Βιβλιοπρόταση: "Το Σπίτι του Ύπνου"

Mια υπαινικτική και ονειρική ιστορία για ανθρώπους που κοιμούνται πολύ και για ανθρώπους που δεν κοιμούνται καθόλου. Για ανθρώπους που μπερδεύουν την πραγματικότητα με το όνειρο και για ανθρώπους που θέλουν να θεραπευτούν από την “αρρώστεια” του ονείρου. Με το μυθιστόρημα “Το Σπίτι του Ύπνου”, ο Τζόναθαν Κόου υφαίνει ένα μαγευτικό παζλ που συνδιάζει την πολιτική με την ψυχανάλυση και την περιγραφή του εσωτερικού κόσμου με τα κοινωνικά ερεθίσματα που τον διεμβολίζουν. 

Πρόκειται για το δεύτερο μυθιστόρημα που μεταφράστηκε στα Ελληνικά μετά το “Τι Ωραίο Πλιάτσικο”. Το βιβλίο μας μεταφέρει στον δυσπρόσιτο κόσμο των ονείρων της νεότητας, της μνήμης, των απωθημένων και των φαντασιώσεων, ενώ ο χρόνος και η προσπάθεια των ηρώων να αποξενωθούν από το παρελθόν τους, γίνεται ένα φάντασμα που τους καταδιώκει από την πρώτη μέχρι και την τελευταία σελίδα. Παράλληλα, κυριαρχεί το θέμα του φύλου,της σεξουαλικότητας, της αναζήτησης προσώπου και ταυτότητας τη δεκαετία του ’80, καθώς τα πρόσωπα προχωράνε προς την ωριμότητα και την ενηλικίωση χωρίς να μπορούν να ξεχάσουν το όνειρο. Τα φαντάσματα από το παρελθόν τους όμως, δεν τους επιτρέπουν να ξεκινήσουν μια καινούργια ζωή. Πως θα μπορούσαν άλλωστε; Το ακόμα πιο μαγικό, είναι ότι τα σημάδια της μνήμης έρχονται με τρόπους απροσδόκητους και συναρπαστικούς, μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, με κρυφά γράμματα και ασύλληπτα παραμιλητά, με μια ταινία που χάθηκε για πάντα και ένα απόγευμα στην παραλία που χτίστηκε ένα μεγαλοπρεπές κάστρο πάνω στην άμμο.  

Οι ήρωες, όπως αναφέρεται και στην περιγραφή του βιβλίου, είναι υπνοβάτες, ναρκοληπτικοί και άγρυπνοι στο μεταίχμιο υπνηλίας και αϋπνίας, ενώ η ίδια η αφήγηση έχει κάτι απατηλό και ονειρικό. Το μυθιστόρημα, μεταμοντέρνο στη μορφή και ρεαλιστικό ως προς το περιεχόμενο, είναι δομημένο πάνω στα στάδια του ύπνου, σχεδόν “στοιχειωμένο”.

Το καυστικό χιούμορ του συγγραφέα αναπαριστά την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, με διαφορετικό τρόπο από ότι στα υπόλοιπα μυθιστορήματά του, την εποχή ανόδου της Μάργκαρετ Θάτσερ. Την εποχή που όλα είναι ρευστά και μεταβάλονται, την εποχή που οι παλιές διεκδικήσεις συναρθρώνονται με τις καινούργιες, την εποχή που οι νέοι προσπαθούν να χαράξουν το δρόμο τους και να επαναστατήσουν με τον δικό τους τρόπο. 

Και έτσι το όνειρο γίνεται όχημα προς την αλλαγή, τη μεταμόρφωση και την αυτοεκπλήρωση, ενώ η προσπάθεια κατάργησης του ύπνου συμβολίζει τη διαρκή παραγωγικότητα, την αποδέσμευση από το σώμα και την επιθυμία, τη μετατροπή της λαχτάρας σε εμπόρευμα. 

Συνδυάζοντας στοιχεία φάρσας και τραγωδίας, το Σπίτι του Ύπνου, είναι γεμάτο παιχνίδια, συμπτώσεις και συμβολισμούς στο οποίο εναλάσσονται πολλά διαφορετικά λογοτεχνικά είδη.