«Υποκλοπή μιας συνομιλίας»: Μια ιστορία για παιδιά και για μεγάλους από τον Λουδοβίκο των Ανωγείων

– Αγαπητέ γραμματέα του σύμπαντος, είμαι η Γη. Ένα μικρό νησί του ουρανού, αν μ’ έχεις ακουστά! 

– Πωωωως, σε ξέρω! 

– Αλήθεια; Χαίρομαι, καμιά φορά με πιάνει υπερηφάνεια, όταν βλέπω την άνοιξη τα πλάσματα μου να ερωτεύονται, τα πουλιά να τραγουδούν, τα δέντρα να ανθίζουν και καμαρώνω. Θέλω να σε ρωτήσω λοιπόν, είμαι κάτι για το σύμπαν, ώστε να υπερηφανεύομαι; Ή όχι;

– Είσαι κάτι πολύ σπουδαίο. Σε βλέπουμε όλοι από εδώ πάνω και σε συζητάμε με σεβασμό. Έχεις ομορφιά, είσαι μια γαλάζια ψηφίδα στο μωσαϊκό του σύμπαντος κόσμου. Αλλά το μέγεθος σου είναι τόσο μικρό, που ενώ έχω χιλιάδες πένες, δεν έχω δυστυχώς μια τόσο λεπτή, για να κάνω μια κουκκίδα στο χάρτη του ουρανού για σένα.

– Τόσο μικρή λοιπόν !

– Τον τελευταίο καιρό όμως παρατηρώ, πως έχεις αλλάξει χρώμα. Βλέπω περίεργους καπνούς να ανεβαίνουν, τι έχει συμβεί;

– Έχω χιλιάδες πλάσματα απάνω μου, που τα αγαπώ και τα φροντίζω και τα χαίρομαι. Το πιο νοήμον από όλα, που από πάντα καμάρωνα, είναι ένα: ο άνθρωπος! Ο άνθρωπος, το πιο έξυπνο πλάσμα στην επικράτεια μου. Βρήκε απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα, βρήκε τρόπο να ονειρεύεται την αθανασία, πήγε στο φεγγάρι, ανακάλυψε την τέχνη έγινε δημιουργός, όμως σιγά σιγά έχασε το δρόμο του και αντί να χαίρεται τη ζωή του μέσα στη φύση,όπου ανήκει μαζί με τα άλλα πλάσματα, ξέκοψε,έφτιαξε μεγάλες πόλεις σαν φυλακές και ζει μέσα εξόριστος. Έχασε μαζί με τον προορισμό του και το σεβασμό για το περιβάλλον. Επινόησε τις τράπεζες, το χρήμα, τις αγορές και ξέχασε το λόγο ύπαρξης του. Η λαιμαργία του να αποκτήσει αγαθά και δύναμη τον έκανε αδίστακτο, τον έκανε να στραφεί ενάντια στον ίδιο του τον εαυτό. Έφτιαξε όπλα του ολέθρου, ώστε εγώ, η Γη, να κινδυνεύω να ανατιναχτώ ολόκληρη ανά πάσα στιγμή.

– Και τι θα κάνεις ;

– Μέχρι τώρα έκανα υπομονή και κάνω ακόμα. Φοβάμαι όμως πως σε μια στιγμή μπορεί να τα καταστρέψει όλα! Του έστειλα μια προειδοποίηση, τώρα που μιλάμε, για να καταλάβει πόσο ευάλωτος είναι και πόσο λάθος. Μήπως συνειδητοποιήσει και αλλάξει στόχους και τρόπο ζωής. Νόμισε ότι είναι το κέντρο του κόσμου, ότι όλα του ανήκουν και πρέπει να τον υπηρετούν. Αν έβαζε το μυαλό του να δουλεύει για το καλό για τη χαρά, όλος ο κόσμος θα ήταν ένας παράδεισος, αλλά πήρε τη λάθος κατεύθυνση. Του δίνω λοιπόν μια ευκαιρία, τώρα που μιλάμε, για να καταλάβει πόσο αδύναμος είναι. Εύχομαι να πάρει το μήνυμα αλλιώς θα πορευτώ με όλα τ’άλλα χωρίς αυτόν …

– Σκέψου το πιο πολύ, μήπως βρεις κάποιο καλυτερο τρόπο να τον επαναφέρεις.  

– Καληνύχτα. Χάρηκα που τα είπαμε! 

– Καληνύχτα!

Λουδοβίκος των Ανωγείων, Ανώγεια 23 Μαρτίου 2020

* Ο Λουδοβίκος των Ανωγείων, ο παραμυθάς του ελληνικού τραγουδιού, ο υμνωδός της ομορφιάς, της ζωής και του έρωτα, μου έστειλε αυτή την ιστορία, η οποία δημοσιεύεται αποκλειστικά στο koutipandoras.gr. Τον ευχαριστούμε. Οι πίνακες που «έντυσαν» την ιστορία είναι δικοί του. Η φωτογραφία του στο εξώφυλλο είναι της Αγγελικής Παπαϊωάννου.