Όσο κρατάει ένας καφές με την ερμηνεύτρια Βίκυ Καρατζόγλου

Τη Βίκυ Καρατζόγλου τη συναντώ έχοντας μόλις τελειώσει τις παραστάσεις της δίπλα στην Ελευθερία Αρβανιτάκη και τον Γιάννη Κότσιρα και λίγο πριν την έναρξη των δικών της εμφανίσεων στον Σταυρό του Νότου. Με ενημερώνει πως είχαν προηγηθεί κι άλλες παραστάσεις με την ίδια μαζί με τον Κότσιρα, όπως και παλιότερα με τον Μπάμπη Στόκα, τον Δημήτρη Μπάση, τον Γιάννη Ζουγανέλη και τον Μιχάλη Χατζηγιάννη. Το ξεκίνημα της είχε γίνει το 2000, στη «Μέδουσα», στο σχήμα του Χρήστου Νικολόπουλου και της Γλυκερίας.

Η καταγωγή της είναι από τη Δράμα, όχι από αμιγώς καλλιτεχνική οικογένεια. «Η μητέρα μου είχε μια απ’ τις ωραιότερες alto γυναικείες φωνές και ο πατέρας μου ήταν πάντα με ακουστικά, ”γράφοντας” κασέτες από τους δίσκους του» μου λέει, ενθυμούμενη τους δικούς της που ζουν στη βόρειο Ελλάδα. «Της έκανε β’ φωνή της μάνας μου ο πατέρας μου με το αυτί, χωρίς νά’ναι μουσικός, μέσα στο σπίτι και όπου αλλού πήγαιναν. Όλοι δηλαδή θα περίμεναν τη μάνα μου να τους τραγουδήσει κάτι». Δεν πιστεύει ότι υπήρξε καταπιεσμένη τραγουδίστρια η μητέρα της, αν και σίγουρα θα μπορούσε να γινόταν επαγγελματίας. Τώρα, πάντως, το ζει περισσότερο όλο αυτό μέσα από την κόρη της. 

Η Καρατζόγλου στα 16 της έγραψε ένα γράμμα στους γονείς της, που τους έλεγε ότι θέλει να γίνει τραγουδίστρια. «Οι άνθρωποι γέλασαν πολύ, αλλά δεν με πίεσαν ποτέ να σπουδάσω ή να μπω στο πανεπιστήμιο. Είχα την απόλυτη στήριξη τους, ψυχολογική και οικονομική. Κατεβήκαμε στην Αθήνα με τη μάνα μου και την αδερφή μου και νοικιάσαμε σπίτι». Θυμάται ότι ήρθαν στην Αθήνα τη μέρα του μεγάλου σεισμού του 1999 και ενώ είδαν τον κόσμο να κοιμάται έξω στα αυτοκίνητα, εκείνες – κυρίες – μπήκαν κανονικά στο σπίτι. Λίγο αργότερα, οι γονείς αγόρασαν στα κορίτσια τους το δικό τους διαμέρισμα.

Η αδερφή της Βίκυς Καρατζόγλου ξεκίνησε πρώτη να δουλεύει ως τραγουδίστρια, απλώς δε γούσταρε να τραγουδάει ότι της ζητούσαν. Εργαζόταν σ’ ένα μεζεδοπωλείο και δεν άντεχε καθόλου να τραγουδάει ρούμπες, χασαποσέρβικα και τσιφτετέλια. «Εγώ δεν πιεζόμουν για να τραγουδήσω, αν και δεν έλεγα λαϊκά, αλλά έβλεπα ότι αυτός ήταν ο δρόμος μου. Η αδερφή μου τα παράτησε κι ήθελε μόνο να τραγουδάμε στα σπίτια. Απίστευτη φωνή έχει και χαίρεται κι αυτή πολύ με μένα τώρα». Μία απ’ τις πιο συγκινητικές στιγμές ήταν η εξής για τη Βίκυ: Μιλούσε με την αδερφή της στο τηλέφωνο, η οποία τα τελευταία χρόνια ζει στο Άμπου Ντάμπι με τον άντρα της. Της έλεγε πως πολύ θα ήθελε να βρεθεί στη συναυλία τους με τον Θοδωρή Βουτσικάκη στο Παλλάς. «Με το που βγαίνω, μου κόβεται η ανάσα. Τη βλέπω στην πρώτη σειρά να μου χαμογελάει! Μου έκανε την ομορφότερη έκπληξη»!

Οι πρώτες μουσικές σπουδές της Καρατζόγλου ήταν ιδιαίτερα μαθήματα φωνητικής με την Αγγελική Μπαζίγου και πιάνου με τον Σάμη Αμίρη. Στη φωνητική είχε δασκάλα επίσης τη Νένη Ζάππα για πολλά χρόνια, πάνω από δεκαετία. Εκείνη της είπε κάποια στιγμή: «Βίκυ, δεν με χρειάζεσαι άλλο. Βγάλε το δίσκο σου τώρα. Θα τα πούμε μετά πάλι»…

Από τη Δράμα η Βίκυ είχε ένα κοινό γνωστό με τη Δήμητρα Γαλάνη κι έτσι βρήκε την ευκαιρία να της στείλει ένα demo. «Το 1999, παιδούλα εγώ, στέλνω στη Γαλάνη τρία αγαπημένα μου τραγούδια με τη φωνή μου. Χτυπάει το τηλέφωνο μου, ένα πρωί, ακούω μια φωνή: ”Βίκυ, γεια σου, είμαι η Δήμητρα Γαλάνη. Έχω ακούσει το CD σου, έχεις εκπληκτική φωνή, που είσαι τώρα; Εγώ είμαι στο Σιέρρα, έλα να σε γνωρίσω». Πήγε, όντως γνωρίστηκαν και σήμερα παραδέχεται τη Γαλάνη για τη γενναιοδωρία της να στηρίζει νέους καλλιτέχνες. «Η Δήμητρα δεν κρατάει χαρτιά για τον εαυτό της, ότι έχει να πει, θα το πει. Δεν συνεργαστήκαμε ποτέ, απλώς εκείνη μου άνοιξε τα φτερά, κάτι τρομερά σημαντικό για μένα».

 

 Από τη Γαλάνη πάλι, η Καρατζόγλου πήγε στα σεμινάρια που έκανε ο Σταμάτης Κραουνάκης. «Είπα δύο τραγούδια του και με πήρε ο Σταμάτης στα σεμινάρια ερμηνείας τραγουδιού. Από κει πάλι είχα μια πρώτη επαγγελματική πρόταση για τη ”Μυροβόλο” στην Πάρο. Έπαιξα με την ορχήστρα του Νικολόπουλου, χωρίς να είναι ο Χρήστος, όμως εκεί με άκουσε ο επιχειρηματίας της ”Μέδουσας”. Έτσι βρέθηκα στο σχήμα Νικολόπουλος, Γλυκερία, Πέτρος Ίμβριος, Μαρία Σπυροπούλου». Από το εν λόγω σχήμα, η Καρατζόγλου κρατάει το ήθος και τη μεγαλοψυχία της Γλυκερίας. Ίσαμε τότε δεν είχε καμία σκέψη να κάνει δίσκο, απλά εργαζόταν και μάζευε εμπειρίες. «Δεν είχα και μεγάλη σχέση με το λαϊκό τραγούδι», λέει. «Στο σπίτι ακούγαμε κλασικό rock, Beatles, Queen, Χατζιδάκι, άντε και Μοσχολιού στα τραγούδια του Ζαμπέτα. Δεν ακούγαμε, ας πούμε, Καζαντζίδη και βαριά λαϊκά. Τα μελέτησα στην πορεία όλα αυτά ως μέρος της δουλειάς μου». 

Για πολλά χρόνια μετά τη «Μέδουσα», η Βίκυ δούλευε τετραήμερα σε μικρούς χώρους. Δεν έβγαζε χρήματα και πάντα ήταν οι γονείς από πίσω. «Είχα προτάσεις για μαγαζιά που δεν μου άρεσε η αισθητική τους, παρόλο που είχαν καλά λεφτά». Ανατρέχει σε κάτι που της είχε πει η Γαλάνη: «Είσαι πολύ τυχερή που σε στηρίζουν οι γονείς σου. Θα αγαπάς πάντα αυτό που κάνεις και δεν θ’ αναγκαστείς να κάνεις εκπτώσεις. Χρησιμοποίησε το όπως μπορείς καλύτερα»! 

Η πρώτη «ηχηρή» παράσταση που συμμετείχε η Βίκυ ήταν οι «Ήρωες» της Ελένης Γκασούκα στο Μικρό Παλλάς. Έπαιζε ο Θανάσης Αλευράς και πέρασαν ο Μουζουράκης, ο Μυλωνάς κ.α. Ξεκίνησαν το 2005 και έπαιζαν μέχρι πριν τρία χρόνια με διαφορετικό καστ, σταθερούς όμως τον Αλευρά και την ίδια. Όλα ήταν σκηνοθετημένα, εκεί έβγαινε μέσα απ’ τον κόσμο κι έλεγε την «Περηφάνια». Οι «Ήρωες» ήταν που την έκαναν να συνειδητοποιήσει ότι ήρθε η ώρα να βγει με κάτι δικό της, γι’ αυτό και έφτιαξε την προσωπική της μπάντα. «Είχα και το τραγούδι ”Περηφάνια” μαζί με άλλα τραγούδια στο συρτάρι που μου’χε γράψει ο Μπάμπης Βαρθακούρης, ανιψιός του Πάριου και αδερφός του Πέτρου, του κοντραμπασίστα». Πρώτο δικό της live έγινε στην «Αυλαία» με τη σύμπραξη κορυφαίων μουσικών, σαν τον Δημήτρη Χουντή στα πνευστά, τον Θοδωρή Οικονόμου στο πιάνο, τον Θάνο Μιχαηλίδη στα τύμπανα κ.α. «Δώσαμε δύο live με τραγούδια που γούσταρα και δεν ξέρω τώρα πότε θα τα ξαναπώ. Ήρθαν όλοι οι δικοί μου άνθρωποι. Είχαμε γύρω στα 100 άτομα, ήταν καλά για τότε». 

Ο πρώτος δίσκος άργησε, μια και δεν είχε άκρη σε καμία εταιρεία, ούτε την είχε προσεγγίσει κάποιος. Σήμερα, βέβαια, θεωρεί απαραίτητη τη συνεργασία με έναν μάνατζερ και συγκεκριμένα με τον Αντώνη Θυσιάδη, που είναι παιδικός φίλος του συζύγου της και έχει βαφτίσει την κόρη τους. «Δεν θα ξεχάσω την πρόταση γάμου από τον άντρα μου που μου την έκανε επί σκηνής. Ήμασταν μαζί πέντε μήνες κι αυτός βγήκε πάνω και φρίκαρα! Έλεγα ”Μα τι κάνει; Τον έψησε ο Μουζουράκης να ανέβει στη σκηνή; Χωρίζω τώρα!» (γέλια) Ο άντρας της δεν έχει καμία σχέση με το χώρο, αλλά τη στηρίζει επίσης πάρα πολύ.

Μέσω του Θυσιάδη και του Νίκου Μακράκη, που είχε κάνει την παραγωγή στην πρώτη δουλειά της, έφτασε στην εταιρεία Feelgood. Επρόκειτο για έναν πολυσυλλεκτικό δίσκο. «Δεν είχα καν το τηλέφωνο του Παντελή Θαλασσινού. Του έστειλα ένα μήνυμα στο facebook, του στυλ ”Σε θαυμάζω, φτιάχνω ένα δίσκο και ενώ ξέρω ότι δεν με γνωρίζεις, θα ήθελα πολύ ένα τραγούδι σου”. Μου απάντησε κατευθείαν: ”Βίκυ, εγώ σε ξέρω και θα σου δώσω όσα τραγούδια θέλεις”. Μου έστειλε τέσσερα κομμάτια του, απ’ τα οποία διαλέξαμε ένα σε στίχους της Μουγιακάκου». Στον ίδιο δίσκο μπήκαν ακόμη κομμάτια των Γιάννη Σαββιδάκη, Νίκου Μερτζάνου, Βαγγέλη Μαχαίρα, Γρηγόρη Πετράκου, Μπάμπη Βαρθακούρη, ενώ πολλούς στίχους έδωσε και ο Νίκος Μωραΐτης.  Όλο το τρέξιμο για τη δουλειά, το’χε πάρει πάνω της, μέχρι να κυκλοφορήσει το 2015. «Η χαρά ήταν μεγάλη, αφού για πρώτη φορά ενδιαφερόταν εταιρεία. Τους πήγα το υλικό και απλά το έβγαλαν. Κομμάτια ξεχώρισαν από τα ραδιόφωνα, εκεί που εκ των προτέρων είχε ακουστεί η ”Περηφάνια”». Τον ίδιο καιρό, σε ένα live της Βικτωρίας Ταγκούλη στον Σταυρό του Νότου, γνώρισε τον παραγωγό του «Μελωδία», Δημήτρη Βραχνό, ο οποίος τη στήριξε! Χαίρομαι πολύ, ειλικρινά, μ’ αυτό που ακούω, εφόσον – ως γνωστό και διαδεδομένο – μόνο αν τα «σκάσει» κανείς, παίζεται από τα mainstream ραδιόφωνα. «Δεν συνέβη ποτέ αυτό με μένα και τα τραγούδια μου έχουν παιχτεί από πολλούς σταθμούς μέχρι τώρα, σαν τον ”Μέντα” και τον ”Δίεση”. Σε εποχές κιόλας που δεν υπήρχε εταιρεία κι εγώ έστελνα κομμάτια με email στα ραδιόφωνα». Ο «Μελωδία», έτσι, ξεκίνησε να παίζει την «Περηφάνια», αλλά το επόμενο τραγούδι της, το «Όνειρο», ήταν αυτό που παιζόταν απ’ όλους τους σταθμούς! 

Η Βίκυ Καρατζόγλου είναι μία ισορροπημένη νέα γυναίκα και καλλιτέχνιδα, αφού όλα της τα βήματα έγιναν αργά και σταθερά. Εκτός από τον πρώτο της δίσκο, έχει έτοιμα ακόμη δύο singles, μαζεύοντας ταυτόχρονα το υλικό για ένα δεύτερο άλμπουμ. Μου λέει με χαρά τα ονόματα των καινούργιων συνεργατών της: Κώστας Λειβαδάς, Παναγιώτης Καλαντζόπουλος, Ελένη Φωτάκη, Μαρία Παπαγεωργίου κ.α. Άργησε, παραδέχεται, να συνειδητοποιήσει ότι το όνομα της θ’ ακουστεί μόνο αν βγάλει έναν ολόκληρο δίσκο. «Σου τό’πα πριν, δεν είχα τίποτα πέρα απ’ την αγάπη των γονιών μου. Που να έβρισκα τραγούδια; Δεν πατούσα στα πόδια μου, δεν είχα καμία εμπειρία»…Τη ρωτάω – μπανάλ ερώτηση – τι είναι το τραγούδι γι’ αυτήν. «Ανάσα και κινητήριος δύναμη, αισιοδοξία και έκφραση» μου απαντάει. Κι ακόμη: «Φως, το άλλο μου μισό, μια ζωή παράλληλη με την άλλη μου ζωή με την οικογένεια και το παιδί μου». Μου εξηγεί πως παλεύει καθημερινά, αφού και τώρα, για τις ανάγκες αυτής της συνέντευξης, έπρεπε να φύγει και η 9χρονη κόρη της τής έκανε μούτρα.  

Το σημαντικό στην περίπτωση της είναι πως όσοι μεγάλοι καλλιτέχνες την καλούν, δεν τη θέλουν για β’ φωνή, αλλά για να λέει τα δικά της τραγούδια. «Το ίδιο είχε συμβεί στην πρώτη μου συνεργασία με τον Κότσιρα. Είχε ακούσει την ”Περηφάνια” κι αυτό έβγαινα κι έλεγα». Εκτιμά τον Κότσιρα σαν άνθρωπο και σαν καλλιτέχνη και λατρεύει τη Δήμητρα Γαλάνη για τις επιλογές και τη στάση της. Από τη γενιά της, ξεχωρίζει τον Θοδωρή Βουτσικάκη και τη νεότερη Δήμητρα Σελεμίδου.  

Αναπολεί τακτικά τη γενέτειρα της, τη Δράμα. Κάποια στιγμή, πριν τον πρώτο δίσκο, σκέφτηκε να γυρίσει πίσω, αλλά ευτυχώς που δεν το έκανε, εφόσον δεν θα μπορούσε ν’ασχοληθεί επαγγελματικά με το τραγούδι σε μια κλειστή κοινωνία. Θεωρεί τον εαυτό της αφελή σε σχέση με έναν ανταγωνισμό στο χώρο, που μπορεί να μην τον έβλεπε. Ούτε τώρα βιώνει ανταγωνισμό, αν και ξέρει πια πως τα πράγματα δεν έρχονται εύκολα. «Δεν με αφήνω να μπω σε τέτοια κανάλια και να χαλαστώ ψυχολογικά. Η μόνη φορά που ένιωσα πικρία απ’ το χώρο ήταν όταν απορρίφτηκε μια δουλειά που κάναμε με τον Μπάμπη Βαρθακούρη. Είχαμε γράψει κανονικά στο στούντιο και είχα δώσει ένα σωρό λεφτά για την παραγωγή. Δώσαμε το υλικό στη Legend του Γιαννίκου και νιώσαμε ότι θα έβγαινε πραγματικά ο δίσκος. Σκέψου ότι σε ένα κομμάτι δεν τους άρεσε το σόλο του σαξόφωνου, ήθελαν κουπλέ – ρεφρέν. Μπήκαμε και ξαναγράψαμε. Είπαμε το ok, αλλά τελικά δεν πρέπει να λες καθόλου ok! Θυμάμαι ότι καθόμασταν και μας ήρθε ένα email: ”Δεν μπορούμε τελικά να σας βγάλουμε το δίσκο και σας στέλνουμε πίσω το CD”…Δεν μας είχαν υποσχεθεί τίποτα, αλλά να σου στέλνουν και το CD πίσω; Ειλικρινά, όταν μας το γύρισαν, νιώσαμε χάλια και κλάψαμε». Υπάρχει, πάντως, το υλικό έτοιμο και θα ήθελε κάποια στιγμή να το εκδώσει, όταν θά’χουν περάσει τα χρόνια. Ορισμένα μάλιστα απ’ τα τραγούδια ο συνθέτης τα έδωσε σε άλλες φωνές και ήδη ακούγονται. «Κάπου στενοχωρήθηκα, αλλά μετά είπα ότι είναι καλό για όλους μας τα τραγούδια να παίρνουν το δρόμο τους. Σιγά μην περίμεναν εμένα μέσα σ’ ένα συρτάρι…»

Η Βίκυ Καρατζόγλου είναι πανέτοιμη για τα τρία live της στον Σταυρό του Νότου, την αιτία για τον καφέ που πίνουμε αυτή την ώρα. Ξεκινά στις 5/4 και θα εμφανιστεί άλλες δύο Παρασκευές, στις 12 και στις 19/4. Θα υπάρχουν φυσικά guests, αλλά δεν είναι ακόμη ανακοινώσιμοι. Η επιμέλεια προγράμματος είναι της Μαργαρίτας Μυτιληναίου και η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη. Μου τονίζει πόσο τη βοήθησε ο Ασπιώτης, που ουσιαστικά την «ξεκλείδωσε» σαν να είναι ηθοποιός κι η ίδια στη σκηνή. Της εύχομαι κάθε επιτυχία και ένα καλοκαίρι με όμορφες οικογενειακές και επαγγελματικές στιγμές!