Από το κακό στο χειρότερο

Οι απέναντι ωστόσο (οι χορηγούμενοι «χορηγοί» της οικογένειας, που φάγανε να λυσσακά τους και καταφέρανε να μας «κυβερνάει» ο Κυριάκος) μπορεί να συμφωνούν με την ανάγκη του μη εφησυχασμού, αλλά είναι οπαδοί της αρχής «από το (συλλογικό) κακό στο (κοινωνικά) χειρότερο».

Οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ -που αποτελούν την χάρτα του αξιακού του κώδικα– αφορούν τις έννοιες του κοινωνικού κράτους και της κοινωνικής πρόνοιας, τα δημόσια αγαθά και τη δωρεάν πρόσβαση σε αυτά, την ενίσχυση της εργασίας και του αναντικατάστατου ρόλου της στην παραγωγική διαδικασία, την
ανάπτυξη με περιβαλλοντικούς όρους και με την δίκαιη διανομή της και την εμπέδωση της ασφάλειας και δικαιοσύνης μέσω της κατοχύρωσης και διεύρυνσης των απαράγραπτων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ατομικών ελευθεριών.

Ε λοιπόν, αυτές οι αξίες δεν είναι κοινές όπως πάρα πολλοί πιστεύουν, δεν είναι αυτονόητες όπως οι περισσότεροι νομίζουν και δεν είναι ούτε κατ’ ελάχιστο εφαρμοστέες -στην διετία της Μητσοτακικής λαίλαπας– όπως επένδυσαν όσοι ψήφισαν τον γόνο αντί του Τσίπρα (που τους «απογοήτευσε») και τώρα με οδυνηρό τρόπο διαψεύδονται εξαπατημένοι. Αλλιώς αντιλαμβάνονται την παιδεία οι μαθητές και οι οικογένειες τους στα ημερήσια και εσπερινά σχολεία της Δυτικής Αθήνας ή της φτωχής Ελληνικής
περιφέρειας και εντελώς διαφορετικά οι ιδιοκτήτες των εκπαιδευτηρίων του Ψυχικού, των κολεγίων της Γλυφάδας και της Ανατολικής Θεσσαλονίκης.

Αλλιώς προσβλέπουν στα δημόσια νοσοκομεία και στις δομές υγείας (“για να βρούμε την υγειά μας”) οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι και οι ανασφάλιστοι ασθενείς και αλλιώς αντιλαμβάνονται την προσφορά υπηρεσιών υγείας οι ιδιοκτήτες των μεγάλων ιδιωτικών νοσοκομείων και
θεραπευτηρίων που βλέπουν τον ασθενή αποκλειστικά ως πελάτη. Αλλιώς μετράνε την εργασία τους και τα εισοδήματα τους από αυτήν (που τους καθιστούν καταναλωτές για την επιβίωση τους και την επιβίωση των οικογενειών τους) οι εργαζόμενοι με τα χέρια και το μυαλό, και αλλιώς ο ΣΕΒ και οι εφοπλιστές που τους εγγράφουν ως εργασιακό κόστος και που έχουν συμφέρον να το συμπιέζουν περαιτέρω και στο διηνεκές.

Αλλιώς αντιλαμβάνεται την διαχείριση του «Ταμείου Ανάκαμψης» των 32 δις ευρώ η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα που αποτελεί τον κύριο αιμοδότη της Ελληνικής οικονομίας και εντελώς διαφορετικά οι πέντε ή έξι επιχειρηματικοί όμιλοι (με διεθνείς διασυνδέσεις) που διεκδικούν και τα πόμολα της
οικοδομής, χωρίς όμως να πληρώνουν ούτε ευρώ από το χρέος, που είναι…..δημόσιο. Αλλιώς πολιτεύεται στον δημόσιο χώρο η Αριστερά, με διαφανή και δημόσια ελεγχόμενο τρόπο και αλλιώς οι «άριστοι» αντικρατιστές του Μητσοτάκη οι οποίοι θεωρούν το κράτος ιδιωτικό τσιφλίκι τους.

Αλλιώς κυβερνά αυτός που παλεύει να εξαλείψει την φτώχεια και αλλιώς αυτός που μεριμνά να ενισχύσει τον πλούτο. Αλλιώς διασφαλίζεται η δημόσια ασφάλεια -με την ανάπτυξη των ατομικών
ελευθεριών- και αλλιώς προστατεύονται τα συμφέροντα των ισχυρών -με την κρατική καταστολή.
Αλλιώς κυβερνάς όταν θεωρείς ότι οι κοινωνικές ανισότητες αποτελούν δημοκρατική εκτροπή και αλλιώς όταν θεωρείς ότι είναι αυταπάτη μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, γιατί κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση.

Αλλιώς είναι να γνωρίζεις τον αναντικατάστατο ρόλο της εργασίας και αλλιώς να έχεις ακούσει ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι εξαρτημένοι από τον μισθό τους.

“Μια κυβέρνηση που έχει την πολιτική να ληστέψει τον Πήτερ για να πληρώσει τον Πωλ, μπορεί να βασίζεται στην υποστήριξη του Πωλ”, Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω.

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr