Να θεσμοθετήσουμε τον διαρκή γόνιμο αυτοστοχασμό μας

Δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται με πρώτη ματιά. Για παράδειγμα, η ύπαρξη διαφορετικών απόψεων μέσα σε ένα κόμμα δεν αποκλείει να υπάρξουν στιγμές που όλες οι απόψεις και οι φορείς τους έχουν άδικο. Ή το σύνηθες φαινόμενο να προκύπτει μια σύνθεση απόψεων που αφήνει όλους ικανοποιημένους – αλλά δεν είναι σωστή και αποτελεσματική στην πράξη.

Υπάρχει ένα ιστορικό ανέκδοτο που διατείνεται ότι οι Βρετανοί κέρδισαν την αεροπορική Μάχη της Αγγλίας το 1940 επειδή οι αξιωματικοί της ΡΑΦ είχαν το θάρρος όταν έχαναν μια μέρα να το περιγράφουν με ακρίβεια. Ενώ οι Γερμανοί αξιωματικοί ανέφεραν στο επιτελείο μόνον νίκες. Κάποια στιγμή οι Γερμανοί θεώρησαν ότι μετά τόσες “νίκες” είχαν διαλύσει τη ΡΑΦ και πέρασαν στη φάση του μαζικού βομβαρδισμού με μειωμένη συνοδεία καταδιωκτικών. Και φυσικά είχαν δραματικές απώλειες. 

Με σκοπό ακριβώς τη διαχείριση αυτής της ανάγκης έχει προβλεφθεί η λειτουργία του “συνηγόρου του διαβόλου”. Του προσώπου το οποίο έχει αναλάβει, μέσα στο εκάστοτε ηγετικό περιβάλλον, να αναρωτιέται συνεχώς αν υπάρχει κάποιο λάθος. Προφανώς, με προσωπικό κόστος, δεν μπορεί να έχεις αυτή τη “χρέωση” και ταυτόχρονα να είσαι προβεβλημένο προς τα έξω στέλεχος. Ούτε να ανήκεις σε κάποιο συγκεκριμένο ρεύμα απόψεων μέσα στον χώρο, γιατί τα πιθανά λάθη πολιτικής δεν είναι μόνον “πιο δεξιά” ή μόνον “πιο αριστερά”.  Συχνά είναι απλώς λάθη.

Στ’ αλήθεια δε γνωρίζω αν κατά τη διακυβέρνηση της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ είχε ανατεθεί τέτοιος ρόλος σε ένα πρόσωπο κοντά στον πρωθυπουργό. Σίγουρα είναι μια λειτουργία ξένη προς τα παραδοσιακά ελληνικά κόμματα εξουσίας, όπου όλοι είτε κολακεύουν τον αρχηγό είτε συνωμοτούν εναντίον του. Λείπει αυτός που διαφωνεί μαζί του για να τον προστατεύσει. 

Καθώς όμως έχει ξεκινήσει ο διάλογος για έναν σύγχρονο, ανοιχτό νέο ΣΥΡΙΖΑ και για τις τεχνικές αλλά και τις πολιτικές προϋποθέσεις αυτού του εγχειρήματος, πιστεύω ότι από την ίδια την ηγεσία του κόμματος πρέπει να υιοθετηθούν όλες οι διαδικασίες που ευνοούν τον γόνιμο αναστοχασμό και τη διαρκή προσαρμογή του πολιτικού μας σχεδίου στις συχνά απρόβλεπτες ανάγκες της συγκυρίας. Άλλωστε, αν η κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα είναι σύνθετη και γεμάτη αντιφάσεις όπως μας λέει η θεωρία, αντίστοιχα σύνθετη και ποτέ απλοποιητική πρέπει να είναι η δική μας διαδικασία επεξεργασίας και λήψης αποφάσεων.

Με μεγάλο ενδιαφέρον αναμένω τη θεσμοθέτηση τέτοιων διαδικασιών ή άτυπων λειτουργιών ενώ  πολύ μικρότερο ενδιαφέρον βρίσκω σε συζητήσεις που αναζητούν ποιος έφταιξε για το ένα ή το άλλο σφάλμα στα χρόνια της διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί και τα καλά και τις αδυναμίες ιστορικά τα χρεωνόμαστε όλοι μαζί, από τον Τσίπρα μέχρι το απλό μέλος του κόμματος σαν εμένα. 

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr