«Βασικά καλησπέρα σας» με τις τσάντες στους ώμους

Σε ένα… ιδιαίτερο λύκειο της Χαλκίδας, αποτελούμενο από ορισμένους καθηγητές που μισούσαν τη διδασκαλία “by the book”, αλλά και από μαθητές οι οποίοι είχαν όρεξη και κυρίως άγνοια κινδύνου ή… ντροπής, στήθηκε ένα πρότζεκτ που δεν έμοιαζε με τα άλλα.

Ως συνέχεια του σχολικού blog, βγήκε στον αέρα ένα web radio, που στήθηκε, οργανώθηκε και βγήκε στον αέρα αποκλειστικά από μαθητές. Ένα πρότζεκτ που στήθηκε μεν με τις ευλογίες του σχολείου, αλλά χωρίς το “πατρονάρισμά”, τη σοβαροφάνεια και τον καθωσπρεπισμό. Με ¨προίκα¨ μία κονσόλα τετρακάναλη, ένα παλιό pc σαν σέρβερ, ένα μικρόφωνο που λειτουργούσε ανάλογα τα κέφια και στέγη ένα… αυτοσχέδιο στούντιο, στο ισόγειο μιας μονοκατοικίας, ξεκίνησε μία υπέροχη ιστορία.

Κάθε ΠΣΚ, ο χώρος γέμιζε κόσμο και ντουνιά, με το πρόγραμμα να περιέχει τα πάντα. Ό,τι θα μπορούσε να καλύψει τα μυαλά μιας ντουζίνας εφήβων που έκαναν το κομμάτι τους και περνούσαν τόσο καλά, ώστε στο τέλος να κάνουν το στούντιο δεύτερο σπίτι τους.

Το στούντιο χωρούσε κάθε… καρυδιάς καρύδι, όπως και το πρόγραμμα του σταθμού, που χωρούσε τους πάντες, εκτός φυσικά από φασίστες. Το… καημένο μικροφωνάκι βασανίστηκε από αναλύσεις για την αριστερά αλλά και τη δεξιά, για τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό, για τη μουσική, την ομορφιά, τη βραδινή έξοδο, το σεξ… Σε γενικές γραμμές, αναλύθηκε ό,τι απασχολούσε τα μυαλά ορισμένων λυκειόπαιδων, μαζί με την απαραίτητη συνοδεία μηνυμάτων από το κοινό.

Το εν λόγω πρότζεκτ τις μισές ώρες φάνταζε με πειρατικό σταθμό των 80’s (φιλοξενώντας έκτακτες εκπομπές από μαθητές που ήταν φρεσκοχωρισμένοι ή ερωτοχτυπημένοι και παρακαλούσαν τη Μαρία, τη Λίτσα, τον Γιάννη και τον Τάκη να γυρίσει πίσω ή έστω να τηλεφωνήσει)  και τις άλλες μισές με μία συμπαθητική προσπάθεια να ακουστούν οι πολιτικές και κοινωνικές αγωνίες αλλά και απορίες των παραγωγών του- (όπως οι εκπομπές για το τι στο καλό είναι το μνημόνιο, αλλά και το ποιος κάνει κουμάντο στο ελληνικό ποδόσφαιρο) αποτέλεσε ένα από τα highlight των σχολικών τους χρόνων.

Τα παιδιά του 4ου Λυκείου Χαλκίδας, έχοντας το ‘’ΟΚ’’ από τον αρμόδιο καθηγητή, ο οποίος τους εμπιστεύθηκε απόλυτα, αποφάσισαν –τα χριστούγεννα του 2010– να ανοίξουν τα μικρόφωνα. Το τελευταίο σήμα έπεσε κάπου στα μέσα του 2012, όταν η ¨φουρνιά¨ που το έτρεξε ετοιμαζόταν για το επόμενο βήμα, σε κάποιο ΑΕΙ ή ΤΕΙ. Ήταν ένας από τους κύκλους που –όφειλε- να κλείσει…

Το φινάλε αυτής της προσπάθειας συνέπεσε με το τέλος μίας αρκετά ζωηρής εποχής για την πλειοψηφία των μαθητών (από όλα τα ΓΕΛ και τα ΕΠΑΛ) μιας πόλης που έψαχνε τρόπο να εκφράσει όσα σκέφτεται και κυρίως, να περάσει καλά. Ήταν μία ¨φουρνιά¨, που δεν φοβήθηκε να κατέβει στους δρόμους όποτε χρειαζόταν, να γεμίσει τα ωδεία και να στείλει μπάντες στο Schoolwave, να διοργανώσει μαθητικές ημέρες με συναυλίες στα προαύλια σχολείων, να στήσει θεατρικές ομάδες, αλλά και να τα… πει πίσω από ένα μικρόφωνο.

Αυτή η εποχή και τα όσα έλαβαν χώρα σε μία μικρή πόλη με εκατοντάδες παιδιά που απλά… δεν ήθελαν να κάτσουν σπίτι, έρχεται συχνά πυκνά στις κουβέντες που κάνουμε, ιδίως όταν επιστρέφουμε στη βάση μας. Άπαντες χαμογελούν με το γεγονός πως στην αυγή της δεκαετίας που φεύγει, η μαθητική κοινότητα μιας μικρής πόλης έφτιαξε ένα άλμπουμ με ιστορίες τις οποίες θα διηγείται για χρόνια. Ιστορίες που αφορούν ένα live με τη μπάντα, κάποιον μονόλογο που πήγε λάθος, μία πορεία  γεμάτη συνθήματα, ή… καλή ώρα, ένα μικρόφωνο και μία κονσόλα, κάτω από ένα e-postego.