Πρέπει…

Στο τελευταίο του γράµµα, που ξεχειλίζει από αγάπη για τους ανθρώπους και τη ζωή την ώρα που το τέλος είναι µπροστά, ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης, παρότι στωικός και ήρεµος, βγάζει την τελευταία του κραυγή. Μακάρι στα αυτιά όλων µας να ακουστεί όπως είναι: µε το µεγαλείο και το αποτύπωµα της ζωής µας ή µε µια ζωή άψυχη; Με τους Μίχους και τη φάρα τους ή µε τους Νικολαΐδηδες;

Ζόφος. Πνιγηρή κατάσταση και ανάσα από πουθενά. Ενας βάλτος όπου µόνο να βουλιάξεις µπορείς. Οσο βουλιάζεις στη λάσπη γίνεσαι ένα µε τα λύµατα.

Η βρόµα και η δυσωδία γίνονται το φυσικό περιβάλλον. ∆εν έχει σηµασία αν κάπου υπάρχουν θάλασσα, ποτάµια, καθαρό νερό, εσύ είσαι στον βάλτο που γίνεται βάλτος σου. Οσο ζεις και συναναστρέφεσαι µε το τέρας τού µοιάζεις. Οταν κάποιος το απειλήσει το αισθάνεσαι δικό σου, το τέρας σου. Το τέρας γίνεσαι εσύ.

Ενα τέρας βίαζε µια δωδεκάχρονη. Φώναζε κι άλλα τέρατα να τη βιάσουν. Και όταν κουραζόταν να βιάζει πήγαινε να προσκυνήσει στον Αγιο Αρσένιο, να σηκώσει την ελληνική σηµαία, να φωτογραφηθεί µε τους επώνυµους φίλους του.

 

Ηλίας Μίχος: καλός οικογενειάρχης, καλός άνθρωπος, καλός χριστιανός, καλός γενικώς, που έλεγε και ο φίλος του Γιώργος Πατούλης.

Και τι έκανε η κοινωνία µπροστά στο τέρας; Στην αρχή σήκωσε τα χέρια όλο απόγνωση. Χάζεψε τις φωτογραφίες του µε τους επώνυµους όλο υποψία, σχολίασε τις διασυνδέσεις του, σταυροκοπήθηκε ίσως που τα δικά της παιδιά κοιµούνταν ήσυχα στο υπνοδωµάτιο και έβγαλε έναν αναστεναγµό γιατί για µια ακόµη φορά «υπάρχουν και χειρότερα».

Τα µέσα ενηµέρωσης ανακάλυψαν αρχικώς τους «πελάτες της δωδεκάχρονης», κάνοντας έτσι την παραδοχή ότι υπάρχει πιθανότητα να υπάρχει συναινετική σεξουαλική πράξη µε ένα παιδί. Η κάµερα στράφηκε στην κλειδαρότρυπα για να καταδείξει την ευθύνη της οικογένειας και της µάνας. Επρεπε να δειχτεί ότι πρόκειται για µια οικογένεια σε παρακµή (ίσως και να ήταν), µόνο και µόνο για να µη γίνει η παραδοχή ότι πρόκειται για κοινωνία σε παρακµή. Η κοινή γνώµη εκπαιδεύεται επί µέρες να µην αναζητά ούτε τους βιαστές ούτε τις ευθύνες τους, αλλά να στρέφει το βλέµµα στη µάνα, στον πατέρα, στους οικείους.

 

Η αντίδραση αυτή πιθανόν να έχει µια ψυχολογική βάση. Αν η οικογένεια βρεθεί προβληµατική, τότε αυτοµάτως τα δικά µας παιδιά δεν κινδυνεύουν γιατί η δική µας οικογένεια δεν είναι. Αρα φταίνε οι άλλοι για ό,τι έπαθαν και όχι αυτοί που πραγµατικά το προξένησαν. Ο βιαστής γίνεται περιπτωσιολογία και αποδεκτή πραγµατικότητα. Το δάχτυλο δεν δείχνει τους βιαστές, επειδή τα δάχτυλα πρέπει να δείξουν προς την πλευρά όπου λουφάζει η αυταπάτη της προσωπικής και οικογενειακής µας ασφάλειας. Η κοινωνία όµως που λειτουργεί µε τέτοια ένστικτα είναι άρρωστη. Εχει λίγη σηµασία αν την αρρώστια τη σπέρνουν τα κανάλια ή οι νοικοκυραίοι που θέλουν να πιστεύουν ότι οι βιαστές παραµονεύουν στις σκοτεινές γωνιές των δρόµων και δεν απειλούν τα δικά τους προστατευµένα παιδιά.

Ενας άθλιος αστυνοµικός συνδικαλιστής παρουσίασε στην τηλεόραση τους παιδοβιαστές ως δεδοµένο κακό και απέδωσε την ευθύνη στην οικογένεια. Ζόφος. Αν ντύνεσαι σεµνά, δεν σε βιάζουν· αν η η οικογένεια ανταποκρίνεται σε κοινωνικές νόρµες και στερεότυπα, δεν κινδυνεύουν ούτε τα παιδιά ούτε οι µεγάλοι. Ο εµετός της συντήρησης που εµφανίζεται ως τροφή της κανονικότητας.

 

Κανένας δηµοσιογράφος δεν ρώτησε τον Πατούλη και τους άλλους πολιτικούς τι δουλειά είχαν µε έναν παιδοβιαστή. Κανένας δεν ρώτησε τον Ανδρέα Λοβέρδο γιατί του έδινε δεκάδες χιλιάδες ευρώ µε αναθέσεις από το υπουργείο Υγείας. Κανένας δεν ζήτησε εξηγήσεις από την εκκλησία γιατί ευλογούσε το τέρας και του έδινε πιστοποίηση «καλού ανθρώπου και χριστιανού» για να µπορεί να αποπλανά και να βιάζει. Γιατί να ανησυχήσει η µάνα όταν ο Μίχος έχει πιστοποίηση δεσπότη;

∆εν βρέθηκε ένας από τα συστηµικά µέσα ενηµέρωσης να αναρωτηθεί για τη διεισδυτικότητα ενός βιαστή στα σαλόνια και τα πολιτικά γραφεία; ∆εν αναρωτήθηκε αν αυτό ήταν αποτέλεσµα συνενοχής και δράσης ενός κυκλώµατος, όπως συνέβη µε τον Μαρκ Ντιτρού, τον παιδοβιαστή του Βελγίου; ∆εν απάντησε έστω ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο για να ησυχάσουν όσοι ανησυχούν και να διαψευστούν όσοι κατηγορούν. Αντιθέτως, κάθε µέρα δηµοσιεύονται και αναπαράγονται εικασίες και πληροφορίες για την οικογένεια. Αλήθεια, αν αποδειχτεί ότι µια οικογένεια κατεστραµµένη και άθλια είχε συµµετοχή στο έγκληµα, µπορούν να υπάρχουν παιδοβιαστές;

Την Παρασκευή τη ζοφερή επικαιρότητα ανέτρεψε ο θάνατος του ολυµπιονίκη Αλέξανδρου Νικολαΐδη. Ο Αλέξανδρος ύστερα από µάχη µε µια σπάνια µορφή καρκίνου έφυγε από τη ζωή. Κατάφερε για λίγο να σύρει όλη τη χώρα σε ένα άλλο πεδίο, σε µια άλλη προσωπική του διάσταση, έξω από τον ζόφο. Στη δική του διάσταση η ζωή είναι η απόφαση του ανθρώπου να υπάρχει µε αξιοπρέπεια, να παλεύει, να µπορεί να την ορίζει και να δηµιουργεί το αποτύπωµα από το οποίο θα αναγνωρίζεται το µεγαλείο της. Με µια συγκλονιστική ανάρτηση, την οποία είχε ετοιµάσει και ανέβηκε στα social media όταν ο ίδιος αποχωρούσε, έκανε το θαύµα. Μας ανάγκασε να σκύψουµε πάνω από τα πράγµατα που έχουν αξία και γι’ αυτό διαιωνίζουν τη ζωή ακόµη και όταν σταµατήσει από την εισβολή του θανάτου.

Ο κόσµος του Αλέξανδρου έχει ό,τι και ο κόσµος όλων µας, τις ίδιες δυσκολίες, τις ίδιες ανάγκες για επιβίωση, αλλά ταυτόχρονα έχει την αξιοπρέπεια, το νοιάξιµο για τον άνθρωπο, την αλληλεγγύη, τη σεµνότητα µε την οποία κινούνται οι άνθρωποι που ξέρουν και µπορούν.

 

Ο Αλέξανδρος τίµησε τις σηµαίες στις οποίες πίστεψε αλλά δεν κούνησε υποκριτικά ή επιδεικτικά λάβαρα. Ακόµη και όταν γνώριζε ότι η πολιτική του άποψη για τη συµφωνία των Πρεσπών θα τον έφερνε απέναντι σε αυτούς που κάποτε τον χειροκρότησαν, υποστήριξε αυτό που πίστευε όχι από εγωισµό αλλά επειδή πίστευε ότι έτσι θα πείσει και άλλους για το καλό της χώρας.

Τα µεγαλύτερα βάθρα του Αλέξανδρου δεν ήταν αυτά στο οποία φόρεσε µετάλλια. Ηταν αυτά από τα οποία φώτιζε ως προσωπικό παράδειγµα.

Είναι µεγαλειώδες ακόµη και µπροστά στον θάνατο που γνωρίζεις ότι πλησιάζει να µπορείς να περιγράφεις την αξία της ζωής χωρίς τον φόβο του τέλους. Ο Αλέξανδρος ακόµη και µε το αποχαιρετιστήριο γράµµα του ήταν η έκφραση της διαλεκτικής. ∆εν µίλησε για τον θάνατο ως µεταφυσικό φαινόµενο αλλά ως συνέχεια και φυσική κατάληξη της ζωής.

 

Ο κόσµος του Αλέξανδρου δεν έχει κραυγές από παιδιά που πονάνε, αλλά είναι µια κραυγή για να µην πονάνε τα παιδιά του κόσµου. Και βέβαια έχει τη συγκλονιστική εκείνη κραυγή από τους Ολυµπιακούς Αγώνες του 2000, το «µάνα, έσπασε» µε το οποίο ανακοίνωνε ότι έσπασε το πόδι του. Ακόµη και τότε δεν νοιάστηκε για την ατυχία του αλλά επειδή δεν µπόρεσε να χαρίσει στους 10.000 Ελληνες που πήγαν να τον παρακολουθήσουν στο Σίδνεϊ το χρυσό µετάλλιο.

Στο τελευταίο του γράµµα, που ξεχειλίζει από αγάπη για τους ανθρώπους και τη ζωή την ώρα που το τέλος είναι µπροστά, ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης, παρότι στωικός και ήρεµος, βγάζει την τελευταία του κραυγή. Μακάρι στα αυτιά όλων µας να ακουστεί όπως είναι: µε το µεγαλείο και το αποτύπωµα της ζωής µας ή µε µια ζωή άψυχη; Με τους Μίχους και τη φάρα τους ή µε τους Νικολαΐδηδες;

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr

RSF: Τουιτάρουν στα ελληνικά… μπας και τους ακούσει η κυβέρνηση – «Βιαστική και παράτυπη» η σύνταξη του νομοσχεδίου για τις παρακολουθήσεις

RSF: Τουιτάρουν στα ελληνικά… μπας και τους ακούσει η κυβέρνηση – «Βιαστική και παράτυπη» η σύνταξη του νομοσχεδίου για τις παρακολουθήσεις

«Καλούμε την ολομέλεια της Βουλής να τροποποιήσει το νομοσχέδιο».

Ζακ Κωστόπουλος: Ελεύθερος…ο καταδικασμένος μεσίτης μέχρι την εκδίκαση της αναίρεσης στον Άρειο Πάγο

Ζακ Κωστόπουλος: Ελεύθερος…ο καταδικασμένος μεσίτης μέχρι την εκδίκαση της αναίρεσης στον Άρειο Πάγο

Με την απόφαση αναβολής, ο μεσίτης θα παραμείνει εκτός φυλακής μέχρι την έναρξη του εφετείου…