Τσαφούλιας: Το «κατηγορώ» για την πολιτική ορθότητα – «Τραγούδι του Χατζηγιάννη θεωρείται ο ύμνος του βιαστή το 2024» (video)

Στην εκπομπή του MEGA «Buongiorno» ήταν καλεσμένος ο Σωτήρης Τσαφούλιας, ο οποίος μεταξύ άλλων μίλησε και για την πολιτική ορθότητα και τον τρόπο που χρησιμοποιείται στις μέρες μας.

Πιο συγκεκριμένα ο σκηνοθέτης, ανέφερε ότι δεν γίνεται «αλλάζοντας» τον κόσμο να τσακωνόμαστε με τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας, κάνοντας αναφορές στις παλιές ταινίες και καλλιτέχνες που λογοκρίνονται για τα παλιά τους έργα με τα δεδομένα του σήμερα.

Μάλιστα επισήμανε ότι δεν γίνεται να παίζουν οι ταινίες του Σωτήρη Μουστάκα και του Στάθη Ψάλτη στις 12 η ώρα τη νύχτα και ότι αυτό είναι ένα δομικό πρόβλημα, ενώ παράλληλα επισήμανε ότι το τραγούδι «ανάποδα» του Χατζηγιάννη που έχει μέσα τον στίχο «όταν εσύ θα λες “όχι” σαν να έχω ακούσει το “ναι” θα αντιδρώ» το 2024 είναι ο ύμνος του βιαστή, αλλά γράφτηκε μια άλλη εποχή.

Τσαφούλιας – Το «κατηγορώ» για την πολιτική ορθότητα

«Θα δανειστώ μία φράση που έχει πει ο Πάνος Βλάχος και έχει πολύ δίκιο, ότι «έχουμε χάσει τη μάχη με το αυτονόητο». Το γεγονός ότι ο Τσαφούλιας γίνεται viral κάθε φορά που λέει το αυτονόητο, είναι πρόβλημα, δεν είναι θετικό. Έχουμε κάνει τόσο πολύπλοκα τα πράγματα, που έχουμε πάψει να ακούμε το απλό. Ακόμα κι αν τα πράγματα έχουν μόνο μία ερμηνεία, εμείς δεν μπορούμε να την εντοπίσουμε.

Το #MeToo δεν είναι κίνημα, είναι στάση ζωής. Κίνημα το έκαναν όσοι ήθελαν να το κάνουν κίνημα, να του φορέσουν και τους λάθος εκφραστές, για να το μηδενίσουν και να φτάσουν μετά από όλον αυτόν τον ντόρο, να μην έχει αλλάξει τίποτα. Κάθε μέρα που ζούμε χάνουμε από μία ελευθερία κι ένα δικαίωμα. Έχουμε φτάσει από το ένα άκρο στο άλλο, για να μην αλλάζει ποτέ τίποτα. Είναι παιχνίδι στρατηγικής, το κάνουν αυτοί που δεν θέλουν να χάσουν κάτι.

Αυτός που έχει τη δύναμη έχει και την ευθύνη και θα πρέπει να προσέχει τι προβάλλει. Όταν το σύστημα δεν ήθελε να ακουστεί κάτι, μπορούσε να το λογοκρίνει. Αυτό τώρα δεν μπορεί να γίνει. Τώρα αυτό που κάνει είναι να προβάλλεται πάρα πολύ κάτι, ώστε ο κόσμος να «μπουχτίζει.

Αλλάζοντας τον κόσμο δεν πρέπει να σκοτωθούμε με τους παππούδες και τους μπαμπάδες μας. Πρέπει να αναγνωρίσουμε το πλαίσιο στο οποίο μεγάλωσαν. Δεν γίνεται να απαγορεύεις ταινίες και τραγούδια που σήμερα δεν είναι πολιτικά ορθά, γιατί τότε ήταν. Όποιος δεν θυμάται το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει.

Δεν γίνεται να παίζουν οι ταινίες του Σωτήρη Μουστάκα και του Στάθη Ψάλτη στις 12 η ώρα τη νύχτα. Το θεωρώ δομικό πρόβλημα ότι το 2024 λογοκρίνεται μία ταινία του 1980. Καταλαβαίνω το νομικό κομμάτι, αλλά δεν μπορείς να δείχνεις έναν άνθρωπο να σκοτώνεται 70 φορές το μεσημέρι και το βράδυ να βάζεις μπιπ στο «Κούλα πολύ … ο Κυριάκος» στον Ψάλτη.

Θα πω κάτι ακόμα. Το αγαπημένο τραγούδι του Μιχάλη Χατζηγιάννη, το “Τρελό παιδί”. “Όταν εσύ θα λες όχι, σαν έχω ακούσει το ναι θα αντιδρώ. Το 2024 αυτός είναι ο ύμνος του βιαστή. Ωστόσο, όταν γράφτηκε το τραγούδι ήταν αλλιώς η εποχή. Τι θα κάνεις τώρα; Θα απαγορεύσεις το τραγούδι του Χατζηγιάννη»