Τσε Γκεβάρα, ο ποιητής

Επίσης φλέρταρε με την ποιητική δημιουργία, παρ’ όλο που ποτέ δεν θεώρησε τους στίχους του ιδιαίτερα καλούς για να δημοσιευτούν.

Ο Τσε μεταξύ 1954-1956 είχε γράψει 9 ποιήματα. Ο Μάριο Μπενεντέτι τα συγκέντρωσε στην ανθολογία: Ακρωτηριασμένη Ποίηση.

«Είκοσι Λατινοαμερικανοί ποιητές που έδωσαν τη ζωή τους για την υπόθεση της επανάστασης, πεθαίνοντας οι περισσότεροι από αυτούς επάνω στη νιότη τους». Ο τίτλος προέρχεται από τον στίχο του Τσε: Σε καταλαβαίνω ακρωτηριασμένο μου χελιδόνι.

Μετάφραση – Σημειώσεις – Σχόλια – Κριτική προσέγγιση

Μπάμπης Ζαφειράτος – Μποτίλια Στον Άνεμο

Ενα από τα πέντε ποίηματα που δημοσιεύτηκαν στην ιστοσελίδα katiousa.gr

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΤΟΜΑΣ

Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Σ’ εσένα, χαμένε φίλε,

μέσα στα ακίνητα νερά

του άσπρου ύφαλου

εκεί που ο κάβος με το ναυαγισμένο σου όνειρο σε δένει

πάει του τραγουδιού μου το αντίο.

Σήμερα ξύπνησα

με τις φτερούγες ανοιχτές πάνω στα ξάρτια

και ξεκρεμάω τα πανιά

πλέοντας ίσια σε λιμάνι όπου ο χρόνος

σημαδεμένος είναι από μια αδιάφορη πυξίδα.

Σήμερα βγάζω τη γλώσσα μου στον άνεμο

για να έρθω πιο κοντά στα λόγια σου

να πάρω κάτι απ’ το τρυφερό παράπονό σου

να μοιραστώ την έκπληξη που είμαι ακόμα ζωντανός.

Έφυγε η άνοιξη

που πυρπολεί το μαξιλάρι σου·

κι όχι εξαιτίας της δικής μου αποχώρησης

μα για το πλοίο σου που πια δεν ταξιδεύει.

Σε νιώθω, ακρωτηριασμένο μου χελιδόνι.

Θα ’θελα να σε πάω στην Κασταλία πηγή

ή να σου δώσω ένα ελιξίριο το ίδιο δυνατό·

κι ας είμαι και γιατρός, κοιτάζοντας τα πράγματα

που δεν μπορώ να αλλάξω, που μόλις τα κατανοώ,

έχω κι εγώ τη μαγική μου συνταγή

−πιστεύω ότι την έφτιαξα σ’ ένα ορυχείο της Βολιβίας,

μπορεί και της Χιλής, του Μεξικού ή του Περού,

ή στη διαλυμένη αυτοκρατορία της Σονόρας

ή σ’ ένα μαύρο πόρτο της αφρικάνικης Μπραζίλιας

ή ίσως εν τέλει στο όποιο πόρτο−.

Η συνταγή είναι απλή:

Μη δίνεις δυάρα για τα εμπόδια, χτύπα τον ύφαλο,

σφίξε στα νεανικά σου χέρια την πέτρα την παλιά

και δώσε το σφυγμό σου στα κόκκινα παλλόμενα κοράλλια.

στους μικροσκοπικούς κυματισμούς της κάθε μέρας.

Κάποια στιγμή, ακόμα κι αν η θύμησή μου θα ’ναι ένα πανί

πέρα κι απ’ τη γραμμή του ορίζοντα

και η δική σου ένα πλεούμενο

που εξώκειλε στη μνήμη μου,

θα ξεπροβάλει η αυγή και θα φωνάξει από χαρά

κοιτάζοντας τα κόκκινα αδέρφια μας στο βάθος του ορίζοντα

που τραγουδώντας θα πορεύονται στο μέλλον.

Αυτοί οι βασανισμένοι φτωχοδιάβολοι

όπως κι η νύχτα που έκπληκτη θα ’ρθει τα μέσα έξω.

Και τότε, ασπρειδερέ, χλομέ ποιητή, κλεισμένε σε τέσσερεις τοίχους,

θα γίνεις ο παγκόσμιος τροβαδούρος·

και τότε τραγικέ ποιητή, ευαίσθητε, αρρωστιάρη,

θα γίνεις ένας ρωμαλέος ποιητής του λαού.

(Μετάφραση: Μπάμπης Ζαφειράτος, 26 Μαΐου 2018)