Πάμπλο Νερούδα: «Να είμαι μόνο ο ποιητής του λαού μου…»

Συμμετέχει στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο και σαν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Χιλής αφιερώνει την τέχνη του στην υπηρεσία του λαού του.

«Ήταν της τύχης μου να υποφέρω όσα υπόφερα και της τύχης μου να αγωνιστώ όπως αγωνίστηκα, να αγαπήσω και να τραγουδήσω όπως τραγούδησα. Γνώρισα σε διάφορα σημεία της Γης το θρίαμβο και την ήττα, έχω ζωντανή στη μνήμη μου τη γεύση του ψωμιού, αλλά και τη γεύση του αίματος. Τι περισσότερο μπορεί να θέλει ένας ποιητής; Η ζωή μου στάθηκε η ίδια η ποίησή μου και η ποίησή μου υπήρξε το στήριγμα όλων των αγώνων μου. Αν και πολλά βραβεία μού δόθηκαν (μεταξύ των οποίων το Βραβείο Λένιν το 1952 και το Νόμπελ το 1971), κανένα δεν μπορεί να συγκριθεί με το τελευταίο βραβείο. Να είμαι ο ποιητής του λαού μου. Το μεγάλο, το μοναδικό μου βραβείο είναι αυτό κι όχι τα βιβλία μου που μεταφράστηκαν σ` όλες τις γλώσσες του κόσμου, ούτε τα βιβλία που γράφτηκαν για να αναλύσουν τα λόγια μου».

Ο Νερούδα, σε κατ’ οίκον περιορισμό, στερούμενος και την ιατρική περίθαλψη, πεθαίνει στις 23 Σεπτεμβρίου του 1973. Ο λαός της Χιλής με επικεφαλής τη συντρόφισσα της ζωής του, πολυτραγουδισμένη με ερωτικά του ποιήματα, δεύτερη γυναίκα του Ματίλντε Ουρούτια – Νερούδα, συνοδεύει στην τελευταία κατοικία του τον ποιητή του. Η κηδεία του Νερούδα μετατρέπεται στην πρώτη αντίσταση στη χούντα του Πινοσέτ.

Με αφορμή την επέτειο του θανάτου του, μερικές σημαντικές φράσεις του σπουδαίου ανθρώπου και ποιητή, ο οποίος δίδαξε πολλά για τη ζωή, τον έρωτα, την στρατευμένη τέχνη, την τέχνη που απευθύνεται στον άνθρωπο και τον εξυψώνει, την τέχνη που με τη δύναμη και την ορμή της θα μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο.

«Δεν ξέρω οι άλλοι πώς αγαπούν, δεν ξέρω πώς αγαπήθηκαν άλλοτε, εγώ σε κοιτάζω και σε ερωτεύομαι, κι έτσι ζω».

«Τόσες μέρες να σε βλέπω τόσο ακλόνητη και τόσο κοντά μου, πώς πληρώνεται αυτό, με τι το πληρώνω;».

«Σ’ αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε, σ’ αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια: σ’ αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ’ άλλον τρόπο».

«Σκληρή η αλήθεια, σαν αλέτρι».

«Θέλω με σένα να κάνω αυτό που η άνοιξη κάνει στα δέντρα της κερασιάς».

«Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο…».

«Πάρε μου το ψωμί, αν θέλεις, πάρε μου τον αέρα, αλλά μη μου παίρνεις το γέλιο σου».

«Έχω ανάγκη τη θάλασσα γιατί με διδάσκει: δεν ξέρω αν μου δίνει μουσική ή συνείδηση».

«Μα περίμενέ με, φύλαξε για μένα τη γλυκύτητά σου, Θα σου δώσω, ακόμη, ένα τριαντάφυλλο».

«Όλα τα μονοπάτια οδηγούν στον ίδιο στόχο: Να εκφράσουμε στους άλλους αυτό που είμαστε».

«Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Άνοιξη να ‘ρθει».