ΠΕΜΕΤΕ: “Ο Τσαυτάρης πετά εκτός ανταγωνισμού τους Έλληνες εμπόρους”

Η πρόσφατη απόφαση του Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων με αριθμ. 225/32352/10.3.2014 που αφορά την “κατάθεση Εγγυητικής Επιστολής για την εγγραφή των εμπόρων αγροτικών προϊόντων στο Ενιαίο Μητρώο Εμπόρων Αγροτικών Προϊόντων του Ν. 3955/2011” έχει προκαλέσει οξύτατες αντιδράσεις και την έντονη ανησυχία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και εμπόρων του κλάδου, οι οποίοι τονίζουν ότι το εν λόγω μέτρο δημιουργεί επιπρόσθετα προβλήματα ρευστότητας στο ήδη κλονισμένο οικονομικό περιβάλλον τους.

Συγκεκριμένα, με τον εν λόγω νόμο το υπουργείο Εργασίας ζητά από κάθε έμπορο που συναλλάσσεται με αγρότες, να προκαταβάλει 150 χιλιάδες ευρώ ως εγγυητική επιστολή προκειμένου να εγγραφεί στο μητρώο και με στόχο, έστω και θεωρητικά, την διασφάλιση των μεταξύ τους συναλλαγών. Ωστόσο, η θεσμοθέτηση του εν λόγω μητρώου, μπορεί να δημιουργήθηκε με πρόσχημα το δημόσιο συμφέρον, όμως απ’οτι φαίνεται μόνο αυτό δεν εξυπηρετείται τελικά. Σύμφωνα με τους μικρομεσαίους εμπόρους, ο ανταγωνισμός μειώνεται από την στιγμή που δεν θα μπορέσουν αρκετοί να καλύψουν την εγγυητική των 150 χιλιάδων ευρώ, οπότε και θα μείνουν οι…λίγοι και μεγάλοι επιχειρηματίες του κλάδου. Επιπλέον, ο εν λόγω νόμος του υπουργείου Γεωργίας με την εγγυητική επιστολή που ζητά δεν ξεχωρίζει σε καμία περίπτωση τον μικρό έμπορο που κάνει έναν τζίρο ύψους 1 εκατομμυρίου ευρώ με εκείνον που τζιράρει για παράδειγμα 30 εκατομμύρια ευρώ! 

Στο μεταξύ, από την εφαρμογή της απόφασης του κ. Τσαυτάρη, προκύπτουν και πολλά ζητήματα αθέμιτου ανταγωνισμού, καθώς, του συγκεκριμένου νόμου εξαιρούνται, περιέργως γιατί, οι αγροτικοί συνεταιρισμοί, οι μεσίτες (μεσάζοντες) που επί χρόνια “καπελώνουν” τις τιμές των αγροτικών προϊόντων και τους αγρότες, αλλά ακόμα και οι αλλοδαποί έμποροι. Με απλά λόγια, οι μικρομεσαίοι έμποροι του κλάδου στην Ελλάδα καλούνται να δώσουν ζεστά – ζεστά 150 χιλιάδες ευρώ για να μπορέσουν να συνεργαστούν με τους αγρότες, όταν την ίδια ώρα οι αλλοδαποί ή οι μεσάζοντες θα μπορούν να “οργώνουν” την χώρα στο τσάμπα! Επίσης, με τις…τυχαίες εξαιρέσεις του εν λόγω νόμου τίθεται και ζήτημα αξιοπιστίας των Ελλήνων εμπόρων από την ίδια τους την χώρα, καθώς όπως φαίνεται οι αλλοδαποί επιχειρηματίες κατά τον κ. Τσαυτάρη είναι πιο καλοπληρωτές και δεν υπάρχει περίπτωση οι αγρότες να ζημιωθούν από τις συναλλαγές μαζί τους.      

            

Στο μεταξύ, αξίζει να σημειωθεί εδώ πως στις 7 Μάιου πραγματοποιήθηκε μια σύσκεψη στο υπουργείο Γεωργίας, παρουσία του κ. Τσαυτάρη και του Γενικού Γραμματέα Μόσχου Κορασίδη, κατά την οποία φορείς από όλη την Ελλάδα και έμποροι αγροτικών προϊόντων προσπάθησαν να εξηγήσουν τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει ο κλάδος τους βάση των παραπάνω δεδομένων, όταν ήδη η κατάσταση στα ταμεία τους παρουσιάζεται “ασφυκτική” και σχεδόν οριακή πριν το λουκέτο. Ωστόσο, το αυτί του υπουργού Γεωργίας της συγκυβέρνησης και του αρμόδιου Γενικού Γραμματέα δεν φάνηκε να “ίδρωσε” καθόλου, καθώς σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες, όταν ένας αγανακτισμένος έμπορος είπε στον κ. Κορασίδη πως θα αναγκαστούν οι ελληνικές εταιρείες να μεταναστεύσουν στην γειτονική Βουλγαρία, εκείνος του απάντησε χαρακτηριστικά: Να πάτε στο καλό! Από την άλλη, όπως μας μετέφεραν άνθρωποι που συμμετείχαν στη συγκεκριμένη σύσκεψη, ο κ. Τσαυτάρης το μόνο που έκανε ήταν να ακούει και να μην απαντά στις απορίες και τις αγωνίες των εκπροσώπων των φορέων που ήταν παρόντες, ενώ μετά από λίγη ώρα ο ίδιος αποχώρησε για την βουλή αφήνοντας την κουβέντα στα χέρια του κ. Κορασίδη…

Μάλιστα, οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν πως η εν λόγω σύσκεψη έγινε κατόπιν πιέσεων και έντονων διαμαρτυριών των Ελλήνων εμπόρων και μεταποιητών, καθώς, το υπουργείο στην προσπάθεια του να περάσει ο νόμος δίχως να το καταλάβουν αυτοί που ουσιαστικά θίγονται, όχι μόνο δεν μπήκε εξαρχής ή έστω για τυπικούς λόγους σε διαβούλευση μαζί τους, αλλά όταν αποφασίστηκε να γίνει η σύσκεψη δεν μπήκε καν στον κόπο να καλέσει τα επιμελητήρια ανά την Ελλάδα. Τέλος, όπως αποκαλύπτουν οι Έλληνες έμποροι, ο συγκεκριμένος νόμος του υπουργείου Εργασίας είναι αρκετά διάτρητος, ενώ σε καμία περίπτωση δεν εξασφαλίζει απόλυτα τους παραγωγούς, από την στιγμή που κάποιος μπορεί να καταβάλλει την εγγυητική επιστολή των 150 χιλιάδων ευρώ, αλλά δεν υπάρχει οτιδήποτε που θα τον εμποδίσει στη συνέχεια να ρίξει ένα “κανόνι” στην αγορά, έχοντας για παράδειγμα έναν κύκλο εργασιών που μπορεί να φτάνει ακόμα και τα 5 εκατομμύρια ευρώ.