Θλιβερές διαπιστώσεις από τον ΟΗΕ – Ο πλανήτης ζει μέρες Β' Παγκοσμίου Πολέμου

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος εντοπίζεται στην Υεμένη, που επί δύο χρόνια βρίσκεται σε καθεστώς πολέμου ανάμεσα στους σιίτες αντάρτες Χούθι και τις καθεστωτικές δυνάμεις, οι οποίες υποστηρίζονται από σουνιτικά κράτη του Κόλπου.

Στο Νότιο Σουδάν, η κατάσταση είναι «χειρότερη από ποτέ», καθώς ο τριετής εμφύλιος πόλεμος συνεχίζει να σαρώνει τη νεότερη χώρα στον κόσμο. Ακόμα χειρότερα, η κρίση στο Σουδάν είναι «ανθρωπογενής», με τις εμπόλεμες πλευρές να διαδραματίζουν ρόλο και στην πρόκληση του λιμού, ενώ ταυτόχρονα τα κρούσματα χολέρας που εμφανίστηκαν τον Ιούνιο του 2016 έχουν αρχίσει να εξαπλώνονται. Οι εσωτερικά εκτοπισμένοι ανέρχονται σε 3,4 εκατομμύρια, ενώ μόνο από τις αρχές του έτους σχεδόν 200.000 έχουν εγκαταλείψει τη χώρα ως πρόσφυγες.

Στη Σομαλία, που πλήττεται από ξηρασία, πάνω από το 50% του πληθυσμού, δηλαδή περίπου 6,2 εκατομμύρια άνθρωποι, χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια και προστασία. Σε αυτούς περιλαμβάνονται 2,9 εκατομμύρια που λιμοκτονούν και «χρειάζονται άμεσα βοήθεια ώστε να σωθεί η ζωή τους».

Την τελευταία φορά που κηρύχθηκε λιμός στη Σομαλία, μόλις πριν έξι χρόνια, έχασαν τη ζωή τους σχεδόν 260.000 άνθρωποι. Εν τω μεταξύ, περίπου 1,8 εκατομμύρια άνθρωποι χρειάζονται βοήθεια στη βορειοανατολική Νιγηρία, όπου δρα η ισλαμιστική οργάνωση Μπόκο Χαράμ.

«Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο στην ιστορία […] Χωρίς συλλογικές και συντονισμένες παγκόσμιες προσπάθειες, άνθρωποι απλώς θα πεθάνουν από την πείνα», δήλωσε στο Συμβούλιο Ασφαλείας ο επικεφαλής ανθρωπιστικής βοήθειας του Οργανισμού, Στέφεν Ο’ Μπράιαν. «Πολλοί περισσότεροι θα υποφέρουν και θα πεθάνουν από ασθένειες».

Υπογραμμίζοντας την αμεσότητα του κινδύνου, ο κ. Ο’ Μπράιαν τόνισε πως ο ΟΗΕ χρειάζεται 4,4 δισεκατομμύρια δολάρια έως τον Ιούλιο προκειμένου να ανταποκριθεί στην κρίση – ποσό που δεν είναι προς διαπραγμάτευση – αλλά και ανεμπόδιστη πρόσβαση σε εμπόλεμες ζώνες.

Επισήμανε μάλιστα τα βαθιά σημάδια που μπορεί να αφήσει η κρίση στη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη των πληγεισών κοινωνιών, με παιδιά να έχουν κακή σωματική διάπλαση λόγω υποσιτισμού και να μένουν εκτός σχολείου. «Οι ζωές, το μέλλον, οι ελπίδες θα χαθούν […] Η ανάπτυξη που έχει κερδισθεί θα αναστραφεί».