Οι ηθοποιοί της παράστασης ΝINA στο koutipandoras.gr:"Η παραδοχή της αλήθειας καταρρακώνει"

Με αφορμή την παράσταση, ο σκηνοθέτης Νίκος Πασχίδης και οι ηθοποιοί Θανάσης Ισιδώρου και Μαριλού Κατσαφάδου, μιλούν στο koutipandoras.gr για το κλασικό έργο του Τσέχωφ και το νήμα που το συνδέει με τη νέα ιστορία, για τα συναισθήματα που διέπουν το έργο, αλλά και για το νόημα της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Συνέντευξη στην Ηλέκτρα Ζαργάνη

Γιατί επιλέξατε το έργο του Steven Dietz “The Nina Variations”; Τι ήταν αυτό που σας γοήτευσε και σας ώθησε στην απόφαση να καταπιαστείτε με αυτό;

Νίκος Πασχίδης: Το χιούμορ του και η αφοπλιστική του ειλικρίνεια. Καθώς και το γεγονός ότι μιλάει μια γλώσσα πολύ γνωστή μας και οικεία αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Με κάποιο μαγικό τρόπο μας αφορά.

Οι πρωταγωνιστές του Γλάρου, Τρέπλιεφ και Νίνα συναντιούνται ξανά και ξανά. Που βρίσκεται το νήμα με το έργο του Τσέχωφ και πως πλάθεται η νέα ιστορία;

Νίκος Πασχίδης: Το κοινό σημείο μεταξύ των δύο έργων είναι οι χαρακτήρες και η τοποθέτηση της ευτυχίας του καθενός στο παρελθόν ή στο μέλλον, όπως κάνει και ο Τσέχωφ. Από κει και πέρα όμως ο Dietz δημιουργεί εν τέλει μια ολοκαίνουργια ιστορία δύο ανθρώπων.

Θανάσης Ισιδώρου: Οι νεαροί αποτυχημένοι εραστές του έργου, είναι όντως οι ίδιοι χαρακτήρες που βλέπουμε στο γλάρο,το γραφείο είναι το ίδιο γραφείο και η αγάπη είναι η ίδια αγάπη. Αυτό που διαφέρει φαίνεται να είναι ο χρόνος. Οι χαρακτήρες του ΝΙΝΑ έχουν περάσει από τα στάδια της απώλειας και τώρα ψάχνουν ,με κάθε γνώση της κατάστασης, ένα νέο τρόπο να συνυπάρξουν. Δεν υπάρχουν οι ψευδαισθήσεις του έρωτα πια. Μόνο η ανάμνηση της ανθρώπινης αγάπης, που όταν οι καταστάσεις την καθιστούν αδύνατη να πραχθεί, να μοιραστεί, τότε είναι κανείς σε αληθινό αδιέξοδο.

Μαριλού Κατσαφάδου: Αυτό που ενώνει τους ήρωες του Τσεχωφ με την δική μας “ΝΙΝΑ” είναι οι κρυμμένες σκέψεις και επιθυμίες ανάμεσα στον άντρα και στη γυναίκα Είναι πολύ διαφορετικά τα θέλω των δυο ηρώων και στα δυο έργα Το μόνο που είναι πραγματικά ίδιο, είναι η ένταση των επιθυμιών τους.

Πρόκειται για ένα έργο που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Πως αντιμετωπίζετε αυτή την πρόκληση;

Νίκος Πασχίδης: Δεν το βρίσκω πρόκληση. Πιστεύω, παραφράζοντας τα λόγια του Τρεπλιεφ, πως είτε πρόκειται για κλασικό ή παλιό έργο είτε καινούργιο, αυτό που έχει σημασία είναι να σου μιλάει, να έχεις να συνδιαλλαγείς με αυτό. Και Σαίξπηρ όταν κάνεις πρέπει να το αντιμετωπίζεις σαν να είναι η πρώτη φορά.

Μαριλού Κατσαφάδου: Ευθύνη. Όταν ένα έργο δεν έχει παρελθόν παραστάσεων, είναι σαν εμείς που το συστήνουμε,να το μαθαίνουμε, να κάνει τα πρώτα του βήματα μπροστά στο ελληνικό κοινό. Πολλές φορές μπορεί να φωτιστούν πλευρές ενός έργου σε μια παράσταση που δεν είναι ορατές με την πρώτη κιόλας ανάγνωση. Γι αυτό πρέπει να ψάχνουμε. Αυτό είναι θέατρο.

Ποια πιστεύετε πως είναι η μεγαλύτερη αξία της καλλιτεχνικής δημιουργίας σήμερα;

Νίκος Πασχίδης: Νομίζω πως η τέχνη πάντα μια αξία είχε. Τη ψυχαγωγία. Την αγωγή της ψυχής δηλαδή. Τον εμπλουτισμό και την επαφή με τον συναισθηματικό μας κόσμο. Ας το ξαναεφεύρουμε αυτό, ας αφήσουμε λίγο την διασκέδαση και την προσωπική μας ματαιοδοξία στην άκρη, υπάρχουν άλλοι χώροι που λειτουργούν καλύτερα για αυτού του είδους τις αρετές, και ας επιτρέψουμε στην τέχνη να πραγματώσει την αποστολή της.

Μαριλού Κατσαφάδου: Η τέχνη του θεάτρου και σήμερα και πάντα πρέπει να θέτει ερωτήματα για την ζωή. Τις απαντήσεις θα τις δώσει ο κάθε θεατής ξεχωριστά Βλέποντας μια θεατρική παράσταση το κοινό πρέπει να γεμίζει με σκέψεις για την δική του ζωή. Αν λοιπόν μια παράσταση προκαλεί ουσιαστικά ερωτήματα, αμφιβολίες, ανησυχίες, τότε έχει αξία αυτή η καλλιτεχνική δημιουργία.

Ποιο είναι το βασικό συναίσθημα που διέπει το έργο; Ο φόβος απέναντι στην αλήθεια; Η αναζήτηση μιας νέας αρχής;

Μαριλού Κατσαφάδου: Και τα δύο. Όταν οι ήρωες συνειδητοποιούν τους φόβους τους, μπορούν να βρουν την αλήθεια τους και το επόμενο βήμα είναι η προσπάθεια για μια άλλη βάση στη σχέση τους. Αυτή η προσπάθεια θα οδηγήσει κάπου αλλού που μπορεί να ναι καλύτερα αλλά πιθανόν και πολύ χειρότερα.

Νίκος Πασχίδης: Νομίζω ο φόβος της παραδοχής. Η αλήθεια από μόνη της δεν πληγώνει, η παραδοχή της είναι που σε καταρρακώνει αλλά ταυτόχρονα η παραδοχή της είναι και λυτρωτική, καθώς μετά μπορείς κάπου να πατήσεις, να ξεκινήσεις από την αρχή πιο σταθερά.

Θανάσης Ισιδώρου: Το έργο διέπεται από την Αποτυχία. Αποτυχία των ηρώων στο παρελθόν, να ζήσουν μια αγάπη εκτός της νεανικής ερωτικής τρέλας. Αποτυχία να επιλέξουν το τι έχει πραγματικά σημασία στη ζωή και να το πράξουν και στο τέλος , αποτυχία στο να βρουν ένα κοινό χώρο, μια νέα επαφή. Ας ελπίσουμε να υπάρχει κάπου, κάποτε, ο κοινός τους τόπος.

Τι είναι αυτό που τελικά μας προτείνει να σκεφτούμε ξανά; Είναι ίδια τα εσωτερικά αδιέξοδα του ανθρώπου σε όλες τις εποχές;

Νίκος Πασχίδης: Τον εαυτό μας νομίζω και τη θέση μας -στάση- απέναντι στη ζωη και τις δομές που μας έχουν διαμορφώσει την προσωπικότητα μας. Ναι, νομίζω κατά την περίοδο της «νεωτερικότητας» το βασικό πρόβλημα και αδιέξοδο του ανθρώπου είναι να βρει τον άξονα του, το κέντρο του. Παλιότερα είχε τη γη στο μέσο του σύμπαντος, αργότερα τον θεό, τώρα έχει μόνο τον εαυτό του στη μέση ενός καφκικού σύμπαντος. Δύσκολα πράματα.

Κάθε χρόνο, βλέπουμε στην Ελλάδα να ανεβαίνουν πολλές παραστάσεις, να δημιουργούνται πολλές καινούργιες δουλειές. Πως τελικά η κρίση πιστεύετε ότι έχει επηρεάσει το θέατρο;

Νίκος Πασχίδης: Δεν νομίζω ότι το έχει επηρεάσει ιδιαίτερα. Αυτό που φαίνεται να αλλάζει είναι η διάθεση του κοινού. Πλέον, ή ψάχνει κάτι καθαρά για διασκέδαση ή αυτό που πραγματικά να έχει κάτι να του πει ή να είναι ειλικρινές. Από κει και πέρα, ευτυχώς το τελευταίο διάστημα αρχίζουμε και οι ίδιοι, που ασχολούμαστε μ’ αυτό, να βγάζουμε στην επιφάνεια μια πιο πολιτική – με την αριστοτελική έννοια του πολίτη – ματιά στα πράματα και να ξεφεύγουμε από τα προσωπικά μας δράματα.

Μαριλού Κατσαφάδου: Σίγουρα η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει το θέατρο. Δεν ανεβαίνουν πολυπρόσωπα έργα και οι οικονομικές απολαβές είναι τραγικές. Πολλές παραστάσεις κατεβαίνουν πριν ολοκληρώσουν τον κύκλο τους. Το ότι πολλές ομάδες τολμούν και ανεβάζουν παραστάσεις οφείλεται στην ανάγκη να δουλεύουμε και να ονειρευόμαστε. Είναι αισιόδοξο που συμβαίνει αυτό, γιατί είναι και ένας τρόπος αντίστασης στην κατάθλιψη.

Σε ποιο έργο θα θέλατε να πρωταγωνιστήσετε / σκηνοθετήσετε στο μέλλον;

Νίκος Πασχίδης: Είναι πολλά. Αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να διαλέξω αλλά τελευταία η ιδέα της επιστροφής σε ένα έργο του Πίντερ με τριγυρίζει.

Μαριλού Κατσαφάδου: Σίγουρα υπάρχουν στη σκέψη μου έργα και ρολόι, όμως το πιο σημαντικό για μένα είναι οι συνεργασίες. Θέλω να βρίσκομαι σε μια δουλεία που μπορώ να επικοινωνώ με τους συναδέλφους μου και όλοι μαζί να νιώθουμε αγάπη γι ΄αυτό που κάνουμε.

Ποια είναι η πιο πολύτιμη φράση της παράστασης κατά τη γνώμη σας;

Νίκος Πασχίδης: «Έχεις 24 γράμματα, χαρτί και ένα κομμάτι του ίδιου του θεού μέσα σου, ένα μυαλό που δεν γνωρίζει όρια. Κάνε κάτι μ αυτό.»

Μαριλού Κατσαφάδου:”Υπάρχει ένας συγκεκριμένος τρόπος που περπατά ένας άντρας όταν η ερωμένη δεν σημαίνει τίποτα γι΄αυτόν. Όταν έχει μετατραπεί σε κάτι τόσο άχρηστο όσο η σκιά του”. Νινα 

Ιnfo:

30 Ιανουαρίου -11 Απριλίου

Ημέρες παραστάσεων: Δευτέρα – Τρίτη

Ώρα: 21:00

Θέατρο 104

Σκηνή: Black Box

Ευμπολπιδών 41 (Μετρό Κεραμεικός, Γκάζι)

Τηλ.: 210 3455020