Για να μην ξεχνιόμαστε. Υπάρχει κι αυτή η εκλογή πρόεδρου στη ΝΔ… (tweets)

Θυμάστε τί γινόταν λίγες μέρες και εβδομάδες πριν την εκλογή προέδρου στη Νέα Δημοκρατία το 2009; Χαμός. Πολιτικές αναλύσεις, οράματα, καρφιά και συζητήσεις επί συζητήσεων στα πάνελ, είχαν κάνει την τότε εκλογή ενδιαφέρουσα ακόμα και στους μη προσκείμενους στο χώρο πολίτες. Εντάξει, ήταν σαφώς πιο “πιασάρικη” η κόντρα Μπακογιάννη – Σαμαρά αλλά και πάλι. Το 2015, αντί η κούρσα των “4” να γίνεται ενδιαφέρουσα όσο περνούν οι γύροι και πλησιάζουμε στην εκλογή, εξελίσσεται σε μια  υποτονική διαδικασία που δε “βγάζει είδηση” με τίποτα. Καμία αντιπαράθεση σε πολιτικό επίπεδο, καμία σύγκρουση προσεγγίσεων, τίποτα. 

Το ερώτημα που τίθεται είναι, γιατί; Η αλήθεια είναι ότι η πολιτική συγκυρία δεν είναι η ίδια με το 2009. Και τότε η Νέα Δημοκρατία προερχόταν από μια μεγάλη εκλογική ήττα αλλά η προοπτική επανόδου στην εξουσία είχε την “παλιά” αίγλη, με το ειδικό βάρος που αυτή έχει για τους “γαλάζιους” πολιτευτές και ψηφοφόρους. Τώρα, με το τρίτο μνημόνιο στις ράγες, σχεδόν ψηφισμένο κι από τη Νέα Δημοκρατία, η επάνοδος στην εξουσία δε σημαίνει σε καμία περίπτωση τα προνόμια του παρελθόντος. Πόσο μάλλον που αν δίνει κάτι τέτοιο, θα είναι και πάλι σε συνεργασία με τον άλλοτε μισητό εχθρό, το ΠΑΣΟΚ. Με αυτές τις σκέψεις στο μυαλό των παραδοσιακών ψηφοφόρων, προκύπτει ένα “δε βαριέσαι, όποιος και να βγει το ίδιο θα είναι” κι ο κόσμος δεν πιέζει υπέρ του ενός ή του άλλου υποψηφίου.

Το θέμα είναι τί κάνουν οι υποψήφιοι για να προσελκύσουν το ενδιαφέρον του κόσμου κι ενδεχομένως να κάνουν πιο πολιτική τη διαδικασία εκλογής από… παρασέλα που είναι τώρα. Όχι και πολλά. Εξάλλου ο νυν πρόεδρος Βαγγέλης Μεϊμαράκης έχει τονίσει πολλάκις τον κίνδυνο διάσπασης, περνώντας το μήνυμα των χαμηλών τόνων. 

Πέρα από αυτή τη γενική αρχή, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης είχε από την αρχή ταχθεί σε μια εκλογή από το συνέδριο του κόμματος, σε μικρό χρονικό διάστημα. “Ελάτε να “σφαχτούμε” 3-4 ημέρες μεταξύ μας και να βγάλουμε πρόεδρο κόμματος όπως παλιά”, θα μπορούσε να συνοψιστεί η προσέγγισή του με απλά λόγια. Αφού όμως δεν “του πέρασε” και επιλέχθηκε η ανοιχτή εκλογή μετά από ενάμιση μήνα εκστρατειών, ο νυν πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας έχει αρκεστεί στην προστασία του προβαδίσματος που έχει ούτως ή άλλως. Ελάχιστες εμφανίσει στα ΜΜΕ και λίγες δηλώσεις που στην πλειοψηφία τους είναι της λογικής “να νικήσει το ποδόσφαιρο”. 

Ο Απόστολος Τζιτζικώστας φαίνεται να φοβάται τα ΜΜΕ. Κατέβηκε υποψήφιος με όπλο του την υποστήριξη των βορειο-ελλαδιτών, εμφανίζεται δεύτερος αλλά πολύ πίσω από τον πρώτο στις δημοσκοπήσεις, αλλά δε φάινεται να είναι έτοιμος να κάνει κάτι εντυπωσιακό για να αλλάξει το κλίμα. Η στήριξη που απολαμβάνει από μεγάλο μέρος “σαμαρικών” στελεχών και το πολιτικό του “τζάκι” τον τοποθετούν δεξιότερα από το Βαγγέλη Μεϊμαράκη αλλά παραμένει άγνωστο αν ο ίδιος αυτοπροσιορίζεται έτσι. Αοριστολογίες περί “τόλμης” κυριαρχούν στο λόγο του που προς το παρόν δε φαίνεται να πείθει κανέναν παραπάνω από αυτούς που θα τον ψήφιζαν από την πρώτη μέρα.

 

 

Στον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν μπορεί παρά να πιστώσει κανείς πως κάνει προσπάθειες. Προσπαθεί να μιλήσει πιο πολιτικά, προσπαθεί να ανεβάσει επικοδομητικά τους τόνους, προφανώς πάντα μέσα από την αστική ευγένεια που τον χαρακτηρίζει, προσπαθεί να κάνει ακόμα και πράγματα που για έναν… Μητσοτάκη φαίνονται ακραία, όπως να μιλήσει με κόσμο σε γειτονιές. Παρά τις προσπάθειες, τα αποτελέσματα εμφανίζονται ως τώρα μάλλον πενιχρά. Οι θέσεις και τα επιχειρήματά του ακούγονται μάλλον “ποταμίσια” στη μεγάλη πλειοψηφία των νεοδημοκρατών και μέχρι τώρα φαίνεται πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης δυσκολεύετια σοβαρά να πείσει. 

 

 

Τέλος ο Άδωνις Γεωργιάδης, ενώ έχει όλα τα φόντα να ανεβάσει τους τόνους, τόσο επικοινωνιακά όσο και πολιτικά, αλλά η πολύ μικρή του απήχηση στο εν δυνάμει εκλογικό σώμα δεν του δίνει τη δύναμη. Το ειρωνικό του tweet είναι ενδεικτικό. Ενώ όμως οι πολιτικές τους θέσεις αγγίζουν ευαίσθητες χορδές των “γαλάζιων” ψηφοφόρων, σε αντίθεση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, το προφίλ του είναι τέτοιο που ελάχιστοι θα του εμπιστεύονταν το κόμμα, πόσο μάλλον τη διεκδίκηση της πρωθυπουργίας στις επόμενες εθνικές εκλογές. Ο Άδωνις μπήκε στην κούρσα ως “αουτσάιντερ” και φαίνεται πως ως τέτοιο θα την ολοκληρώσει.