Αριστερά της γκρίνιας και της ομφαλοσκόπησης

Το αντάρτικο ρέει στο αίμα σχεδόν κάθε αριστερού και καλά κάνει. Το αντάρτικο όμως είναι κατά βάση πατριωτικό αίσθημα. Το εμπνέουν η αγάπη για τη χώρα που μας γέννησε και η προσήλωση στα ιδανικά μιας ανεξάρτητης και ισχυρής πατρίδας. Το καθοδηγούν οι αγώνες του έθνους για μια Ελλάδα αδέσμευτη, κυρίαρχη και αδιαπραγματευτη.  Άρα πως γίνεται οι «αντάρτες του ΣΥΡΙΖΑ» να αντιδρούν στην «πατριωτική γραμμή» του Τσίπρα; Δεν ξέρω αν είναι οι ίδιοι ακριβώς ή κάποιοι άλλοι.

Πάντως όλοι όσοι σηκώνουν ενδοκομματικό μπαϊράκι κόντρα στις θέσεις του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Διεκδικούν την ιδεολογική καθαρότητα. Μάχονται για να φτιάξουν τον ΤΕΛΕΙΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ, με διάθεση ολίγον πουριτανιστική και όραμα μία κοινωνία όπου όλοι θα σκέφτονται το ίδιο, θα αντιδρούν ομοιοτρόπως και θα εργάζονται πυρετωδώς να εφαρμόσουν τη μία και μοναδική ατζέντα που ορίζει η καθαρότητά τους. Πασχίζουν για μια αμόλυβδη αριστερά, άσπηλη και αμόλυντη από κάθε είδους παράσιτα, ακαθαρσίες και «ξένα σώματα». Δεν ανέχονται τίποτα λιγότερο και τίποτα διαφορετικότερο. Όποιος ξεφεύγει από το μαντρί της προσήλωσης στον κοινό τόπο, θα τον τρώει ο λύκος της χλεύης και της απομόνωσης. Όποιος βγαίνει από την πεπατημένη, θα έρχεται αντιμέτωπος με τη δικτατορία του κοινού μετώπου.

Η δικτατορία του κοινού μετώπου μοιάζει πολύ με την δικτατορία της πλειοψηφίας. Αλλά μοιάζει περισσότερο με την δικτατορία των γκούλαγκ. Η σύγχρονη Αριστερά της σύμπραξης και της ανοιχτής κοινωνίας από την άλλη, ζει και αναπνέει μέσα από τις αντιφάσεις της. Ζυμώνονται οι απόψεις στα καζάνια της εσωκομματικής αντιπαράθεσης και η σύγκρουση, φέρνει σύνθεση και συμβιβασμούς. Οι αντιφρονούντες δεν διώκονται, δεν λιθοβολούνται, ούτε εξοστρακίζονται. Έχουν περίοπτη θέση, και αυτοί και οι απόψεις τους.

Δεν είναι αθέμιτο το ότι κάθε αριστερός αποτελεί και μία δική του ιδεολογική κατηγορία. Ούτε ότι την εκφράζει δημόσια. Για όλα όμως υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος και τόπος. Όλα μπορούν να λεχθούν και να ριχθούν στην αρένα της βολιδοσκόπησης και της αμφισβήτησης. Αρκεί να είναι ωραία, στη ώρα τους δηλαδή και στην κατάλληλη πλατφόρμα. Τα όργανα του κόμματος είναι μία καλή εξέδρα αντικρουόμενων αποψεων. Τα κοινωνικά δίκτυα πάλι, όχι. Σε ανύποπτο χρόνο, όλα μπορούν να ειπωθούν χωρίς να προκαλέσουν σάλο. Όταν όμως πλέουν φρεγάτες στο Αιγαίο και οι Τούρκοι λυσσομανούν, ο πολιτικός χρόνος σηκώνει ομοψυχία και όχι κατινίστικο ενδοπαραταξιακό ψείρισμα.

Όπως η πατρίδα, έτσι και το θρησκευτικό αίσθημα αποτελούν στεγανά των απέναντι, αποκλειστικό δικαίωμα των δεξιών φραξιών και άρα κόκκινο πανί για όσους αριστερούς δεν βάζουν ούτε μία σταγόνα νερό στο κρασί τους. Όσοι νιώθουν πως φυλάττουν Θερμοπύλες αριστεροσύνης, κηρύσσουν τον ανένδοτο εναντίον όποιου τολμά να βγει στα βαθιά και να κολυμπήσει σε ρεύματα που μπορεί να τον βγάλουν εκτος προδιαγεγραμμένης πορείας. Δεν δικαιούται ο Αλέξης να κάνει αυτοαναφορικό αντάρτικο και να μιλήσει για την Παναγιά όπως μίλησε στο ευχετήριο μήνυμά του, γιατί είναι άθεος. Γιατί είναι ηγέτης της άθρησκης αριστεράς. Γιατί έτσι γελοιοποιείται. Γιατί αλλάζει το δέρμα του. Γιατί κυνηγάει ψήφους. Γιατί προδίδει τον χώρο που τον ανέδειξε.

Μόνο που εδώ μπορεί να ισχύει και το αντίστροφο. Ποιος ανέδειξε ποιον; Και ποιος κρατάει ποιον; Υπάρχει αυτή τη στιγμή κάποιος άλλος μέσα από τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ που μπορεί να αρπάξει τη σκυτάλη από τον Τσίπρα και να οδηγήσει το κόμμα σε νέες εκλογικές δάφνες; Αν όχι, τότε έχει κάθε δικαίωμα ο νυν αρχηγός να υφάνει τον λόγο του με αρκετές διαφορετικές κλωστές, φιλοδοξώντας να φτιάξει την χλαμύδα του ανοιχτού, μαζικού κόμματος. Το αν θα του βγει, είναι άλλου Παππά ευαγγέλιο. Έχει το δικαίωμα να πλευρίσει την κεντρική λωρίδα, χωρίς να του κόψουν κλήση οι τροχονόμοι των κομματικών φρονημάτων. Έχει το ελεύθερο να το «κόψει λίγο δεξιά» χωρίς να απειληθεί πλαγιομετωπική με όσους κινούνται στο ίδιο ρεύμα.

Τί το κακό έχει η εθνολαϊκή αριστερά; Ούτως ή άλλως, όπως και να παίξει μπάλα, θα χαρακτηριστεί ενδοτική, εκατέρωθεν. Μονά-ζυγά χαμένη θα βγει, όταν δεν υπογράφει κανένα πιστοποιητικό καθαρότητας-μονολιθικότητας. Ούτε στον Ανδρέα συγχώρησαν τα χειροφιλήματα με τα παπαδαριά. Δεν θα το έκαναν σε καμία περίπτωση με τον Αλέξη, κι ας ήταν ο πολιτικός της καρδιάς τους για αρκετά χρόνια. Κι ας έκανε σύμφωνο συμβίωσης αντί για θρησκευτικό γάμο.Οι αριστεροί δεν γιόρτασαν με κανένανα τρόπο τον Δεκαπενταύγουστο;Δεν έχπυν ανάψει ποτέ τους ένα κεράκι; Είναι προσβολή στα ιδανικά τους;

Ένα είδος αριστερού υπάρχει μόνο; Και ποιο είναι αυτό; Πώς ορίζεται και ποιός καλείται να το οριοθετήσει; Η ατραπός αυτή οδηγεί στην παγίδα που στήνουν οι δεξιοί, οι οποίοι επιχειρούν και αυτοί, με σκοπό τη φθηνή αντιπολίτευση, να οριοθετήσουν τα όρια της ζωής και της ευημερίας του κάθε αριστερού. Ο γνήσιος αριστερός, σύμφωνα με την λογική αυτή, δεν πρέπει να έχει off shore, δε νοείται να ψωνίζει με δυο καροτσάκια στο σούπερ μάρκετ, ή να μένει σε βίλλα, απαγορεύεται να ανεβαίνει σε κότερα ή να κάνει μπίζνες, είναι ύβρις να έχει περιουσία ή να έχει «παντρευτεί περιουσία». Στερεοφωνικά τα ακούει όποιος πολιτικός της αριστεράς δεν είναι «ο Χριστός» και δεν σταυρώνεται ή αυτομαστιγώνεται καθημερινά, υπακούοντας στις αμείλικτες προσταγές του ιδεολογικού του πεπρωμένου. Και άντε, οι δεξιοί καλά κάνουν και ξιλώνουν το πουλόβερ της αριστεροσύνης των αντιπάλων τους. Είναι κι αυτό μία τακτική, λαϊκίστικη μεν, που όμως συχνά αποδίδει καρπούς. Οι Συριζαίοι, οι αριστεροί και κάποιοι αριστερογεννίτσαροι, γιατί το κάνουν; Και γιατί η κοινωνία ολόκληρη φαίνεται να έχει άλλα στάνταρτς για τους δεξιούς και άλλα, πιο υψηλά, για τους αριστερούς; Προς τί τα δύο μέτρα και δύο σταθμά;

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr