Τσίπρας: Αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη για την τραγωδία – Θα συγκρουστούμε με τις στρεβλώσεις του φαύλου παρελθόντος

Ακέραια ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για την τραγωδία της πυρκαγιάς στην ανατολική Αττική, ανέλαβε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, στην ομιλία του Στο υπουργικό συμβούλιο, ενώ προανήγγειλε και τη σύγκρουση της κυβέρνησης με τα συμφέροντα και την αυθαίρετη δόμηση.

Ο πρωθυπουργός εξήγγειλε τις δράσεις της κυβέρνησης από εδώ και μπρος, όπως η αναβάθμιση της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας και είπε χαρακτηριστικά πως «αν χρειαστεί να «σπάσουμε αβγά», να δουλέψουν μπουλντόζες, να υπάρξει σύγκρουση, ας γίνει».

Ιδιαίτερα συναισθηματική ήταν η αρχή της ομιλίας του πρωθυπουργού, όπου και ανέλαβε την πολιτική ευθύνη της τραγωδίας.

«Ζήτησα σήμερα εκτάκτως να συνεδριάσει το Υπουργικό Συμβούλιο σε μια δύσκολη στιγμή, ίσως την πιο βαριά της κυβερνητικής μας θητείας. Δεν σας κρύβω ότι με διακατέχουν ανάμικτα αισθήματα τούτη την ώρα. Όπως φαντάζομαι και σε όλους σας.

Πόνος, συντριβή, για τις ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν απροσδόκητα, και άδικα. Αλλά και αγωνία. Αγωνία αν πράξαμε σωστά σε όσα έπρεπε να πράξουμε. Αν αντιδράσαμε σωστά τις κρίσιμες ώρες. Αν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι παραπάνω. Αν μπορούσαμε να σώσουμε έστω και μια ψυχή παρά πάνω από όσους έφυγαν άδικα», διερωτήθηκε ο πρωθυπουργός, που πρόσθεσε:

«Όπως επίσης δεν θέλω να κρύψω ότι δεν αποφεύγω και τη σκέψη ή τον φόβο: Μήπως από κάποιο ένστικτο αυτοσυντήρησης, διαπράττουμε κι εμείς το ίδιο λάθος, που τόσες φορές έχουμε δει να διαπράττουν άλλοι. Να υπερβάλλουμε σε δικαιολογίες για να μειώσουμε τις ευθύνες».

«Γιατί, οι νεκροί δεν μπορούν να μιλήσουν, αλλά το λιγότερο που οφείλουμε στη μνήμη τους είναι σεβασμός. Τουλάχιστον προς την αλήθεια. Σας κάλεσα λοιπόν σήμερα πρώτα από όλα γιατί θέλω να αναλάβω ακέραια, ενώπιον του υπουργικού συμβουλίου και ενώπιον του ελληνικού λαού, την πολιτική ευθύνη για την τραγωδία». 

Όσον αφορά στη σύγκρουση με τα φαύλο παρελθόν της αυθαιρεσίας και του πελατειακού κράτους, ο πρωθυπουργός δήλωσε πως «σήμερα, λοιπόν, κατανοούμε όλοι με οδυνηρό τρόπο και σε όλο του το βάθος, ότι κυβερνάμε μια χώρα που επί χρόνια κυριάρχησαν στρεβλώσεις. Που ολόκληροι οικισμοί χτίστηκαν αυθαίρετα πάνω σε ρέματα και παραλίες. Που με ευθύνη και του πελατειακού κράτους, δημιουργήθηκαν ολόκληρα οικιστικά συμπλέγματα χωρίς καμιά πρόβλεψη για την ασφάλεια των κατοίκων τους.

Αυτό το κράτος, όμως, σήμερα το διοικούμε εμείς», δήλωσε ο κ. Τσίπρας και συνέχισε: «Και όσο κι αν είναι σωστό -και είναι σωστό- ότι δεν μπορούσαμε σε τρία χρόνια να λύσουμε τεράστια προβλήματα δεκαετιών, πρέπει να προβληματιστούμε αν κάναμε ό,τι πρέπει για να το αλλάξουμε.

Μήπως διστάσαμε, δίνοντας προτεραιότητα στη μάχη για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής καταστροφής που προκάλεσαν οι μνημονιακές πολιτικές, μήπως διστάσαμε να αντιμετωπίσουμε όσο έπρεπε αποφασιστικά τον κίνδυνο άλλων καταστροφών, από στρεβλώσεις βεβαίως που δημιούργησε το φαύλο παρελθόν»

Οι αποκεφαλισμοί την ώρα της μάχης είναι πράξη πολιτικής δειλίας

«Επειδή από πολλές πλευρές έχει μπει ένα ζήτημα αποκεφαλισμών υπευθύνων, ή δήθεν υπευθύνων, δεν θα μασήσω τα λόγια μου», τόνισε χαρακτηριστικά σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο Αλ. Τσίπρας.

«Οι αποκεφαλισμοί, την ώρα της μάχης, που είχαν γίνει κανόνας σε προηγούμενες τραγωδίες, δεν αποτελούν πράξη πολιτικής γενναιότητας, αλλά πολιτικής δειλίας», είπε επί λέξει.

«Πολύ περισσότερο -επιχειρηματολόγησε σχετικά- που η εύκολη καταδίκη, και οι αποκεφαλισμοί των ανθρώπων εκείνων –πυροσβεστών, αστυνομικών, λιμενικών, στρατιωτικών- και της ηγεσίας τους, που έδωσαν και δίνουν τη μάχη με αίσθημα καθήκοντος, και με ηρωισμό, με κίνδυνο της ζωής τους. Ας μην πυροβολούν, λοιπόν, οι διάφοροι κριτές και πολέμαρχοι του καναπέ, εκείνους που με κίνδυνο της ζωής τους, στα μέτωπα της φωτιάς, έδωσαν τη μάχη και έσωσαν χιλιάδες συνανθρώπους μας.

Ας μην πυροβολούν τους πυροσβέστες και την ηγεσία τους, που έσπευσαν ηρωικά στον υπέρ πάντων αγώνα. Κοντά και στον τελευταίο πολίτη.

Τους αστυνομικούς, που αν δεν βρίσκονταν στο πεδίο της μάχης, σήμερα θα θρηνούσαμε πολύ περισσότερους νεκρούς.

Τους λιμενικούς, που στη θάλασσα γλίτωσαν από τον θάνατο εκείνο το βράδυ εκατοντάδες συνανθρώπους μας.

Τους κρατικούς υπαλλήλους και τους υπαλλήλους της Αυτοδιοίκησης που έσπευσαν να συνδράμουν το έργο της μάχης με τη φωτιά».

Συνεχίζοντας τα περί «αποκεφαλισμών» όλων εκείνων που ήταν στην πρώτη γραμμή, ο πρωθυπουργός κάλεσε τους «κριτές και τους πολέμαρχους του καναπέ» «να πυροβολούν εμάς, εν πάση περιπτώσει, όχι εκείνους.

Εδώ είμαστε. Και δεν έχουμε σκοπό να δραπετεύσουμε.

Αφού η μάχη αυτή τελειώσει, αφού και η τελευταία εστία κινδύνου εκλείψει, τότε θα υπάρξει η ψύχραιμη αποτίμηση, και πιθανή απόδοση ευθυνών. Διαφορετικά ξεπέφτουμε σε κυνήγι μαγισσών και μια προσπάθεια ανεύρεσης αποδιοπομπαίων τράγων».

Αν χρειαστεί να “σπάσουμε αβγά”, να δουλέψουν μπουλντόζες, να υπάρξει σύγκρουση, ας γίνει  

O πρωθυπουργός ζήτησε ακόμα την καλύτερη δυνατή οργάνωση της Πολιτείας και της κοινωνίας , παίρνοντας αφορμή από τις ενδείξεις εμπρησμού, που ερευνούν οι αρμόδιες αρχές.

Όπως είπε ο Αλ. Τσίπρας, «θα έχετε ενημερωθεί όλοι ότι οι ενδείξεις που έχουμε, και που ερευνούν ήδη οι αρμόδιες αρχές, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πίσω από τις φονικές πυρκαγιές είχαμε εμπρησμούς. Δεν ξέρουμε ποιος κρύβεται από πίσω, ποιος είναι ο στόχος τους, και δεν πρόκειται να μπούμε σε κυνήγι μαγισσών, σε παιγνίδι σεναρίων. Να κρυφτούμε πίσω από θεωρίες συνωμοσίας, για να δώσουμε εύκολες απαντήσεις. Ξέρουμε όμως, και πρέπει να γίνει σαφές αυτό σε κάθε πολίτη -τόνισε πολύ χαρακτηριστικά ο κ. Τσίπρας- ότι έχοντας αυτή τη γνώση οφείλουμε εδώ και τώρα να οργανώσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την άμυνα της πολιτείας και της κοινωνίας απέναντι σε τέτοιου είδους εγκληματικές πράξεις».

«Αν στόχος των δραστών», επέμεινε ο κ. Τσίπρας «για τους εμπρησμούς- είναι να πλήξουν την κοινωνική συνοχή, να δημιουργήσουν αίσθημα ανασφάλειας στους πολίτες, τότε ίσως προσπαθήσουν ξανά. Πρέπει να είμαστε όλο το καλοκαίρι σε εγρήγορση και ετοιμότητα. Από κάθε άποψηΝα οργανώσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την άμυνα της πολιτείας, και της κοινωνίας. Να εγγυηθούμε την προστασία του κάθε πολίτη, αλλά και να οργανώσουμε την εθελοντική κινητοποίηση όλων των πολιτών στην αντιμετώπιση παρόμοιων προκλήσεων. Οι εθελοντές στην αντιμετώπιση της τελευταίας καταστροφής, η προσφορά τους, η συμμετοχή τους δείχνει ότι αυτό είναι εφικτό. Και είναι και ο μόνος τρόπος να οργανώσουμε αποτελεσματική άμυνα απέναντι σε κάθε σχέδιο που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με συμμετρικούς όρους», σημείωσε ο πρωθυπουργός.

Όσον αφορά στο γενικότερο οικιστικό ζήτημα της χώρας, ο πρωθυπουργός δεσμεύτηκε, «θα προχωρήσουμε με ταχύτητα και αποφασιστικότητα στην κατάρτιση ενός εθνικού σχεδίου, που θα αντιμετωπίσει επιτέλους τις οικιστικές στρεβλώσεις δεκαετιών. Με τη συμμετοχή επιστημονικών φορέων, πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, και άλλων ειδικών. Και στην προσπάθεια αυτή καλώ από τώρα να συμμετάσχουν οι πάντες. Και τα κόμματα της αντιπολίτευσηςΓιατί είναι μια προσπάθεια εθνική, και ένα καθήκον που απορρέει για όλους από την σημερινή τραγωδία, που ζει η χώρα και ο ελληνικός λαός. Αν χρειαστεί να “σπάσουμε αβγά”, να δουλέψουν μπουλντόζες, να υπάρξει σύγκρουση, ας γίνει. Δεν μπορούμε και δεν πρόκειται, σε κάθε περίπτωση, να περιμένουμε με σταυρωμένα χέρια, και με μέτρα-ασπιρίνες, και μεγάλα λόγια, να περιμένουμε άβουλοι την επόμενη τραγωδία. Ταυτόχρονα, με ταχύτατους ρυθμούς, θα πρέπει να αναμορφώσουμε και θα αναμορφώσουμε και θα αναβαθμίσουμε, με βάση τις νέες ανάγκες, τους νέους κινδύνους, και την ευρωπαϊκή εμπειρία, τον μηχανισμό πολιτικής προστασίας. Να εγγυηθούμε, έτσι το απλό, και αυτονόητο για κάθε πολιτισμένη κοινωνία: Ότι δεν θα υπάρξουν άλλες, παρόμοιες τραγωδίες».

Διαβάστε ολόκληρη την ομιλία του πρωθυπουργού:

Αγαπητοί συνάδελφοι

Ζήτησα σήμερα εκτάκτως να συνεδριάσει το υπουργικό συμβούλιο σε μια δύσκολη στιγμή, ίσως τη πιο βαριά της κυβερνητικής μας θητείας.

Δε σας κρύβω ότι με διακατέχουν ανάμικτα αισθήματα τούτη την ώρα. Όπως φαντάζομαι και όλους σας.

Πόνος, συντριβή, για τις ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν απροσδόκητα, και άδικα.

Αλλά και αγωνία.

Αγωνία αν πράξαμε σωστά όσα έπρεπε να πράξουμε.

Αν αντιδράσαμε σωστά τις κρίσιμες ώρες.

Αν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι παραπάνω.

Αν μπορούσαμε να σώσουμε έστω και μια ψυχή παρά πάνω από όσους έφυγαν άδικα.

Όπως επίσης δε θέλω να κρύψω ότι δεν αποφεύγω και τη σκέψη ή τον φόβο :

Μήπως από κάποιο ένστικτο αυτοσυντήρησης, διαπράττουμε κι εμείς το ίδιο λάθος, που τόσες φορές έχουμε δει να διαπράττουν άλλοι.

Να υπερβάλλουμε σε δικαιολογίες για να μειώσουμε τις ευθύνες.

Για αυτό θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής.

Δεν πρόκειται, σε ότι με αφορά, να ακολουθήσω την αλυσίδα των χαρακτηρισμών, των εύκολων καταδικαστικών αποφάσεων, της χωρίς όρια και χωρίς τον αυτονόητο σεβασμό στους νεκρούς πολεμικής.

Που κινείται ολοφάνερα από την προσπάθεια εκμετάλλευσης της οδύνης και της συντριβής για την τραγωδία.

Και δεν οδηγεί παρά μόνο στη συσκότιση της αλήθειας, εν ονόματι μιας μακάβριας κομματικής σκοπιμότητας.

Λέω αποφασιστικά όχι σε μια τέτοια τακτική ασέβειας.

Και σας καλώ να πείτε όλοι όχι.

Γιατί, οι νεκροί δεν μπορούν να μιλήσουν, αλλά το λιγότερο που οφείλουμε στη μνήμη τους είναι σεβασμός.

Τουλάχιστον προς την αλήθεια.

Σας κάλεσα λοιπόν σήμερα πρώτα από όλα γιατί θέλω να αναλάβω ακέραια, ενώπιον του υπουργικού συμβουλίου και ενώπιον του ελληνικού λαού, την πολιτική ευθύνη για την τραγωδία.

Θεωρώ ότι κάτι τέτοιο είναι αυτονόητο για τον πρωθυπουργό της χώρας.

Και σας καλώ να την αναλάβετε κι εσείς, όσο βαρύ κι αν είναι.

Γιατί είναι επίσης αυτονόητο για την κυβέρνηση της χώρας.

Εμείς δε θα επιχειρήσουμε ποτέ να αποδράσουμε από τις ευθύνες μας.

Όπως δεν το κάναμε, όταν αναλάβαμε τη χώρα χρεοκοπημένη, και φορτωθήκαμε εθελοντικά τα λάθη και τις παραλείψεις δεκαετιών.

Όπως δεν το κάναμε όταν αντιμετωπίσαμε το φάσμα μιας τεράστιας οικονομικής, εθνικής, και ανθρωπιστικής καταστροφής, για την οποία άλλοι ήταν υπεύθυνοι.

Έτσι, δε θα το κάνουμε και τώρα.

Δεν είμαστε εδώ για να διαιωνίζουμε την όποια εξουσία μας έδωσε ο λαός, διαιωνίζοντας τα λάθη και τις συμπεριφορές των προηγούμενων.

Εμείς θέλουμε να πάμε βαθιά στην πραγματικότητα, γιατί πιστεύουμε ότι μόνο έτσι μπορούμε να την αλλάξουμε.

Οι τραγωδίες ξέρετε γίνονται συχνά αφορμή για να έρθουν στην επιφάνεια προβλήματα, καταστάσεις και ολιγωρίες, που σε ομαλές συνθήκες κρύβονται από τον δημόσιο διάλογο.

Ακόμα και από τη δημόσια θέα θα έλεγα.

Σήμερα, λοιπόν, κατανοούμε όλοι με οδυνηρό τρόπο και σε όλο του το βάθος, ότι κυβερνάμε μια χώρα που επί χρόνια κυριάρχησαν οι στρεβλώσεις.

Που ολόκληροι οικισμοί χτίστηκαν αυθαίρετα πάνω σε ρέματα και παραλίες.

Που με ευθύνη και του πελατειακού κράτους, δημιουργήθηκαν οικιστικά συμπλέγματα χωρίς καμιά πρόβλεψη για την ασφάλεια των κατοίκων τους.

Αυτό το κράτος, όμως, σήμερα το διοικούμε εμείς.

Και όσο κι αν είναι σωστό ότι δεν μπορούσαμε σε τρία χρόνια να λύσουμε τεράστια προβλήματα δεκαετιών, πρέπει να προβληματιστούμε αν κάναμε ότι πρέπει για να το αλλάξουμε.

Μήπως διστάσαμε, δίνοντας προτεραιότητα στη μάχη για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής καταστροφής που προκάλεσαν οι μνημονιακές πολιτικές,

να αντιμετωπίσουμε όσο έπρεπε αποφασιστικά τον κίνδυνο άλλων καταστροφών,

από στρεβλώσεις που δημιούργησε το φαύλο παρελθόν.

Αλλά έτσι κι αλλιώς, έχουμε την ευθύνη, όσο οι στρεβλώσεις αυτές παραμένουν.

Όσο τα αυθαίρετα δεν γκρεμίζονται,

όσο τα ρέματα δεν ξεμπαζώνονται,

όσο η πρόσβαση στην παραλία παραμένει απαγορευμένη από φράχτες και βίλλες χτισμένες στην άμμο.

Κι επειδή από πολλές πλευρές έχει μπει ένα ζήτημα αποκεφαλισμών υπευθύνων, ή δήθεν υπευθύνων,

δεν θα μασήσω τα λόγια μου.

Οι αποκεφαλισμοί, την ώρα της μάχης, που είχαν γίνει κανόνας σε προηγούμενες τραγωδίες, δεν είναι πράξη πολιτικής γενναιότητας, αλλά πολιτικής δειλίας.

Πολύ περισσότερο η εύκολη καταδίκη, και οι αποκεφαλισμοί, των ανθρώπων εκείνων –πυροσβεστών, αστυνομικών, λιμενικών, στρατιωτικών- και της ηγεσίας τους,

που έδωσαν και δίνουν τη μάχη με αίσθημα καθήκοντος, και συχνά με ηρωισμό, στα μέτωπα της φωτιάς.

Ας μην πυροβολούν, λοιπόν, οι διάφοροι κριτές και πολέμαρχοι του καναπέ, εκείνους που με κίνδυνο της ζωής τους έσωσαν χιλιάδες συνανθρώπους μας.

Τους πυροσβέστες και την ηγεσία τους, που έσπευσαν ηρωικά στον υπέρ πάντων αγώνα.

Κοντά και στον τελευταίο πολίτη.

Τους αστυνομικούς, που αν δεν βρίσκονταν στο πεδίο της μάχης, σήμερα θα θρηνούσαμε πολύ περισσότερους νεκρούς.

Τους λιμενικούς, που στη θάλασσα γλίτωσαν από τον θάνατο εκατοντάδες συνανθρώπους μας.

Τους υπαλλήλους που έσπευσαν να συνδράμουν το έργο της μάχης με τη φωτιά.

Ας πυροβολούν εμάς, εν πάση περιπτώσει, όχι εκείνους.

Εδώ είμαστε.

Και δεν έχουμε σκοπό να δραπετεύσουμε.

Αφού η μάχη αυτή τελειώσει, αφού και η τελευταία εστία κινδύνου εκλείψει, τότε θα υπάρξει η ψύχραιμη αποτίμηση, και πιθανή απόδοση ευθυνών.

Διαφορετικά ξεπέφτουμε σε κυνήγι μαγισσών και προσπάθεια ανεύρεσης αποδιοπομπαίων τράγων.

Εμείς αυτό δεν πρόκειται να το κάνουμε.

Το αφήνουμε σε όσους το έκαναν στο παρελθόν και το επικαλούνται και σήμερα εναντίον μας.

Κι αν πρέπει να κάνουμε αυτοκριτική, αυτή δεν αφορά στις επιχειρησιακές πλευρές της κολοσσιαίας προσπάθειας διάσωσης.

Αυτή η συζήτηση θα γίνει, όταν έρθει η ώρα, από τους αρμόδιους, τους ανθρώπους της πρώτης γραμμής, που και ξέρουν, και μπορούν, και θέλουν να αποτιμήσουν το έργο των μηχανισμών διάσωσης, και να επισημάνουν πιθανά λάθη και παραλείψεις.

Από πολιτική άποψη όμως έχει σημασία, πέρα κι έξω από τις εμφανείς προσπάθειες εκμετάλλευσης της τραγωδίας, όχι γενικά και αόριστα η αυτοκριτική.

Αλλά μια έμπρακτη έκφραση αυτοκριτικής.

Αυτό ναι, έχει την αξία του.

Και δεν έχω πρόβλημα να το επωμιστώ. Ίσα-ίσα.

Όχι στα εύκολα λόγια, όμως, αλλά στην δύσκολη πράξη:

Στη δέσμευση ότι δεν πρόκειται να μείνουμε μόνο στα μέτρα ανακούφισης των θυμάτων της τραγωδίας, που ήδη εξαγγείλαμε.

Όσο σημαντικά και γενναία κι αν είναι αυτά.

Αλλά θα προχωρήσουμε με ταχύτητα και αποφασιστικότητα στην κατάρτιση ενός εθνικού σχεδίου, που θα αντιμετωπίζει τις οικιστικές στρεβλώσεις δεκαετιών.

Με τη συμμετοχή επιστημονικών φορέων, πανεπιστημίων, και ειδικών.

Και στην προσπάθεια αυτή καλώ από τώρα να συμμετάσχουν οι πάντες.

Και τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Γιατί είναι μια προσπάθεια εθνική, και ένα καθήκον που απορρέει για όλους από την σημερινή τραγωδία.

Αν χρειαστεί να «σπάσουμε αβγά», να δουλέψουν μπουλντόζες, να υπάρξει σύγκρουση, ας γίνει.

Δεν μπορούμε και δεν πρόκειται, σε κάθε περίπτωση, να περιμένουμε με σταυρωμένα χέρια, και με μέτρα-ασπιρίνες, την επόμενη τραγωδία.

Ταυτόχρονα, με ταχύτατους ρυθμούς, θα αναμορφώσουμε και θα αναβαθμίσουμε, με βάση τις νέες ανάγκες, τους νέους κινδύνους, και την ευρωπαϊκή εμπειρία, τον μηχανισμό πολιτικής προστασίας.

Να εγγυηθούμε, έτσι το απλό, και αυτονόητο για κάθε πολιτισμένη κοινωνία:

Ότι δεν θα υπάρξουν άλλες τραγωδίες.

Θα ενημερωθήκατε όλοι, φαντάζομαι, ότι οι ενδείξεις που έχουμε, και που ερευνούν οι αρμόδιες αρχές, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πίσω από τις φονικές πυρκαγιές είχαμε εμπρησμούς.

Δεν ξέρουμε ποιος είναι ο στόχος τους, και δεν πρόκειται να μπούμε σε παιγνίδι σεναρίων.

Ούτε να κρυφτούμε πίσω από θεωρίες συνωμοσίας, όπως γινόταν παλιότερα.

Ξέρουμε όμως, και πρέπει να γίνει σαφές αυτό σε κάθε πολίτη, ότι οφείλουμε εδώ και τώρα να οργανώσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την άμυνα της πολιτείας και της κοινωνίας απέναντι σε τέτοιου είδους εγκληματικές πράξεις.

Το λέω αυτό περισσότερο για να κουβεντιάσουμε το από δω και πέρα.

Όχι για να αλλάξουμε τη συζήτηση για το χθές.

Και το λέω γιατί το καλοκαίρι δεν τελείωσε, και αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να εφησυχάζουμε.

Αν στόχος των δραστών είναι να πλήξουν την κοινωνική συνοχή, να δημιουργήσουν αίσθημα ανασφάλειας στους πολίτες, τότε ίσως προσπαθήσουν ξανά.

Πρέπει να είμαστε όλο το καλοκαίρι σε εγρήγορση και ετοιμότητα

Από κάθε άποψη.

Να οργανώσουμε την άμυνα της πολιτείας, και της κοινωνίας.

Να εγγυηθούμε την προστασία του κάθε πολίτη,

αλλά και να οργανώσουμε την εθελοντική κινητοποίηση όλων στην αντιμετώπιση νέων προκλήσεων.

Οι εθελοντές στην αντιμετώπιση της τελευταίας καταστροφής δείχνουν ότι αυτό είναι εφικτό.

Και είναι και ο μόνος τρόπος να οργανώσουμε αποτελεσματική άμυνα απέναντι σε κάθε σχέδιο που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με συμμετρικούς όρους.

Επιτρέψτε μου, τέλος, να σας θυμίσω εδώ, ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή.

Ανακτά μετά από οκτώ ολόκληρα χρόνια την κυριαρχία της, και διεκδικεί με αξιώσεις τον ηγετικό της ρόλο σε μια ευαίσθητη περιοχή.

Στις συνθήκες αυτές, το θέμα της ασφάλειας αποκτά πρωταρχική σημασία.

Αποφασιστική και Κρίσιμη.

Ο καθένας καταλαβαίνει γιατί.

Έχουμε, συνεπώς, ιστορική ευθύνη, να μην επιτρέψουμε σε κανέναν, σε όποιο σκοτεινό κέντρο και αν αναφέρεται, να ανακόψει την πορεία μας, και να μας απομακρύνει από τον στόχο.

Κι αυτό δεν αφορά μόνο ένα υπουργείο, και κάποιες υπηρεσίες.

Μας αφορά όλους.

Σας καλώ λοιπόν να εργαστούμε άμεσα και αποτελεσματικά προς αυτή τη κατεύθυνση.

Σας καλώ να συμβάλετε με όλες σας τις δυνάμεις.

Πρώτα από όλα για να σταθούμε όλοι κοντά στους ανθρώπους που πλήρωσαν βαρύ φόρο, ζωής και περιουσίας, στη φωτιά.

Ώστε κανένας να μη μείνει αβοήθητος.

Κανένας και τίποτε να μην ξεχαστεί.

Σας ευχαριστώ

Άρτεμις Σήφορντ: Aπό την αδιαφορία για τις αποκαλύψεις των υποκλοπών στην παραδοχή του σκανδάλου από το Documento

Άρτεμις Σήφορντ: Aπό την αδιαφορία για τις αποκαλύψεις των υποκλοπών στην παραδοχή του σκανδάλου από το Documento

Φαίνεται όμως πως η αποκάλυψη του ονόματός της στη δεύτερη λίστα άλλαξε τη στάση της…