Λούις Σεπούλβεδα: "Πετάει μόνο αυτός που τολμάει να πετάξει"

Ο Ζορμπάς έφτασε μ’ ένα σάλτο στο προστατευτικό κιγκλίδωμα του καμπαναριού. Από κάτω, τ’ αυτοκίνητα έμοιαζαν σαν έντομα με μάτια αστραφτερά.

Ο άνθρωπος κρατούσε το γλάρο στην αγκαλιά του.

Όχι! φοβάμαι! Ζορμπά! Ζορμπά!” έκρωζε η Καλότυχη, τσιμπώντας τα χέρια του ανθρώπου.

“Περίμενε” νιαούρισε ο Ζορμπάς. “Ασ’ την πάνω στο κάγκελο”.”Δεν είχα στο νου μου να την πετάξω” είπε ο άνθρωπος.

“Θα πετάξεις,” Καλότυχη” νιαούρισε ο Ζορμπάς.

“Πάρε μια βαθιά εισπνοή. Μύρισε τη βροχή. Η βροχή είναι νερό. Στη ζωή σου θα συναντήσεις πολλούς λόγους για να είσαι ευτυχισμένη – ένας από αυτούς λέγεται νερό, ένας άλλος, άνεμος, κι ένας άλλος, ήλιος, κι αυτός ο ήλιος εμφανίζεται πάντα σαν αντιστάθμισμα μετά τη βροχή. Μύρισε τη βροχή. Άνοιξε τα φτερά”.

Η γλαροπούλα άπλωσε τις φτερούγες της. Οι προβολείς την έλουζαν στο φως, κι η βροχή τής έλουζε με πέρλες τα φτερά. Ο άνθρωπος κι ο γάτος την είδαν να υψώνει το κεφάλι με τα μάτια κλειστά.

“Η βροχή! Το νερό!” έκρωξε. “Μ’ αρέσει!”

“Τώρα θα πετάξεις” νιαούρισε ο Ζορμπάς.

“Σ’ αγαπώ. Είσαι ένας θαυμάσιος γάτος” έκρωξε η Καλότυχη, πλησιάζοντας την άκρη του κάγκελου.

“Τώρα θα πετάξεις” νιαούρισε ο Ζορμπάς. “Όλος ο ουρανός θα’ναι δικός σου”.

“Δε θα σε ξεχάσω ποτέ….

“Πέτα!”νιαούρισε ο Ζορμπάς

“Πετάω, Ζορμπά! Μπορώ και πετάω!” έκρωξε τρισευτυχισμένη από την απεραντοσύνη του γκρίζου ουρανού.

Ο άνθρωπος χάιδεψε το σβέρκο του γάτου.

“Εντάξει, γάτε. Τα καταφέραμε” είπε αναστενάζοντας.

“Ναι” νιαούρισε ο Ζορμπάς. ” Στο χείλος του γκρεμού κατάλαβα το πιο σημαντικό”.

“Α, ναι; Και τί είναι πιο σημαντικό;” ρώτησε ο άνθρωπος.

“Πετάει μόνο αυτός που τολμάει να πετάξει” νιαούρισε ο Ζορμπάς.