Συνένοχο στο φόνο δε θα μ’ έχετε

Έχω φίλους και γνωστούς που πρόσκεινται στον αναρχικό χώρο. Αναρχικούς όμως, όχι τρομοκράτες, ούτε «μπαχαλάκηδες». Άνθρωποι που έχουν καταπιεί χιλιάδες σελίδες πολιτικών και κοινωνικών βιβλίων, με εξαιρετικά ανεπτυγμένη κριτική σκέψη, μόρφωση και παιδεία. Αποφάσισαν να υπηρετήσουν έναν διαφορετικό από τον σύνηθες τρόπο ζωής, πιο εναλλακτικό όπως τους/μας αρέσει να τον λέμε!

Από την στάση τους απέναντι στους θεσμούς του κράτους, μέχρι την καταναλωτική και διατροφική συμπεριφορά. Μαγκιά τους! Ξέρετε γιατί; Γιατί δεν ενοχλούν κανέναν. Στην σημερινή Ελλάδα μπορείς να είσαι ότι θες, να δηλώνεις ότι θες, να κάνεις ότι γουστάρεις αρκεί να μην επηρεάζεις αρνητικά την κοινωνική συνοχή και γαλήνη (για ποια κοινωνική γαλήνη μου μιλάς;).

Διοργανώνουν και προπορεύονται σε ειρηνικές πορείες, διενεργούν έννομες παρεμβάσεις και συμμετέχουν σε αλληλέγγυες για κάθε άνθρωπο δράσεις. Άλλωστε, στον πυρήνα της σκέψης και δράσης του αναρχισμού βρίσκεται η προστασία της ζωής και αξιοπρέπειας του ανθρώπου. Γιατί οι αναρχικοί, οι original με ιδεολογία και αξίες, όχι αυτοί που στο όνομα της κοινωνικής επανάστασης σπάνε, καταστρέφουν και τρομοκρατούν, αγαπούν παθιασμένα τον άνθρωπο.

Η εικόνα που έκανε τον γύρο του διαδικτύου τα τελευταία 24ωρα, με τον πρύτανη του οικονομικού πανεπιστημίου Αθηνών, στον λαιμό του οποίου κρεμόταν μια ταμπέλα, ήταν τρομακτική. Η αήθης και απερίφραστα φασιστική επίθεση ελάχιστων αναρχικών, στόχευε στο δημόσιο λιντσάρισμα και την περιφρόνηση ενός ανθρώπου. Μια επίθεση υποκινούμενη από το μίσος κάποιων κατά ενός, εντελώς αντίθετη στον ιδεολογικό πυρήνα της αναρχίας, που όπως προείπα είναι η αγάπη για τον άνθρωπο!

Και όλα αυτά γιατί; Επειδή ο πρύτανης υποστήριζε τις όποιες απόψεις του δημοσίως και σε κάθε ευκαιρία. Και πολύ καλά έκανε. Αλίμονο εάν φτάσουμε στο σημείο, τόσο ο κάθε πολίτης, όσο ιδιαίτερα η πανεπιστημιακή κοινότητα να φοβάται να εκφέρει άποψη. Η «Πρωτοβουλία Μαχητικής Αλληλεγγύης» που ανέλαβε την ευθύνη, ενοχλήθηκε από το νεοφιλελεύθερο στίγμα του πρύτανη και την αρθρογραφία του κατά των καταλήψεων. Έτσι, αποφάσισαν να του κρεμάσουν μια ταμπέλα, όπως ακριβώς έκαναν οι Ναζί στους Εβραίους.

Αλήθεια, τι σχέση έχει η απαράδεκτη αυτή ενέργεια με τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος για το πανεπιστημιακό άσυλο; Τι σχέση έχει με τις ειρηνικές παρεμβάσεις του αναρχικού κινήματος; Τι σχέση έχει με την αλληλεγγύη; Έτσι δείχνουμε την αλληλεγγύη μας; Το μόνο που κατάφεραν ήταν να υπονομεύσουν τα κινήματα, να δυναμιτίσουν το κλίμα και να ξεπλύνουν ακροδεξιές δράσεις.

Κι όσο με τρομάζει η εικόνα του πρύτανη, άλλο τόσο με τρομάζει η σκέψη του ποιοι ήταν οι επιτιθέμενοι. Οι ίδιοι άνθρωποι που βρέθηκαν πριν λίγες μέρες έξω από το Εφετείο, πανηγυρίζοντας για την καταδίκη των Ναζί δολοφόνων της Χρυσής Αυγής, οι ίδιοι που εναντιώνονται στην θεωρία των δύο άκρων, οι ίδιοι που στέκονται εμπόδιο στον ακροδεξιό φασισμό, μεταμορφώθηκαν σε φασίστες, φόρεσαν κουκούλα, έκρυψαν τα πρόσωπά τους και επιτέθηκαν στον «εχθρό» τους. Σας το έχω ξαναγράψει: Τα όρια που χωρίζουν τον αντιφασίστα από τον φασίστα, τον δημοκράτη από τον χρυσαυγίτη είναι εξόχως λεπτά και μέσα σε μια στιγμή είναι δυνατόν να βρεθείς στην απέναντι πλευρά.

Σε μια περίοδο όπου το ελληνικό Αντιφασιστικό κίνημα διανύει μια από τις λαμπρότερες ιστορικά φάσεις του, έχοντας κατατροπώσει και οδηγήσει πίσω από της φυλακής τα σίδερα τους χρυσαυγίτες δολοφόνους, ξεπροβάλλει από την σάρκα του, από το εσωτερικό του, μια φασιστική δράση. Φασισμός από Αντιφασίστες. Οξύμωρο μα δεν παύει να αποτελεί θλιβερή πραγματικότητα. Ένα αυτογκόλ που επανεκκίνησε συζητήσεις περί των δύο άκρων. Και κουνά το δάχτυλο η Νέα Δημοκρατία, μάλλον ξεχνώντας τα τσεκούρια και τους πυροσβεστήρες των εν ενεργεία βουλευτών της.

Σε όλες αυτές τις συζητήσεις που ξεκίνησαν, με λύπη μου παρατήρησα πως στον αριστερό και ευρύτερο προοδευτικό χώρο κυριάρχησε η αφωνία, με λίγες παρεμβάσεις υπέρ του πρύτανη, ενώ αρκετοί άνθρωποι δεν δίστασαν να μοιράσουν συγχωροχάρτια στους αναρχικούς της επίθεσης, λέγοντας πως «τα θελε και αυτός…» και «καλά του κάνανε…».

Λοιπόν, ξεκάθαρα πράγματα. Ο φασισμός, απ όπου κι αν προέρχεται, όποια μορφή κι αν παίρνει, πρέπει να καταδικάζεται. Πόσο μάλλον από ανθρώπους που υποτίθεται μάχονται κατά αυτού. Προφανώς, όταν κάποιος θεωρεί τον εαυτό του μέρος του αντιφασιστικού κινήματος, βάζοντας όμως πλάτες σε φασιστικές πρακτικές, τότε είτε περνάει κρίση πολιτικής ταυτότητας, είτε κινδυνεύει να πέσει στην παγίδα του αποδεκτού και μη αποδεκτού φασισμού.

Κλείνοντας, η ιστορία και η καθημερινότητα μας αποδεικνύει πως φασισμός υπάρχει παντού και από παντού. Ή θα το αποδεχτούμε και θα προσπαθήσουμε να τον διαλύσουμε ή μπορούμε να συνεχίσουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Σε καμία περίπτωση η ενέργεια λίγων ανεγκέφαλων δεν τσουβαλιάζει ολόκληρο το Αντιφασιστικό κίνημα, ωστόσο αποδεικνύει πως ακόμη κι εκεί, υπάρχουν ριζωμένες συνειδήσεις και μυαλά που λειτουργούν κατά το δοκούν. Σήμερα, χρέος του αντιφασιστικού κινήματος είναι να καταφέρει τέτοιες φωνές και πρακτικές να τις αποβάλλει από πάνω του και να τις απομονώσει. Ας μην δίνουμε πάτημα στους πραγματικούς φασίστες της (άκρο) δεξιάς. Και εν τέλει, αν οι φωνές αυτές επιμένουν, οδηγώντας σε ανάλογες πρακτικές τρόμου και φόβου, τότε ας θυμηθούμε τους αδερφούς Κατσιμίχα και ας φωνάξουμε με μια φωνή πως συνένοχο στον φόνο (της δημοκρατίας και του αντιφασισμού) δεν θα μ` έχετε!

Ο Θεόκριτος Αργυριάδης είναι φοιτητής Πολιτικών Επιστημών στο ΔΠΘ

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr