Το Δεύτερο που αγαπήσαμε…

14 προς 15 Αυγούστου στην Αθήνα. Θα μου πεις, γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου; Ε, αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Η ώρα είναι προχωρημένη. Από κείνες που είναι ταυτόχρονα και πολύ νωρίς το πρωί και πολύ αργά το βράδυ.

Το αυτοκίνητο γλιστράει στις κεντρικές λεωφόρους του κέντρου σχεδόν αόρατο αφού δεν υπάρχει ψυχή που να μπορεί να μαρτυρήσει ότι πέρασες από εκεί. Μόνο κάτι γάτες με αυτοκτονικές διαθέσεις που ευτυχώς δεν έγιναν πράξη…

Τα χιλιόμετρα γράφουν, το ραδιόφωνο παίζει και οι σταθμοί αλλάζουν. Δεύτερο Πρόγραμμα. Στη θέση 2 του ραδιοφώνου γιατί, εντάξει, είμαστε αρκετά προβλέψιμοι σε κάτι τέτοια.

Παίζει λοιπόν μια παράξενη μουσική. Μελωδία δε τη λες ακριβώς. Είναι απότομη, τα όργανα σαν να τσακώνονται, σου κόβει ώρες ώρες την ανάσα και μετά ανασαίνεις πάλι, «αστράφτει, συννεφιάζει, αναδιπλώνεται», που λέει και ο ποιητής…

Μπερδεύτηκα, είναι η αλήθεια, δεν ήξερα καν αν μου άρεσε αυτό που άκουγα. Αλλά ταυτόχρονα δεν μπορούσα και δεν ήθελα σίγουρα να το αλλάξω. Ήταν άλλωστε σαν να την έχω ξανακούσει.

Κάποια στιγμή η μουσική κάπως ηρεμεί. Μπαίνουν οι στίχοι που είναι σαν να περιγράφουν όλα όσα βιώσαμε πριν λίγες εβδομάδες, όταν κάποιοι αποφάσισαν ότι η ζωή ενός 15χρονου «κοστίζει» μόνο 13 χρόνια. Και μια φωνή σχεδόν ηλεκτρική.

«Να οι κύριοι δικαστές
Τους λέμε οι καταπιεστές
Πως δίκαίο είναι τον λαό τι συμφέρει
Μα αυτοί δεν ξέρουν
Ποιο είναι αυτό 
Κι έτσι δικάζουν στο σωρό
Μέχρι να βάλουν τον λαό ολόκληρο
Στο χέρι»

«Μουσική πράξη στον Μπρέχτ» λοιπόν από τον μέγιστο Θάνο Μικρούτσικο. «Τρόμος και αθλιότητα του Γ΄ Ράιχ». Με τη φωνή του Γιάννη Κούτρα στην πρώτη του δισκογραφική παρουσία. Οχτώ λεπτά και κάτι. Και έπαιξε ολόκληρο.

Όλα αυτά στις 4.30 τα ξημερώματα της 15ης Αυγούστου του σωτήριου έτους 2019, στο Δεύτερο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.

Στο Δεύτερο Πρόγραμμα που αποτελεί εδώ και πολλά χρόνια μια από τις ελάχιστες λαϊκές (με την βαθιά έννοια του όρου) αναφορές του σχεδόν αποκρουστικού ραδιοφωνικού τοπίου. 

Στο Δεύτερο, που στη διάρκεια των πιο δύσκολων χρόνων της κρίσης έδινε στίγμα πολιτικό, ίσως και ενοχλητικό για τους τότε σωτήρες. Και που όταν το 2013 σίγησε, το κενό που άφησε πίσω του ήταν αδύνατο να αναπληρωθεί. Τόσο, που ακόμη και όταν το ξαναβρήκαμε στους ραδιοφωνικούς μας δέκτες το 2015 φαινόταν ότι δυσκολευόταν για κάποιο καιρό αρκετά να σταθεί στο ύψος του Δεύτερου που είχαμε αφήσει πίσω μας οι φανατικότεροι ακροατές του.

Όμως το Δεύτερο, με όλες τις αδυναμίες του παραμένει το μόνο ραδιόφωνο που θα αφήσει για ένα 8λεπτο να παίζει η -αντιραδιοφωνική θα έλεγαν κάποιοι- Μουσική Πράξη στον Μπρέχτ του Θάνου Μικρούτσικου. 

Και αντί να συζητάμε αν ήρθε επιτέλους η ώρα δημόσια ραδιοτηλεόραση να βγάλει τα πραγματικά ποιοτικά της προγράμματα στο φως της ημέρας και να μην τα κρύβει στις μεταμεσονύχτιες ώρες των αργιών και να αφήσει πίσω της την ψευδαίσθηση των τηλεθεάσεων και των ακροάσεων, αντί να κρίνουμε την ΕΡΤ για όλα όσα (δεν) έκανε από το 2015 και μετά -ενώ θα μπορούσε να τα κάνει-, πλέον έχουμε να αναρωτιόμαστε για το αν το Δεύτερο και το Τρίτο Πρόγραμμα θα κριθούν μελλοθάνατα από την αγοραία λογική που κάνει και πάλι την εμφάνισή της, φορώντας για άλλη μια φορά την προβιά μιας δήθεν εξέλιξης που απειλεί να την κάνει… ανταγωνιστική.

Ανταγωνιστική. Τι απαίσια λέξη…

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr