Γιατί κάνει απεργία πείνας και δίψας ο Ντίνος Γιαγτζόγλου;

Τις τελευταίες μέρες με αφορμή την απεργία πείνας, έχουν πραγματοποιηθεί διάφορες «επιθετικές» δράσεις αλληλέγγυων που ζητούν τη δικαίωση του απεργού πείνας. Οι εν λόγω δράσεις, έχουν προκαλέσει σωρεία αντιδράσεων στη δημόσια σφαίρα. Λίγοι όμως είναι αυτοί που γνωρίζουν τι πραγματικά ζητάει ο απεργός πείνας.  

Ο Γιαγτζόγλου θεωρεί πως η μεταφορά του στις φυλακές Λάρισας και η άρνηση για την μεταγωγή του στις φυλακές Κορυδαλλού γίνεται για εκδικητικούς λόγους, όπως συμβαίνει και σε διάφορες περιπτώσεις όσων διώκονται με τον 187Α και έχουν μεταχθεί σε απομακρυσμένες φυλακές αμέσως μετά τις συλλήψεις τους κατά το παρελθόν. Όπως αναφέρει ο ίδιος στο κείμενό του «η φυλάκισή του από μόνη της, καθώς και η μακροχρόνια καταδίκη του, που έχει προαναγγελθεί από τις ανακριτικές αρχές (στο σχέδιο κατηγορητηρίου αναγράφεται ότι οι πράξεις για τις οποίες κατηγορούμαι, τιμωρούνται με ποινή ισόβιας κάθειρξης) δεν αρκούν για την εξουσία».

Κατηγορεί την εισαγγελέα Ράικου πως, αντί να διατάξει την προφυλάκισή του στη δικαστική φυλακή Κορυδαλλού, «που είναι φυλακή υποδίκων και είναι ο κανόνας να μεταφέρονται εκεί όσοι συλλαμβάνονται στην Αθήνα», τον «εξόρισε» στις φυλακές Λάρισας. 

Η κίνηση αυτή θεωρεί πως συμβαίνει για τρεις λόγους:

Πρώτον, όπως περιγράφει, «για να τον απομακρύνει από τα οικεία του πρόσωπα, κάνοντας πρακτικά σχεδόν αδύνατα τα επισκεπτήριά του, υποχρεώνοντας τους συγγενείς του να ταξιδεύουν τεράστιες χιλιομετρικές αποστάσεις διασχίζοντας την μισή χώρα με την αντίστοιχη οικονομική και σωματική τους επιβάρυνση για να τον δουν μερικά λεπτά πίσω από ένα τζάμι».

Ένας ακόμα λόγος, σύμφωνα με τον Γιαγτζόγλου είναι «η αποξένωση από την πολύπλοκη και ογκωδέστατη δικογραφία της υπόθεσης που τον κρατάει στη φυλακή, καθώς οι δικηγόροι αδυνατούν να ταξιδεύουν στη Λάρισα, ούτως ώστε να έχουν συχνή και απρόσκοπτη επικοινωνία μαζί του». Επίσης, όπως συμπληρώνει, «η ίδια η φύση της δικογραφίας (χιλιάδες σελίδες σε ηλεκτρονική μορφή, βίντεο κλπ) κάνει αδύνατο ακόμα και μετά από τόσους μήνες να έχει πρόσβαση σε αυτήν από τις φυλακές της Λάρισας καθώς δεν υπάρχει ο κατάλληλος εξοπλισμός».

Ακόμη, θεωρεί πως η «εξορία» του έχει και ως στόχο «να κάνει εφικτές τις συνθήκες της επιτήρησης, του ελέγχου και του σημαντικού περιορισμού της επικοινωνίας του με τους αλληλέγγυους συντρόφους και άλλους φυλακισμένους αναρχικούς προσπαθώντας να τον απομονώσουν».

Τέλος, καταλήγει αναφέροντας πως επιθυμούν «να τον καταδικάσουν πριν το δικαστήριο σε ένα καθεστώς λήθης, «ξεχασμένο στις αποθήκες των ελαττωματικών και περισσευούμενων ανθρώπινων εμπορευμάτων».