Τζέισον Άρντεϊ: Λογοκλοπή, ρατσισμός και νεοφιλελεύθερος φασισμός

Η μετεωρική άνοδος του Τζέισον Άρντεϊ στην κορυφή της βρετανικής ακαδημαϊκής ιεραρχίας, ως ο νεότερος μαύρος καθηγητής στα περισσότερα από 800 χρόνια ιστορίας του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, παρουσιάστηκε από το θεσμικό κατεστημένο ως ένας σχεδόν υπερφυσικός θρίαμβος. Το αφήγημα περιελάμβανε μια προσωπική διαδρομή απίστευτη για να είναι αληθινή και να γίνει πιστευτή από οποιαδήποτε άνθρωπο με στοιχειώδη λογική: αφασία μέχρι τα 11 έτη, αναλφαβητισμό μέχρι τα 18, απόκτηση διδακτορικού τίτλου στα 30, καθώς και μια σειρά από βαριές ιατρικές δοκιμασίες, όπως αυτισμό, επιληψία, σύνδρομο εγκλεισμού, καρκίνο των όρχεων και όγκο στον εγκέφαλο. Παράλληλα, ο Άρντεϊ προβαλλόταν ως αθλητής αντοχής παγκόσμιας κλάσης που είχε τρέξει 600 μίλια σε έξι ημέρες και εννέα μαραθωνίους σε ισάριθμες ημέρες με σπασμένη περόνη, ενώ υποστήριζε πως το μέλλον του το είχε πει ένας Βραζιλιάνος σαμάνος.

Στο πεδίο της κοινωνιολογίας της εκπαίδευσης, η έρευνά του χαρακτηριζόταν ως «η καλύτερη στον κόσμο» από την επικεφαλής της Σχολής Εκπαίδευσης του Κέιμπριτζ, Χίλαρι Κρέμιν, ενώ ο εκδοτικός κολοσσός Simon & Schuster του προσέφερε προκαταβολή 1,4 εκατομμυρίου για τα απομνημονεύματά του. Ωστόσο, το οικοδόμημα κατέρρευσε όταν ο Νέιθαν Κόφνας –πρώην ερευνητής του Κέιμπριτζ και αυτοαποκαλούμενος «φυλετικός ρεαλιστής», τουτέστιν φασίστας– δημοσίευσε στοιχεία εκτεταμένης λογοκλοπής.

Σύμφωνα με το BBC, «ο Άρντεϊ δεν αμφισβήτησε τις κατηγορίες περί λογοκλοπής, αλλά υπερασπίστηκε τον εαυτό του υποστηρίζοντας ότι δεν είχε λάβει επαρκή καθοδήγηση κατά τη διάρκεια της διδακτορικής του διατριβής –δεδομένου του αυτισμού και των μαθησιακών δυσκολιών του– και ότι δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να προσλάβει επιμελητή κειμένων για τον εντοπισμό λαθών όταν ξεκινούσε την ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία». Το Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ (LJMU) –το οποίο απένειμε στον Άρντεϊ το διδακτορικό του το 2015– κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν είχε διαπράξει λογοκλοπή. Παρά τη στήριξη του εκδοτικού οίκου, που επέμεινε εμπορικά εξαίροντας την «ακεραιότητά» του, η πίεση από τη δημοσιότητα και τις ύβρεις εναντίον του οδήγησαν τελικά στην παραίτησή του.

Ο αλγόριθμος του μίσους, το δημόσιο λιντσάρισμα και η υποκριτική μετάνοια

Η αποκάλυψη της μυθομανίας του μετέτρεψε τον ακαδημαϊκό σε αντικείμενο παγκόσμιας εμμονής στα μέσα ενημέρωσης και στην πλατφόρμα X. Στα κοινωνικά δίκτυα εξαπολύθηκε  ένας επιταχυνόμενος χείμαρρος ύβρεων, ο οποίος, αμέσως μόλις έγινε γνωστός ο θάνατός του, μετατράπηκε ακαριαία σε έναν εξίσου αποκρουστικό, υποκριτικό μελοδραματισμό.

Δύο εικόνες αποτυπώνουν το μέγεθος της θεσμικής και επικοινωνιακής διαστροφής. Η πρώτη, από βίντεο του BBC το 2023, δείχνει την Χίλαρι Κρέμιν να κρατά σφιχτά τα χέρια του Άρντεϊ σε μια επιτελεστική επίδειξη διαφυλετικής αλληλεγγύης, μετατρέποντάς τον σε καθρέφτη της δικής της ηθικής αρετής.

Η δεύτερη, ένα στιγμιότυπο με αμέτρητες σελίδες τίτλων από ένα και μόνο βρετανικό μέσο που κάλυπτε το σκάνδαλο, φανερώνει τη μεταμόρφωσή του σε αρνητικό θέαμα.

Ο Άρντεϊ φετιχοποιήθηκε στην άνοδό του από τους λευκούς φιλελεύθερους ως σύμβολο προόδου, και φετιχοποιήθηκε στην πτώση του από την ακροδεξιά ως τεκμήριο της αποτυχίας των πολιτικών συμπερίληψης.

Η μυθολογία της αξιοκρατίας και το φυλετικό πρόσημο

Η λογοδοσία στην ακαδημαϊκή ελίτ δεν λειτουργεί ουδέτερα, αλλά διαπερνάται από βαθιές φυλετικές και ταξικές ασυμμετρίες. Την ίδια ακριβώς περίοδο, ο λευκός δημοσιογράφος Ρος Μπάρκαν απολύθηκε από το περιοδικό New York λόγω δεκάδων περιπτώσεων λογοκλοπής, για να λάβει αμέσως μετά μια δημόσια δεύτερη ευκαιρία με νέα στήλη στο περιοδικό The Nation.

Όταν ένας λευκός ακαδημαϊκός ή διανοούμενος υποπίπτει σε παράπτωμα το σφάλμα εκλαμβάνεται ως ατομική παρέκκλιση. Όταν όμως σφάλλει ένας μαύρος, η αποτυχία μετατρέπεται σε δημόσιο θέαμα και εργαλειοποιείται από την ακροδεξιά ως υποτιθέμενη απόδειξη φυλετικής κατωτερότητας. Η μυθολογία της αξιοκρατίας αποσιωπά τους μηχανισμούς κληρονομημένου πλούτου και δικτύων των λευκών ελίτ, καταγγέλλοντας ως απάτη μόνο την παρουσία των φυλετικά περιθωριοποιημένων.

Η Κοινωνία του Θεάματος και ο «συμπεριληπτικός αποκλεισμός»

Η τραγωδία του Τζέισον Άρντεϊ συμπυκνώνει τη λειτουργία του «συμπεριληπτικού αποκλεισμού». Τα ελίτ ιδρύματα ανοίγουν τις πόρτες τους όσο χρειάζεται για να διαφημίσουν την ποικιλομορφία ως εμπορεύσιμο προϊόν, αφήνοντας όμως άθικτες τις φυλετικοποιημένες δομές εξουσίας και την αποικιακή κληρονομιά που φέρουν. Ο πόνος και το τραύμα των Μαύρων μετατρέπονται σε εμπορεύσιμη πρώτη ύλη για εκδοτικούς οίκους και πανεπιστημιακά τμήματα δημοσίων σχέσεων, αλλά μόλις το σύμβολο καταστεί αμφιλεγόμενο, η θεσμική προστασία αποσύρεται πλήρως.

Όπως διέγνωσε ο Γκυ Ντεμπόρ στην «Κοινωνία του Θεάματος», ο καταναλωτής γίνεται καταναλωτής της ψευδαίσθησης, όπου το θέαμα κανονικοποιεί τη σκληρότητα, μετατρέπει τη βία σε αντικείμενο κατανάλωσης και εγγυάται τη συνοχή του συστήματος. Ο εξευτελισμός γίνεται ψυχαγωγία και το δημόσιο λιντσάρισμα ακολουθείται από το πένθος, ενώ οι δομές που παρήγαγαν τη φρίκη παραμένουν στο απυρόβλητο.

Ο νεοφιλελεύθερος φασισμός και η κανονικοποίηση της αναλωσιμότητας

Αυτός ο μηχανισμός θεσμικής σκληρότητας δεν είναι απομονωμένος. Εγγράφεται οργανικά σε μια ευρύτερη παγκόσμια τάξη πραγμάτων, όπου ο νεοφιλελεύθερος φασισμός κανονικοποιεί την ανθρώπινη αναλωσιμότητα. Από τον πόλεμο κατά των μεταναστών και τη στρατιωτικοποίηση της καταστολής, μέχρι τη γενοκτονική φρίκη, την αποστέρηση και τον λιμό που επιβάλλονται στη Γάζα, η περιφρόνηση της ζωής και η κατασκευή εχθρών αναδεικνύονται σε κεντρικές αρχές διακυβέρνησης.

Αν ο θάνατος του Τζέισον Άρντεϊ εμπεριέχει ένα πολιτικό δίδαγμα, αυτό είναι η ανάγκη να υπερβούμε τη δικαιωματική ρητορική της συμβολικής εκπροσώπησης. Η πραγματική δικαιοσύνη δεν απαιτεί απλώς περισσότερη συμπόνια, αλλά την αποδόμηση των υλικών δομών, των αγοραίων αξιών και των μηχανισμών εξουσίας που μετατρέπουν την ανθρώπινη ευαλωτότητα σε θέαμα και την ακαδημαϊκή ενσωμάτωση σε μια θανάσιμη παγίδα.

Διαβάστε επίσης:

Νεκρός βρέθηκε ο νεότερος μαύρος καθηγητής στην ιστορία του Κέιμπριτζ – Κατηγορίες για λογοκλοπή και πλαστό βιογραφικό

Δολοφονία Κένεντι: Οι «πτωματοφάγοι» της Οκλαχόμα και η έμφυλη κατασκευή του «συνωμοσιολόγου»

Βιολογικά όπλα, AI και η βιομηχανία του υπαρξιακού φόβου – Όταν η εξουσία διαχειρίζεται το αδιανόητο

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr