Τροφή για τα θηρία

H πανδημία απειλεί τους καλλιτέχνες, αλλά διδάσκει στον Έλληνα πώς να παρακολουθεί συναυλίες σαν άνθρωπος

Νίκος Παπαδογιάννης 05/08/2020 | 09:02

Στην απεγνωσμένη μάχη για την επιστροφή σε κάποιου είδους πολιτισμική κανονικότητα, η παρακάτω είδηση είναι από τις πλέον θλιβερές των ημερών. Το φεστιβάλ Urban Athens, που επρόκειτο να διεξαχθεί στις 7-8 Αυγούστου στο Terra Vibe, ματαιώθηκε «ώστε να μη γίνει τροφή για τα θηρία».

Στο αιτιολογικό, το οποίο αλίευσα στην ιστοσελίδα Loaded, οι διοργανωτές επικαλούνται «την αδιάκοπη αρνητική προβολή από φορείς και ΜΜΕ σχετικά με εκδηλώσεις πολιτιστικού χαρακτήρα».

Αυτό σημαίνει σε απλά ελληνικά, ότι ο εκφοβισμός και η τρομολαγνεία των καναλιών πτόησε πολλούς που θα ήθελαν να παρακολουθήσουν το φεστιβάλ.

«Ο σχεδιασμός του φεστιβάλ έγινε βάσει των προδιαγραφών και μέτρων, όπως ορίστηκαν από τους αρμόδιους φορείς και γνωστοποιήθηκαν στο κοινό», αναφέρει η παραγωγή.

Και η κατακλείδα: «Εδώ ο καλλιτέχνης σηκώνει τα χέρια ψηλά». Και συνεχίζει το καλοκαίρι του με τις τσέπες άδειες, συμπληρώνω εγώ.

Eπειδή ζωή χωρίς ζωντανή μουσική δεν αντέχεται και επειδή το ευ ζην αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του ζην, πήγα σε τρεις συναυλίες το τελευταίο 15ήμερο.

Ξένες δεν υπάρχουν στο καλεντάρι όσο διαρκεί η πανδημία, οπότε αρκέστηκα σε εγχώρια προϊόντα λουξ: Παύλος Παυλίδης στην Τεχνόπολη, Γιάννης Αγγελάκας στο Ηρώδειο, Αλκίνοος Ιωαννίδης στο Βεάκειο.

Ένας Θανασάρας έλειπε, για να συμπληρωθεί η Ντριμ-Τιμ της έντεχνης σκηνής!  Ήταν, και οι τρεις τους, εξαίρετοι. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Η σχολαστικότητα με την οποία τηρήθηκαν τα μέτρα ασφαλείας, από τους διοργανωτές και από το κοινό, ήταν ένα ευχάριστο ξάφνιασμα. Ο δεκάλογος της υγειονομικής προστασίας ήταν και στους τρεις χώρους ευαγγέλιο, παρά την αθρόα προσέλευση.

Η είσοδος και η έξοδος του κοινού γινόταν με ρέγουλα και με μάσκες. Ταμεία δεν άνοιξαν, παρά μόνο για την παραλαβή των προσκλήσεων. Στις ουρές δεν παρατηρήθηκε συγχρωτισμός.

Στα δύο θέατρα, υπήρχε πρόβλεψη για μία άδεια θέση ανά δύο ή ανά τρεις κατειλημμένες. Στην Τεχνόπολη, όλος ο χώρος είχε διαμορφωθεί σε πλατεία καθημένων, με τραπέζια των τεσσάρων ατόμων καρφωμένα στο τσιμέντο (όπως και οι καρέκλες).

Το προσωπικό φορούσε μάσκες ανελλιπώς και μοίραζε οδηγίες και νουθεσίες ευγενικά. Το διάλειμμα και το encore της παράστασης καταργήθηκαν ώστε να αποφεύγεται συνωστισμός στα μπαρ (όπου λειτουργούσαν τέτοια) και στις εξόδους.

Στις σπάνιες περιπτώσεις που κάποιος πλησίαζε τη σκηνή για να παρακολουθήσει τη συναυλία όρθιος, οι υπεύθυνοι επενέβαιναν και τον έστελναν στη θέση του. Η Τεχνόπολη είχε προσλάβει γκαρσόνια για το σερβίρισμα, ενώ εγκατέστησε και οθόνη για να βλέπουν καλά όσοι κάθονταν μακριά από τη σκηνή.

Στις τουαλέτες η καθαριότητα ήταν υποδειγματική, ενώ τοποθετήθηκε ειδική σήμανση για να τηρούνται οι αποστάσεις στους νιπτήρες. Αντισηπτικά έβρισκες παντού, ενώ στο Ηρώδειο μοιράζονταν και δωρεάν μπουκάλια νερό.

Δεν επιτρεπόταν να αλλάξει ο θεατής κάθισμα, αφού αυτό θα καθιστούσε προβληματική κάθε απόπειρα ιχνηλάτησης. Η επίσκεψη στα καμαρίνια των καλλιτεχνών ήταν απαγορευμένη, όπως και το χασομέρι στον χώρο της συναυλίας μετά τη λήξη της. Η αποχώρηση των θαμώνων γινόταν τμηματικά.

Για την ευγένεια των υπαλλήλων και των …ενστόλων, δεν έχω λόγια. Και επειδή το χαμόγελο είναι μεταδοτικό, παρόμοια ήταν και η γαλαντομία των επισκεπτών.

Και στις τρεις συναυλίες επικρατούσε η αύρα της κοινοκτημοσύνης, της ομοψυχίας και της αντίστασης. Στο τέλος, πιστεύαμε ότι νικάμε.

Τα κανάλια και οι ιστοσελίδες, βέβαια, αφιερώνουν τα «πρωτοσέλιδά» τους σε άναρθρες τυφλές κραυγές, αφού αυτή την εντολή έχουν από τους πέτσινους χρηματοδότες. «Κάθονται ένας πάνω στον άλλον, χωρίς να τηρείται κανένα μέτρο προστασίας», ξιφουλκούν.

Και ρίχνουν τους πάντες στο ίδιο τσουβάλι, για να τους κάνει μια χαψιά ο Χαρδαλιάς: έξαλλα πάρτι, μπιτσόμπαρα, συναυλίες, κότερα, όλα τα ευαγή ιδρύματα, εκτός από τις εκκλησίες.

Η εκστρατεία που εξαπολύθηκε για να καμουφλαριστούν οι αστοχίες της κυβέρνησης με σημάδεμα του απλού πολίτη, ακόμα και στα μέσα μαζικής μεταφοράς, αγγίζει τα όρια της πολιτικής αλητείας.

Το περιστατικό με την πολυσυζητημένη συναυλία του Σωκράτη Μάλαμα στην Καβάλα, όπου το κρατικοδίαιτο ΑΠΕ παρουσίασε τα γεγονότα με τρόπο εντελώς διαφορετικό από αυτόν που περιγράφει ο διοργανωτής, μιλάει εύγλωττα για τη δημοσιογραφική δυστοπία στην Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η στόχευση είναι προφανής. Τώρα που τα κρούσματα πολλαπλασιάζονται και ο κορονοϊός επιστρέφει αγριεμένος από τα ορθάνοιχτα σύνορα και από τα παράθυρα της τεχνητής αισιοδοξίας, πρέπει πάση θυσία να αποδοθούν ευθύνες στον απερίσκεπτο πολίτη.

Ο νεαρόκοσμος που πηγαίνει στις συναυλίες αποτελεί εύκολο θύμα, αφού άλλωστε δεν πολυψηφίζει τη μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη. Ο καλλιτεχνικός κόσμος, με τα αριστερά του χαρακτηριστικά, βρίσκεται από καιρό στο στόχαστρο, όπως αποδείχθηκε από την αδιαφορία της κυβέρνησης τον καιρό του εγκλεισμού.

Δυστυχώς για τον πρωθυπουργό και τους αυλικούς του, η «δεξιά διανόηση» εξαντλείται στους Ρουβάδες, στους Μαρκουλάκηδες και σε κάποιους μετανοημένους τυχοδιώκτες στους οποίους ουδείς δίνει σημασία.

Ο χειμώνας θα είναι πολύ δύσκολος για τους συναυλιακούς χώρους, ιδίως αν ισχύσει η απαγόρευση ορθίων θεατών. Όσοι έχουν τραπεζοκαθίσματα θα λειτουργήσουν με τζίρο που εγγυάται οριακά την επιβίωση, ενώ τα «ορθάδικα» τύπου Gagarin φοβάμαι ότι θα οδηγηθούν σε κλείσιμο.

Εκτός, πια, και αν βρεθεί τρόπος να συμβιώσουμε με τον κορονοϊό, όπως γίνεται με τις ελληνικές συναυλίες του καλοκαιριού!

Εδώ που τα λέμε, δεν ήταν δα κάτι εξωφρενικό, αυτό που είδαν τα μάτια των θεατών στο Βεάκειο, στην Τεχνόπολη και στα άλλα θέατρα όπου ακούγεται αυτές τις μέρες ζωντανή μουσικά.

Απλώς, βλέπουμε συναυλίες σαν άνθρωποι. Χωρίς στριμωξίδι, χωρίς υπεράριθμους και χωρίς ασυδοσία.

Το κέρδος για τους διοργανωτές μπορεί να είναι μειωμένο, αλλά μαζί του ελαττώνεται ο κίνδυνος για κάποιο μακελειό, που θα έδινε μια κι έξω τη χαριστική βολή.