Γενικευμένη Καταστολή

Της Τζώρτζιας Ρασβίτσου*

Αρκεί που οι διανοούμενοι μιας χώρας, άνθρωποι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένοι σε κοινωνικά θέματα, έχουν πείσει τους εαυτούς τους ότι πολεμούν την ανισότητα και την αδικία ψιθυρίζοντας σε εκθέσεις και παρουσιάσεις μέσα σε όμορφους και καθαρούς χώρους και δεν αντιλαμβάνονται ότι η φωνή τους δεν ακούγεται παραέξω από τους τέσσερις τοίχους. (Να την η καταστολή).

Αρκεί που οι λαοί της Ευρώπης και της Αμερικής χρόνια και χρόνια σέρνονται σε πολέμους πάντα έξω από τα εδάφη τους, για τα συμφέροντά των μεγάλων εταιριών, και ενώ γνωρίζουν τα εγκλήματα των χωρών τους, αντί να ξεσηκώνονται, περιμένουν τον ξένο πλούτο να ανεβάσει το βιοτικό τους επίπεδο, αθώοι κλαίγοντας στο Μπατακλάν. (Να την η καταστολή).

Αρκεί που τα εργατικά κινήματα έχουν ατονήσει, αρκεί που αυτοργανωμένοι χώροι ανοιχτής συμμετοχής ξηλώνονται. (Να την η καταστολή).

Η καταστολή αυτή της γενικής χαλάρωσης, της ανακοπής της εγρήγορσης, της αμνησίας, βρίσκεται παντού: στον δημόσιο βίο, στις εκκλησιές (αλλού-παπά-βαγγέλιο), στα σχολιά, στους καναπέδες, στους εργασιακούς χώρους, και μέσα σ’αυτή τη γενικευμένη καταστολή, οι πολίτες εκπαιδεύτηκαν να νιώθουν ασφαλείς. Κάθε διαφορετική φωνή που αναταράζει την απάθειά τους και εναντιώνεται στην καταστολή, θεωρείται «υπερβολή» και προξενεί φόβο και ανασφάλεια.

Τα μέσα ενημέρωσης (όλα) έχουν εικονογραφήσει την αναρχία ως «σπασμένες βιτρίνες, μπαχαλάκηδες, ρεμάλια, χασικλήδες» με αποτέλεσμα ο αναρχικός χώρος στην Ελλάδα, κατακερματισμένος σε πάρα πολλές μικρές ομάδες, να έχει γίνει βορά στην αντιτρομοκρατική υστερία της εποχής, εξαιτίας κάποιων ομάδων τραμπούκων. Πόσο τρόμο μπορεί να ένιωσαν οι επισκέπτες της έκθεσης Θεσσαλονίκης όταν η Ελευθεριακή Πρωτοβουλία και το ΝΑΡ συμμετείχαν σε παρέμβαση για τους Τούρκους και Κούρδους πολιτικούς πρόσφυγες; (Μπράβο τους).

Καμιά αναφορά δεν γίνεται σ’εκείνους που επέλεξαν να παραμείνουν ανένταχτοι, ν’αμφισβητούν τα στερεότυπα, να σκέφτονται διαφορετικά, να βοηθούν, να οραματίζονται, να χαράσσουν καινούρια μονοπάτια έξω από το σάπιο σύστημα.

Η Αριστερά γνωρίζει ότι ο φυσικός χώρος των νέων ιδεών και κινημάτων, της αλληλεγγύης, της μη συνενοχής, είναι ο δρόμος. Κι όταν ο δρόμος φωνάζει, δεν πρέπει να φοβόμαστε και να κλείνουμε τα παράθυρα. Οι φωνές αυτές έρχονται από το μέλλον, είτε μας αρέσουν είτε όχι, είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε. Ας τις ακούσουμε εγκαίρως μήπως προλάβουμε ένα κακό, κι ας δώσουμε χώρο σ’εκείνους που αντιδρούν στη γενικευμένη καταστολή και ονειρεύονται ελπίζοντας ακόμα σε ένα διαφορετικό μέλλον. Το έχουμε ανάγκη.

* Συμβολαιογράφος στη Λέσβο

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr