Είχε δίκιο ο Πουλικάκος… (δυο λόγια για την εκδήλωση Τεμπονέρα, Χριστοδουλάκη, Αχτσιόγλου)

Ως συνήθως, η Πουλίκα τα είχε πει πριν απ’ όλους για όλους. Τα είχε μολογήσει στο άσμα «Σκόνη, πέτρες, λάσπη» από το δίσκο «Μεταφοραί, εκδρομαί ο Μήτσος». Λα τα μινόρια, για όσους και όσες δεν θυμούνται:

«Αχ, αγωνίες, ιδρώτες
Δεν αντέχω άλλο ρε παιδιά
Ψάχνω να βρω μια λύση ριζική
Μα όλα στον ορίζοντα τα ίδια και τα ίδια
Κι ελπίδες μια απάτη μακρινή»

Ο κόσμος είναι με το δάχτυλο στη μπρίζα, δεν ξέρει κατά που να στρίψει, από παντού φαπίδια τρώει, η τρύπα στο πορτοφόλι του χωράει πλέον τη μισή Μεσόγειο κι έχεις και τον υπουργό Ασθενείας να κληρώνει λοταρία πενήντα χιλιάδες απογευματινά χειρουργεία. Ελπίζοντας ότι θα δούμε το τυρί του τζάμπα τώρα, αλλά δεν θα δούμε τη φάκα του επί πληρωμή προσεχώς…

Αλλά αυτά συμβαίνουν στη χώρα του 41τακατό, λογικό είναι να συμβαίνουν με 41τακατό και μετά απ’ την απομάκρυνση εκ της κάλπης ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Το θέμα δεν είναι τι κάνουν οι απέναντι, τη δουλειά τους κάνουν ακόμη κι ο Μίλτος Βαρβιτσιώτης το ξέρει.

Το θέμα είναι τι κάνεις εσύ.

Το θέμα είναι πως στέκεσαι απέναντι σε πολιτικές αντιδραστικές και εξουθενωτικές, το ζήτημα είναι πως οργανώνεις την αντεπίθεσή σου, το πρόβλημα είναι πως χτίζεις ένα μέτωπο αρκούντως ευρύ για να αμφισβητήσει αποτελεσματικά την παντοδυναμία των γαλάζιων. Βάνεις πλάτη, τρέχεις σαν παλαβός, χύνεις ποτάμια τον ιδρώτα ή απλώς ξυπνάς ένα πρωί έτοιμος να πουλήσεις φύκια για μεταξωτές κορδέλες;

Βλέπε και την εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί σήμερα το απόγευμα στις έξι, στο Θέατρο Άλφα, Πατησίων 37, με συνδιαλεγόμενους τον Διονύση Τεμπονέρα από τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Μανώλη Χριστοδουλάκη από το ΠΑΣΟΚ και την Έφη Αχτσιόγλου από τη Νέα Αριστερά. Με το λάθος να ξεκινάει από τον τίτλο κιόλας της μάζωξης: “Απέναντι στην κυριαρχία Μητσοτάκη ποιος;”

Μπράβο παιδιά, το πιάσατε το νόημα, αρκεί να προσωποποιήσουμε τα ζόρια που περνάει ο ελληνικός λαός και αμέσως θα ηχήσουν νικηφόρες οι σάλπιγγες! Μια οκταετία τώρα τον διαφημίζετε (ναι, τον διαφημίζετε…) τον Κυριάκο, καρφιτσώνοντας στο πέτο του όλα τα δεινά της φυλής και το μόνο που καταφέρατε είναι να εκτοξευθεί το μπραντ νέημ του και να πιστώνεται ο ίδιος κάθε επιτυχία της κυβέρνησης. Και ξανάρχεστε τώρα, για μια ακόμη φορά, να τον βάλετε πρωταγωνιστή στο κάδρο…

Λυπούμαι πολύ, αλλά δεν είναι το «ποιος» παλικάρια μου που θα έπρεπε να σας απασχολεί, είναι το «τι».

Απέναντι στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού που απειλεί να ξεθεμελιώσει ότι έχει απομείνει από το κοινωνικό κράτος, οι απαντήσεις της κεντροαριστεράς δεν θα έπρεπε να επικεντρώνουν σε πρόσωπα αλλά σε πολιτικές που θα ανακουφίσουν τον κόσμο και θα του δώσουν μια προοπτική έξω από τη φτώχεια και την καντήφλα. Αλλά who gives a fuck, που λένε και στο Χάρβαρντ.

Σημασία έχει ν’ ανεβαίνουν οι μετοχές μας στο χρηματιστήριο της δημοσιότητας και να προβάλουμε τους εαυτούς μας ως ηγέτες και σωτήρες. Σε μια εκδήλωση που, όπως θα έλεγε και ο φίλος μου ο Γιώργης, καλύτερα θα ήταν να είχε τίτλο:

Κοιτάχτε με γειτόνισσες, ψαράκια τηγανίζω!

Υ.Γ.: Όταν επικεντρώνουν οι αναλύσεις στο πόσο αγχώθηκε η Χαριλάου Τρικούπη και πόσο τρόμαξε η Κουμουνδούρου από την «πρωτοβουλία» των τριών, καταλαβαίνουμε ακριβώς και τι παίζεται πίσω απ’ τις κουίντες…

Πηγή: newpost.gr

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr