Ελληνικοί δίσκοι 2018 - Νο 10: Γιώργος Καγιαλίκος/ Δημήτρης Λέντζος «Αιώνια Μέθη»

Ο Αντώνης Μποσκοΐτης επιλέγει το ΤΟΠ 10 των ελληνικών δίσκων που κυκλοφόρησαν μες το 2018. Κάθε μέρα μέχρι την εκπνοή του έτους και ένα άλμπουμ! 

Αντώνης Μποσκοΐτης 22/12/2018 | 14:26

Η «Αιώνια μέθη» κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2018 από τις ανεξάρτητες εκδόσεις «Μετρονόμος» και ήταν ο τέταρτος κατά σειρά προσωπικός δίσκος του συνθέτη Γιώργου Καγιαλίκου εξ ολοκλήρου σε στίχους του ποιητή Δημήτρη Λέντζου. Από τότε είχα χαρακτηρίσει τη δουλειά ως τον καλύτερο δίσκο του Καγιαλίκου, παρόλο που μες το 2018 κυκλοφόρησε ακόμη ένα άλμπουμ του, το «Μισοφέγγαρο κυδώνι», επίσης σε στίχους του Λέντζου. Με την «Αιώνια μέθη», ο Καγιαλίκος συνεργάστηκε για δεύτερη φορά με έναν μόνο στιχουργό, έχοντας βγάλει δυο χρόνια πριν το βιβλίο - CD, «Το κρύσταλλο του κόσμου», σε ποίηση Γιάννη Ευθυμιάδη για τη φωνή της Βικτωρίας Ταγκούλη.

Μικρογραφία

Αυτή τη φορά επέλεξε ως φωνές του τον Θεσσαλονικιό Ανδρέα Καρακότα, τη νεότερη Ευτυχία Μητρίτσα και σε ένα τραγούδι - έκπληξη την Πίτσα Παπαδοπούλου. Για την τελευταία ειδικά, όπως είχα σχολιάσει στο facebook, πού να το φανταζόταν, όταν το 1986 τραγουδούσε «Με τελείωσες» και γέμιζαν από λουλουδοπάνερα οι πίστες, ότι τριάντα χρόνια μετά θα την ακούγαμε σε λυρικές μπαλάντες! Σύμφωνα με τον ίδιο τον Καγιαλίκο, η συμμετοχή της Πίτσας Παπαδοπούλου ήταν επιθυμία του στιχουργού Λέντζου. Δεν ήταν εύκολο να πειστεί, διότι είχε θέμα με όλο το ύφος του τραγουδιού, όπως και με τη λέξη «πουτάνα». Εκεί, όμως, που περίμεναν να πει ευγενικά το «όχι», ένα βράδυ τηλεφώνησε του συνθέτη και του είπε: «Μου αρέσει και τελικά θα το τραγουδήσω». Πρέπει να έχει ένστικτο, βάσει της παραπάνω ιστορίας, η Παπαδοπούλου, εφόσον το κομμάτι με τη φωνή της, το «Παλιό εικόνισμα», είναι ένα από τα καλύτερα του δίσκου, μία λαϊκότροπη μπαλάντα που μοιάζει να περίσσεψε από τις «Μπαλάντες του περιθωρίου» του Απόστολου Καλδάρα.

Όλος ο δίσκος αυτός διέπεται από ένα λαϊκότροπο ύφος με τις συνθέσεις του Καγιαλίκου να τον αναδεικνύουν σε έναν από τους πιο μελωδικούς σημερινούς δημιουργούς, πάντα με το επιτελείο των μουσικών του: Ανάμεσα τους, ο Νεοκλής Νεοφυτίδης στο πιάνο, ο Διονύσης Βερβιτσιώτης στο βιολί, ο Μαρίνος Γαλατσινός στο κλαρινέτο και το φλάουτο, η Τίνα Δεσύλλα στο όμποε, ο Γιάννης Καραμπέτσας στην τρομπέτα, ο Βαγγέλης Σκούρας στο γαλλικό κόρνο και ο Δημήτρης Ρέππας στο μπουζούκι και το μαντολίνο. Τον Καρακότα τον ξέρουμε εδώ και πολλά χρόνια κι είναι πραγματικά κρίμα που δεν έκανε τη μεγάλη καριέρα, αν και βέβαια όταν έχεις τραγουδήσει ένα έργο του Χατζιδάκι σε α' εκτέλεση, όλα τα άλλα είναι οδοντόκρεμες, θα μου επιτρέψετε - αναφέρομαι στις «μεγάλες καριέρες» και μόνο σ' αυτές! Πόσο μάλλον όταν κι εδώ, στο κομμάτι «Στα χαλικιάτικα», ο Καρακότας καταθέτει μια συγκλονιστική ερμηνεία.

Με εκείνη που εντυπωσιάστηκα και πλέον τη θεωρώ μια πολύ καλή λαϊκή τραγουδίστρια είναι η Ευτυχία Μητρίτσα, η μικρότερη της ομάδας. Καθαρή άρθρωση, συναίσθημα και, βασικά, επίγνωση των στίχων που βγαίνουν απ' τα χείλη της - δυνατές στιγμές της, «Η παράσταση» και «Τον φτωχό τον βασιλιά μου», το νανούρισμα, που κλείνει το CD. Θέλω όμως να σταθώ λίγο και στον Δημήτρη Λέντζο αφού στην «Αιώνια μέθη» συναντάμε το πιο επιτυχημένο δείγμα γραφής του μετά τη «Φλόγα που καίει» του Χρήστου Λεοντή! Ο Λέντζος καταγράφει στην ουσία την ιστορία του τόπου του και μέσα απ' τους στίχους του πάντα ξεπροβάλλει η αγάπη του για το δημοτικό τραγούδι, τη λογοτεχνία και τη λαογραφία, τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και βασικά τον αποσυνάγωγο συνάνθρωπο του - οι στίχοι του στα «Χαλικιάτικα» είναι εξίσου συγκλονιστικοί με την ερμηνεία του Καρακότα. Ποιος άλλος δηλαδή θα έγραφε τη σήμερον ημέρα στιχούργημα - τραγούδι που λέγεται «Η μάνα μου η Καρκαλού» μες στην περιρρέουσα ασημαντολογία; Ποιος θα επιχειρούσε μία απευθείας σύνδεση με ένα τοπωνύμιο που φέρνει ξανά στη μνήμη μας τον αείμνηστο Σταύρο Τορνέ; Εν κατακλείδι και για να μη μακρηγορήσω άλλο, επαναλαμβάνω πως η «Αιώνια μέθη» είναι ο καλύτερος μέχρι τώρα δίσκος του Γιώργου Καγιαλίκου και δεν γινόταν να λείπει από τον φετινό δισκογραφικό απολογισμό.