Μειοψηφία όπως πλειοψηφία…

Του Λαέρτη Βασιλείου «Το λεωφορείο που ερχόταν από την πρωτεύουσα έκανε στάση στην κεντρική πλατεία, μπροστά από το άγαλμα του Στάλιν. Κρύφτηκα πίσω από το παλτό του παππού μου. Δεν ήξερα αν αυτό που με φόβιζε πιο πολύ ήταν ο θόρυβος της μηχανής του λεωφορείου ή αυτός ο ατσαλένιος άνδρας που με κοιτούσε αυστηρά. Ο παππούς μου αγκάλιασε έναν άνδρα και μια γυναίκα. Φορούσαν  και οι δύο στρατιωτική στολή. Σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαινα ο άνδρας κάτι μου έλεγε και μου έδειχνε ένα κόκκινο ποδήλατο. Η γυναίκα με τη στρατιωτική στολή μέσα από τα αναφιλητά της μου έλεγε στα Ελληνικά «πόσο μεγάλωσες, πότε μεγάλωσες τόσο». Ο κύριος και η κυρία που ο παππούς μου είπε να τους φωνάζω μπαμπά και μαμά με πήραν μαζί τους στο σπίτι τους στην πρωτεύουσα. Μέναμε σε μια εργατική πολυκατοικία με δέκα διαμερίσματα. Κανείς δεν ήξερε τη γλώσσα που μίλαγα ως τότε με τον παππού μου. Στα γενέθλιά μου έλαβα μια κάρτα από αυτόν: μια κόκκινη σημαία και στο κέντρο της τέσσερις άνδρες με μούσια. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, μαζί με τους γονείς μου, φτάναμε σε μια άλλη χώρα. Αυτή τη φορά, κανείς δεν ήξερε τη γλώσσα που μίλαγα με τον πατέρα μου.
Έχουν περάσει είκοσι χρόνια από τότε. Σήμερα, ανάμεσα σε παλιές φωτογραφίες, βρήκα πάλι εκείνη την κάρτα: τέσσερις άνδρες με μούσια σε κόκκινο φόντο. Στο πίσω μέρος της, γραμμένη μια φράση: «είναι ευτύχημα να ανήκεις σε μια μειοψηφία.» 

Μάης τώρα όπως και τότε, μια μέρα στην πόλη του φωτός που νεανικά κορμιά πέταγαν από πάνω τους ό,τι παλιό και σάπιο υπήρχε στο βασίλειο των ονείρων τους. Μάης της Άνοιξης, Μάης της Αριστεράς. Kαι να που εκείνη η μέρα που δεν θα αργήσει ήρθε τελικά. Η μειοψηφία ναι. ναι. είναι πια πλειοψηφία.
Λες; Αυτό μένει να το διαπιστώσουμε εμείς που διαλέξαμε να αγαπάμε την πατρίδα μας και να μην την πληγώνουμε όπως οι άλλοι. Eμείς που μείναμε εδώ να παλέψουμε και δεν βρήκαμε καταφύγιο στις Ελβετίες όπως οι καταθέσεις τους!
Και να λοιπόν αδερφέ μου που ακόμα ελπίζουμε! Γιατί έτσι είμαστε πλασμένοι εμείς, από την ύλη των ονείρων και δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω, γιατί θέλουμε αυτό που μας στερήσανε, θέλουμε αυτά που ήταν δικά μας και ναι για αυτό αξίζει να παλέψει ο άνθρωπος, για να μην νιώθει διωγμένος από την πόλη του. Aλλά να τον δέχεται αυτή σαν αγκαλιά ζεστή της μάνας που τους χωράει όλους και τους ταΐζει την αγάπη της. Πόλη μου γελαστή, καθαρή και όμορφη, μια συνοικία του Πειραιά, πολύβουο μελίσσι ανθρώπινο, πρόσωπα αδρά, ψημένα στη βιοπάλη, φωνές και πειράγματα στον αέρα και περηφάνια για τον Ολυμπιακό μας, τον δικό μας Ολυμπιακό. Δυο ερωτευμένα παιδιά που παίζουν στο πάρκο και την πλατεία, απόγευμα Κυριακής, μια παρέα νυχτερινή που ξαγρυπνά τη γειτονιά με τα τραγούδια της στη λα’ι’κή ταβέρνα, ζευγάρια που βγαίνουν από τον θερινό σινεμά κρατημένα από το χέρι και όλα αυτά έτσι σαν μουσική από παλιά ταινία!
Και μόνο τότε ο άνθρωπος δεν μένει άπολις, αλλά πολίτης. Και η ζωή που διαλέγει, πολιτική όπως η ελληνική προστάζει. Γιατί ο ελληνισμός δεν είναι φυλή, αλλά πολιτισμός!
Μα τι θες τώρα βρε παιδί μου εσύ και μπλέκεις με τους πολιτικάντηδες, μου λέει ο παππούς μου ο Θωμάς. Ναι, ναι αυτός με το άγαλμα. κοιτάζοντάς με από την φωτογραφία του, στο πρώτο μου τσιγάρο την ώρα που σκαρώνω ταξίδια ανάμεσα στους κύκλους του καπνού που σβήνουν  στον αέρα.
Τι να του πω, σκέφτηκα.
Αυτό θέλω είπα!
Αποφάσισα.
Για αυτό φίλοι μου, αλλά και εσείς που ακόμα δεν σμίξανε τα χαμογελαστά μας βλέμματα, τυμπανοκρούστες και ποιητές, στους δρόμους όλοι. Τώρα.

Στη μνήμη των δασκάλων μου Bertolt Brecht και Vladimir Mayakovsky

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr