Τροζοκόπελα και μακελλάρηδες

Κολυμπώντας στον ωκεανό του διαδικτύου διάβασα αμέτρητα κείμενα σχετικά με την Κρήτη και χρειάστηκε να ακροβατήσω ανάμεσα στην – όχι αδικαιολόγητη – οργή πολλών συντοπιτών μου για το άδικο τσουβάλιασμα και στην τεκμηριωμένη ανάλυση όσων κατορθώνουν να ξεσκαρτάρουν νηφάλια την ιδιομορφία των τοπικών κωδίκων από την καμουφλαρισμένη εγκληματικότητα.

Ο Κώστας Βαξεβάνης στηλίτευσε με αιχμηρό λόγο τη μαφία και τους λεβεντολαλάκες που λυμαίνονται και δυσφημίζουν το νησί και ο θυμόσοφος Μιχάλης Στρατάκης, με τον οποίο τσούγκρισα το ποτήρι της τσικουδιάς κάποτε στην Αγυιά, ήρθε να πει περίπου τα ίδια πράγματα, με κρητική προφορά και κρητική ματιά.

Διαβάστε την ανάρτηση του ακοίμητου σχολιαστή, συγγραφέα και δημοσιογράφου («γραφιάς» δηλώνει ο ίδιος) και ελπίζω να μη χρειαστείτε μεταφραστή για τις άγνωστες λέξεις. Σταθείτε, μη φεύγετε, δεν είναι πολλές, ούτε πολύ άγνωστες:

«Στα Βορίζια, το μακελειό δεν θα γινότανε, αν δεν υπήρχε ανώτερος και ανώτατος συνεργοί, που μαζί με τους κουμπουροφόρους μακελλάρηδες, αποτελούν ένα τρίγωνο ενιαίο και αδιαίρετο.

Η μια γωνιά της τριγωνικής σχέσης είναι αυτοί καθ’ αυτοί οι κουμπουροφόροι, οι μουσαντένιοι καπεταναίοι, οι γιαλαντζί αρχηγοφαμελιάρηδες, που τάχα μου δήθεν δεν σηκώνουνε μύγα στο σπαθί τους, και με ένα “ίντα ξανοίγεις μπρε” ξεθηκαρώνουνε το κουμπούρι.

Η δεύτερη γωνιά, είναι κάποιοι αστυνομικοί, υπεύθυνοι για την αστυνόμευση συγκεκριμένων περιοχών, στις οποίες το κάθε λογής έγκλημα ανθεί και θάλλει, υποτίθεται στα κρυφά, μα που όλοι το κατέχουνε.

Και η τρίτη γωνία, είναι συγκεκριμένοι πολιτικοί, πολιτικάντηδες και κουμανταδόροι απάντων και πασών.

Οι πρώτοι, λοιπόν, κάνουν όσα κατεβάζει η γκλάβα τους, δίχως να περνά από το μυαλό τους μήτε υποψία φόβου. Γιατί ξέρουν πως κανείς δεν θα τους πειράξει, αλλά ακόμα και αν το κάνει ο διάολος και συλληφθούν, δεν πρόκειται να κάτσουν στο κρατητήριο ούτε όση ώρα χρειάζεται ο κόκορας για να κλάσει.

Αυτό τους το εγγυάται η δεύτερη γωνία του τριγώνου, κάποιος αστυνομικός υψηλόβαθμος, που δίνει εντολή ν’ ανοίξουνε διάπλατα οι πόρτες του κρατητηρίου, χωρίς μα και μου και σου ξου του μανταλάκια και μαντόλες.

Και γιατί το κάνει αυτό η δεύτερη γωνία; Διότι πέφτει ένα τηλεφώνημα από κάποιον πολιτικό, γενικό δερβέναγα στην περιοχή, συνήθως με πλάτες σογιού, ο οποίος δίνει εντολή στον αστυνομικό, να δώσει εντολή στον δεσμοφύλακα, να ξεκλειδώσει το κελί και ν’ αφήσει λεύτερο τον εγκληματία, ζητώντας του και συγγνώμη για την ταλαιπωρία.

Αυτονόητο τυγχάνει ότι ο περί ου ο λόγος αστυνομικός, χρωστάει τη θέση του και την συνέχιση της καριέρας του στον πολιτικό, και ο πολιτικός χρωστάει το βουλευτιλίκι στον εγκληματία και στη σογιά του.

Τόσο απλά είναι τα πράγματα στην Κρήτη, καιρούς και ζαμάνια τώρα, και δεν πρόκειται ν’ αλλάξουνε, και δεν πρόκειται να σταματήσουνε τα μακελειά σαν κι αυτό των Βοριζίων.

Τουλάχιστο όσο θα υπάρχει αυτή η ενιαία και αδιαίρετη τριγωνική εγκληματική συνολότητα, τουτέστιν ο εγκληματίας, ο επίορκος αστυνομικός και ο κουμανταδόρος πολιτικός.

Όλα τ’ άλλα κι όλες τις βαθυστόχαστες κοινωνικολογικές, ψυχολογικές, φλυτζανολογικές και τραπουλομαντικές αναλύσεις, εγώ τ’ ακούω βερεσέ».

Εγώ πάλι, αγαπητέ μου Μιχάλη, βερεσέ δεν ακούω τίποτε απολύτως. Διότι ο ελέφαντας στη γωνία του οντά δεν είναι οι μουσαντένιοι καπεταναίοι και οι μακελλάρηδες που ξαθηκαρώνουνε το κουμπάρι με το παραμικρό, αλλά η ίδια η πατροπαράδοτη κουλτούρα της βεντέτας και του γδικιωμού, που διαιωνίζεται γενιά με γενιά, συμπαρασύροντας ακόμη και ανυποψίαστους και αθώους. Και αμούστακα τρελόπαιδα, «ντελικανιδάκια τροζοκόπελα», που γίνονται αγρίμια προτού γίνουν άντρες.

Το δεύτερο κείμενο που φιλοξενώ στο σημερινό δελτίο είναι γραμμένο από έναν πολύ δικό μου άνθρωπο, τον Βασίλη Παπαδογιάννη, συγγενή εξ αίματος και συχωριανό κάπου στον Μυλοπόταμο, στα όχι πολύ ορεινά κι απάτητα.

Ο πατέρας του Βασίλη ήταν αδελφός του παππού μου και οι διηγήσεις του στο Facebook φέρνουν άρωμα Κρήτης κάθε μέρα εδώ στην παγερή Αθήνα, σαν να μιλάει ο μακαριστός πατέρας μου.

Η ανάρτηση έχει τίτλο: «Βεντέτα – οικογένεια- παιδεία». Ούτε εδώ θα σας ζορίσουν ιδιαίτερα οι ιδιωματισμοί της ντοπιολαλιάς:

«Μετά τη κατοχή, λίγο μετά τον εμφύλιο. Ο πατέρας μου μαζί με τον αγαπημένο του μικρό αδερφό, το Βασίλη, αγοράσανε ένα μικρό δεξιοτίμονο φορτηγάκι και άρχισαν το εμπόριο. Κάρβουνα, χαρούπια, λάδι. Βάλανε οδηγό από ένα κοντινό χωριό.

Ένα βράδυ γυρίζοντας από το Ηράκλειο το φορτηγό, με το μπάρμπα μου συνοδηγό, τράκαρε σ’ ένα βράχο στο Βουλισμένο Αλώνι και σκοτώθηκε ο μπάρμπας μου.

Ο πατέρας μου τονε πένθησε με τον τρόπο του. Σαράντα μερόνυχτα στο κρεβάτι, παλεύοντας με τις σκέψεις του, τις αναμνήσεις, το πόνο… Σηκώθηκε όρθιος, πούλησε το φορτηγό και συνέχισε τη ζωή του.

Εγώ γεννήθηκα χρόνια μετά. Πήρα το όνομα του αδικοσκοτωμένου μπάρμπα μου. Άκουγα γι’ αυτόν, έβλεπα τη φωτογραφία του, ένιωθα βαριά τη σκιά του πάνω μου.

Αμούστακο ντελικανιδάκι μιλούσα με το πατέρα μου για πολλά, ποτέ όπως γι’ αυτή τη περίπτωση.

Κάποια στιγμή το τόλμησα…. “Πατέρα ποιός ήτανε ο οδηγός που σκότωσε τον μπάρμπα μου το Βασίλη;“….Θυμούμαι πετάχτηκε όρθιος από τη καρέκλα , πήρε μιά αγριάδα το πρόσωπό του και μου φώναξε πολύ δυνατά.

“…Δε τονε σκότωσε, ατύχημα ήτανε, ατύχημα, χώνεψέ το για πάντα!!!”

Εγώ τά ‘χασα… Κωλόκατσα στη καρέκλα μου. Τα μάθια του πετούσανε κεραυνούς, σπίθες, δεν τον είδα ποτές μου τοσονά αγριεμένο!!

“…Ατύχημα σου λέω και άκουσε τούτο!! Δε θέλω ΠΟΤΕ να ρωτήσεις να μάθεις, ποιός ήτανε ο οδηγός. Σου το δίνω Ευκή και Κατάρα!!!”

…Περάσανε δυο χρόνια.. Ένας δεύτερος μπάρμπας μου, μου λέει μια μέρα… “Μα δε κατέεις ποιός ήτανε ο οδηγός που σκότωσε το μπάρμπα σου;“…Πετάχτηκα απάνω, θυμήθηκα τα λόγια του πατέρα μου… “Όχι!! Όχι!! Δε θέλω να μάθω!!” Με κοίταξε παράξενα. Έφυγα…

Όπως περνούσανε τα χρόνια και το μυαλό έπηζε στη κεφαλή μου,το σκέφτηκα πολλές φορές. Ο πατέρας μου, συνετός, με προστάτεψε.

Προστάτεψε την οικογένεια όλη ίσως από ένα άμυαλο, αμούστακο, τροζοκόπελο ντελικανιδάκι που θα μπορούσε να πάρει φωθιά το συναίστημα από μιά τυχαία σπίθα, μιά κακή ανάγνωση, μιά κακή παρότρυνση!!

Όλα αυτά τα σκεφτόμουνα τα επόμενα χρόνια και το ότι εντελώς ξαφνικά και απρόοπτα, αλλάξανε θέση σε άλλο κρυφό μέρος, δυό πολεμικά τουφέκια (Ιταλικά), γιά να φύγουν από το σπίτι εντελώς, τον αμέσως επόμενο καιρό…

Πολλές φορές σκεφτόμουνα, ότι ο οδηγός, ατύχημα ήτανε, αν είχαμε, που θα είχαμε συναντηθεί κάπου κάποια στιγμή ,θα με διαπερνούσε με το βλέμμα του γιατί σίγουρα θάξερε ποιός είμαι.

Εγώ απλά και να τον είδα ποτέ, θα τονέ προσπέρασε η μαθιά μου…

Ακόμα ακούω σήμερα το φοβερό εκείνο Λόγο του πατέρα μου… Διάλεξα και κράτησα τονέ μισό… Την Ευκή!!

Προχώρησα τη ζωή μου, της οικογένειας, χωρίς δεύτερες κακές σκέψεις, χωρίς εκδικιωμό, χωρίς κακία γιά κάποιονε που δεν έφταιγε, χωρίς θολωμένο μυαλό, χωρίς βεντέτες!!!!!!»

Τη δική μου ματιά για τις «Μάχες της Κρήτης» τη μοιράστηκα μαζί σας την περασμένη εβδομάδα χωρίς φόβο αλλά με πολλά πάθος, εδώ.

Για όσους κουράζονται από τα μακροσκελή κείμενα, επαναλαμβάνω την κατακλείδα, απόσταγμα προσωπικής πείρας και όχι μόνο:

οι καλοί Κρητικοί είναι οι καλύτεροι Έλληνες, ενώ οι κακοί Κρητικοί είναι οι χειρότεροι Έλληνες.

Διαβάστε επίσης:

Ποιοι είναι αυτοί κι έχουν τόσες σφαίρες;

Η κυβέρνηση παίζει με τα όπλα: Θέλει να τα πάρει από Κρήτη ενώ ο Άδωνις να τα δώσει στον λαό

Βορίζια: Ερευνώνται τα πρόσωπα πίσω από την βόμβα – Επιμένει στην αθωότητά του ο 48χρονος

Καζάνι που βράζει η Κρήτη: Η προειδοποίηση των αστυνομικών για το μακελειό στα Βορίζια – Τα λάθη και οι παραλείψεις

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr