Το «Αήττητο αλάτι» της Αρετής Δ. Κοκκίνου και του Ηλία Δ. Παπακωνσταντίνου

Ένα από τα πιο ακομπλεξάριστα μουσικοποιητικά έργα που κυκλοφόρησαν τελευταία! 

Αντώνης Μποσκοΐτης 02/01/2019 | 15:59

Χαρακτήρισα εξ αρχής «ακομπλεξάριστο» το έργο της συνθέτριας Αρετής Κοκκίνου σε ποίηση Ηλία Παπακωνσταντίνου για ένα και μόνο λόγο: Ενώ όλα τα ποιήματα λένε μεγάλα και σοβαρά πράγματα, που άπτονται της νεοελληνικής ιστορίας τα περισσότερα, οι μουσικές δεν έχουν καμία σοβαροφάνεια, καμία πομπώδη διάθεση. Αντιθέτως, περνάνε το μήνυμα - διότι αυτός είναι ο σκοπός των δύο δημιουργών - με τρόπο εύληπτο. Ας μη νομίσει κανείς πως «εύληπτο» σημαίνει και «εύπεπτο» ή «εμπορικό». Από το CD, καθώς τα tracks «ρέουν», αναδύεται μια όμορφη ατμόσφαιρα, που συνοψίζεται μέσα σε τρεις λέξεις όλες κι όλες: Καλό ελληνικό τραγούδι

Οι στίχοι του Παπακωνσταντίνου, Αντιπροέδρου της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών συν τοις άλλοις, δεν είναι «εύκολοι»: Μεγάλα σε έκταση ποιήματα, μοιρασμένα μεταξύ αυτών που μελοποίησε η Κοκκίνου και των υπόλοιπων, που αποτέλεσαν την ποιητική συλλογή του με τίτλο «Ψυχής μάρμαρα». Πρόκειται δηλαδή για μία ακόμη έκδοση βιβλίου - CD από τις εκδόσεις «Μετρονόμος». Σύνολο: 11 τραγούδια, ερμηνευμένα από διαφορετικές γυναικείες φωνές και 31 ποιήματα/ στιχουργήματα.

Μικρογραφία
Το εξώφυλλο του βιβλίου - CD «Αήττητο αλάτι» των Αρετής Δ. Κοκκίνου - Ηλία Δ. Παπακωνσταντίνου/ photo: Αναστάσιος Παπακωνσταντίνου

Ξεκινώντας από την πρώτη ύλη, το βιβλίο, έχω να παρατηρήσω ότι ο Παπακωνσταντίνου στην ουσία στοχάζεται πάνω στην ελληνική ιστορία. Ελκύεται από τη Σμύρνη, τη σφαγή του Διστόμου, την ποιητική επίδραση του Lorca στα καθ'ημάς, έχοντας ένα ευδιάκριτο επικό στοιχείο, δάνειο ενδεχομένως από τον Γιάννη Ρίτσο. Και ταυτόχρονα, τον ενδιαφέρουν ισάξια ένας άστεγος συνάνθρωπος του, η μόνιμη αναζήτηση της εξόδου προς το Φως και οι έρωτες με όλη τους την αξιοπρέπεια. Σίγουρα οι πετυχημένες ρίμες στα ποιήματα του, πέραν του περιεχομένου τους, ήταν αυτές που ώθησαν την Κοκκίνου να τον μελοποιήσει με αποτέλεσμα μια σειρά άκρως επικοινωνιακών - θα τα χαρακτήριζα - τραγουδιών

Η Αρετή Κοκκίνου, ούσα κιθαρίστρια η ίδια, αλλά και με τη συμβολή εδώ του κιθαριστικού τρίο NYXIS, συνέθεσε κιθαροκεντρικά τραγούδια εμπλουτισμένα ενίοτε με έναν σύγχρονο ηλεκτρικό ήχο. Ο «Χρόνος κλεμμένος», το εναρκτήριο ρυθμικό τραγούδι, κερδίζει με την εξαιρετική ερμηνεία της Ελισάβετ Καρατζόλη και θα ήταν ευχής έργον αν ακουγόταν από τα ραδιόφωνα. Ξεχωριστό και το bluesy - jazzy «Μπλε» με την Κρινιώ Νικολάου και με τις κιθάρες να κλείνουν το μάτι στον unplugged Eric Clapton του «Layla» ή του «Tears in Heaven»!

Το αμέσως επόμενο κομμάτι, το «Αν αγαπάς» με την ιδιαίτερη ερμηνεία της Αργυρώς Καπαρού, επίσης παραπέμπει σε γλυκά ραδιοφωνικά ακούσματα, ενώ το «Δίστομο - Ένα πουλί που το έλεγαν Αργύρη» ανήκει στις πιο «ανεξάρτητες» στιγμές του CD: Πρόκειται για μια ροκ μπαλάντα που μοιράζονται η ηθοποιός Μάνια Παπαδημητρίου στην απαγγελία και η ερμηνεύτρια Ελισάβετ Καρατζόλη στο τραγούδι. Κι ενώ οι στίχοι μιλάνε για «του '40 τα παιδιά» που «σήμερα θά'ταν γηρατειά», η στιβαρή αφήγηση της Παπαδημητρίου συναντά το νεανικό, εφηβικό σχεδόν, φωνητικό ηχόχρωμα της Καρατζόλη και η τραγωδία του έθνους γίνεται μειδίαμα, χαμόγελο, σαν κι αυτό του ήρωα Αργύρη που «περνά μες του Διστόμου τα στενά». Μου άρεσαν ακόμη η «Σμυρνιά» με την Καρατζόλη, κυρίως για τους μουσικούς δρόμους που κινήθηκε η Κοκκίνου ως μελοποιός, το «Αήττητο αλάτι» που έδωσε την ευκαιρία στη Θέλμα Καραγιάννη να ξεδιπλώσει τις φωνητικές της ικανότητες (αυτή είναι μεγάλη τραγουδίστρια, που την είχα επισημάνει από τον τελευταίο δίσκο του Λίνου Κόκοτου και του Κώστα Λάζαρη), η ρυθμική «ροκίζουσα» «Μαρμαρυγή» πάλι με την Καραγιάννη και με το βιολοντσέλο του Σταύρου Παργινού να δεσπόζει μες την ορχήστρα, καθώς και ο ελαφρώς tango «Χορός» με την ερμηνεία της Κατερίνας Κουρεντζή. Το τελευταίο κομμάτι, η «Σταγόνα του έρωτα», είναι ένα ποίημα του Παπακωνσταντίνου πάντα, που μελοποίησε ωραία και «στρογγυλεμένα», όπως και το τραγούδησε, η Κρινιώ Νικολάου

Μικρογραφία
Η κιθαρίστρια - συνθέτρια Αρετή Κοκκίνου
Μικρογραφία
Ο ποιητής Ηλίας Παπακωνσταντίνου

Το «Αήττητο αλάτι» είναι μια ποιοτική μουσικοποιητική εργασία, φτιαγμένη από καλλιτέχνες που δεν είναι «πρώτα ονόματα» και ως εκ τούτου δεν μπορώ να γνωρίζω τι μοίρα θά'χει στα βιβλιοπωλεία και στα δισκάδικα. Επειδή όμως υπάρχουν κι άλλοι, που δεν νοιάζονται για τα «μεγάλα ονόματα», αλλά μόνο για το καλό καινούργιο τραγούδι, σ' αυτούς απευθύνεται η κριτική μου. Προμηθευτείτε το και θα μας θυμηθείτε! 

To koutipandoras.gr θεωρεί δικαίωμα του κάθε αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, τονίζουμε ρητά ότι δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν τον εκάστοτε χρήστη και μόνο αυτόν. Παρακαλούμε πολύ να είστε ευπρεπείς στις εκφράσεις σας. Τα σχόλια με ύβρεις θα διαγράφονται, ενώ οι χρήστες που προκαλούν ή υβρίζουν θα αποκλείονται.