Πολιτικώς: Μπα(γα)σιάκος

Στην προεκλογική  μάχη που ξεκίνησε εδώ και μέρες, δύο πράγματα μου κάνουν ιδιαίτερη  εντύπωση. Το ένα είναι η επιβεβαίωση  της γνωστής ρήσης “η νίκη έχει πολλούς πατεράδες, η ήττα μόνο έναν”. Ο πρωθυπουργός, πριν από την ήττα ακόμη (δεν φαίνεται να την αμφισβητεί και ο ίδιος) έχει μείνει μόνος. Κορυφαία στελέχη του κόμματος και της κυβέρνησης, μιλούν για κλίκες, διαπλοκή, λάθη και ευθύνες. Όταν η πλοκή δεν τους εξυπηρέτησε, ανακάλυψαν την διαπλοκή. Και η πλοκή ήταν ,το να συμπεριληφθούν στα ψηφοδέλτια. Τραγικό, απαξιωτικά πολιτικό, αλλά πραγματικό. Το δεύτερο είναι ο τρόπος με τον οποίο ο πρωθυπουργός διαχειρίστηκε την πιθανότητα της ήττας για να την αποτρέψει.

Ξεκίνησε από τη θεωρία των “καθαρών ψηφοδελτίων” για να καταλήξει σε ψηφοδέλτια συμβιβασμών  και συμψηφισμών. Σε ένα απ αυτά, ο θείος Καραμανλής, στα 85 του, ατενίζει το μέλλον. Επικεφαλής βέβαια, αφού για  μια ακόμη φορά, δεν υπήρξε άλλος υποψήφιος στις Σέρρες,που το όνομά του να ξεκινάει πριν το “Κ” για να προηγείται στο ψηφοδέλτιο. Αλλά ας πούμε πως το αίμα νερό δεν γίνεται γιατί αν μιλήσουμε για απλές συμπτώσεις , καλύτερα ο κύριος Αχιλλέας Καραμανλής να αφήσει την πολιτική και να παίξει κανένα ΛΟΤΤΟ.

Το θέμα δεν είναι  η αδυναμία ενδεχομένως στον θείο, αλλά η αδυναμία γενικώς. Η αδυναμία να κατανοηθεί η πολιτική ως ένα  σύνολο ενεργειών με θάρρος και ζητούμενο  ,ένα άλλο συμφέρον από το μικροκομματικό ή το εξυπηρετικό της στιγμής. Και αυτή του την αδυναμία ,ο πρωθυπουργός, την δείχνει όποτε έχει την ευκαιρία.

Πρωτοκλασσάτα στελέχη  της κυβέρνησης είναι εκτός ψηφοδελτίων. Ρουσόπουλος, Βουλγαράκης, Τσιτουρίδης, Δούκας…Σε άλλη περίπτωση θα ήταν μια πράξη θάρρους. Αν ο ίδιος  ο κύριος Καραμανλής, πέρυσι στην ΔΕΘ, δεν είχε πει πως δεν υπάρχει κανένα σκάνδαλο Βατοπεδίου και δεν κάλυπτε προσωπικά τα στελέχη του.

Στη συνέχεια με μια  πρωτοφανή μεθόδευση και στην Εξεταστική της Βουλής, δεν είδε καμία ευθύνη από κανέναν υπουργό. Ο κρατικός μηχανισμός είχε σπάσει ξαφνικά κάθε φράγμα γραφειοκρατίας, και με αυτοματισμό, λες και δεν υπήρχαν υπουργικές αποφάσεις, εξυπηρέτησε σκανδαλωδώς τον Εφραίμ. Ο πρωθυπουργός στη δυνέχεια έκλεισε τη Βουλή για να παραγράψει σκάνδαλα. Ο Αριστοτέλεης Παυλίδης δεν βρέθηκε σε τίποτα πιθανόν έμπλεκόμενος ώστε να παραπεμφθεί στη Δικαιοσύνη.

Και τότε γιατί όλοι αυτοί δεν συμπεριλήφθηκαν στα  ψηφοδέλτια; Δηλαδή, από τι ακριβώς  καθάρισαν τα ψηφοδέλτια. Πώς ακριβώς  θα τα βρώμιζαν οι αποπεμφέντες; Αφού με την παραδοχή της κυβερνητικής πλειοψηφίας, οι πολιτικοί της ΝΔ ήταν καθαροί. Η κίνηση του κυρίου Καραμανλή ήταν μια κίνηση  είτε άδικη προς τα στελέχη του, είτε υποκριτική. Για μια ακόμη φορά δηλαδή, κατανόησε την πολιτική ,ως επικοινωνιακή και μόνο κίνηση.

Το ερώτημα βεβαίως είναι, γιατί στα καθαρά ψηφοδέλτια συμπεριλαμβάνεται ο κύριος Κόντος και ο Κύριος Μπασιάκος;. Τον κύριο Κόντο έχουν καταγγείλει στελέχη της ΝΔ στη Θράκη για την εμπλοκή του στο Βατοπέδι. Ο δε Μπασιάκος (όπως έχει αποκαλύψει το Κουτί της Πανδώρας και κατέθεσα στην εισαγγελέα και στην Επιτροπή της Βουλής) ήταν ο υπουργός που με μεθόδευση αντάλλαξε την λίμνη Βιστωνίδα με οικόπεδα φιλέτα.

Στι 25 Ιανουαρίου του 2005 ο τότε υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, κύριος Μπασιάκος, υπέγραψε την απόφαση 3822, με την οποία έδινε την άδεια στην Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου να ανταλλάξει τις καλαμιές της Βιστωνίδας που προκλητικά είχαν παραδώσει στο Βατοπέδι, με φιλέτα γης. Η απόφαση αυτή, παράνομα, δεν δημοσιοποιήθηκε στην εφημερίδα της Κυβέρνησης. Ούτε η συμβολαιογράφος κυρία Βουλγαράκη την έβαλε στα συμβόλαια όπως όφειλε. Εν ολίγοις ήταν μια απόφαση φάντασμα. Για ποιό λόγο; Για να μην πέσει ποτέ στα χέρια πολιτών οι οποίοι θα μπορούσαν να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη, για να ματαιώσουν τις ανταλλαγές. Όταν βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ρώτητησαν μετά από χρόνια, με ποιά υπουργική απόφαση έγινε η ανταλλαγή, στη Βουλή εμφανίστηκε μια άλλη απόφαση που πάρθηκε εκ των υστέρων για να καλυφθεί ο κύριος Μπασιάκος. Για όλα αυτά κατά τον πρωθυπουργό, δεν υπήρχε καμία ευθύνη. Και ναι μεν οι υπόλοιποι που τα ονόματά τους ενεπλάκησαν στο σκάνδαλο έμειναν εκτός, ο κύριος Μπασιάκος παραμένει εντός και επι τα αυτά.

Αν πραγματικά είναι  κουμπάρος του πρωθυπουργού, τότε ο κύριος Καραμανλής, είναι ένας καλός οικογενειάρχης, αλλά είναι  ένας κακός πολιτικός. Ίσως αυτή τη διάσταση αντιλαμβάνονται όχι οι πολιτικοί του αντίπαλοι, αλλά αυτοί που τον συνόδευαν τόσα χρόνια στο κυβερνητικό του έργο. Και φεύγουν πριν την ήττα.

Είναι δραματική  η εικόνα, “δημοσιογράφοι” που πέντε χρόνια τώρα αναλάμβαναν να περάσουν την γραμμή Καραμανλή στα ΜΜΕ, (με το αζημίωτο βέβαια) να περνούν στην πλευρά της κριτικής βάζοντας στο στόχαστρο ακόμη και την σύζυγο του πρωθυπουργού. Ναι, μπορεί να αποδεικνύει πως όταν βουλιάζει το καράβι τα πρώτα που πηδάνε είναι τα ποντίκια, αλλά το πολιτικό ερώτημα είναι “γιατί ο πρωθυπουργός επέλεξε τόσα ποντίκια για να πολιτεύεται;”