Τώρα ο Λοβέρδος προσχώρησε στην «κυβέρνηση των καρτέλ»: Τι έλεγε ένα χρόνο πριν

Η προσχώρηση του Ανδρέα Λοβέρδου στη Νέα Δημοκρατία δεν προκαλεί έκπληξη. Μπορεί να ξενίζει τους ανυποψίαστους, όμως όσοι παρακολουθούν την πολιτική σκηνή ξέρουν καλά πως στην Ελλάδα η έννοια της «σταθερότητας» δεν είναι παρά ένα λαστιχάκι που τραβιέται και μαζεύεται κατά το δοκούν. Η σταθερότητα δεν είναι αρχή, δεν είναι αξία. Είναι εργαλείο. Στην πραγματικότητα, είναι απλώς προαιρετική.

Μόλις πριν από έναν χρόνο, ο Λοβέρδος έριχνε βέλη για τις τράπεζες, τα σούπερ μάρκετ, για την ακρίβεια, για τα Τέμπη. Αναδείκνυε την απουσία μεταρρυθμίσεων, την αδυναμία λογοδοσίας.

Ενδεικτική είναι η συνέντευξη του ίδιου του Ανδρέα Λοβέρδου μόλις τον Απρίλιο του 2024, όπου κατηγορούσε την κυβέρνηση Μητσοτάκη ως «κυβέρνηση των καρτέλ».

«Στην Ελλάδα των καρτέλ, η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι η κυβέρνηση των καρτέλ. Δεν υπάρχει καρτέλ που να μην έχει υπηρετηθεί, τους υπηρετεί. Υπηρετεί την κερδοσκοπία» έλεγε χαρακτηριστικά, κατονομάζοντας τράπεζες και σούπερ μάρκετ.

Την ίδια στιγμή, δεν δίσταζε να χαρακτηρίσει τον Μητσοτάκη «τυχερό πρωθυπουργό» μόνο και μόνο επειδή δεν έχει αντίπαλο, τονίζοντας μάλιστα ότι «κατά βάση δεν έχει κάνει σχεδόν τίποτα».

Και αν «κάτι» έγινε, αυτό αφορούσε τον Πιερρακάκη, «που αξιοποίησε την πανδημία με την ψηφιοποίηση ορισμένων διαδικασιών», γιατί, όπως παραδεχόταν, «οι υπόλοιπες μεταρρυθμίσεις δεν έχουν περπατήσει».

Δεν πρέπει να ξεχνάμε, επίσης, ότι ο Λοβέρδος είχε σταθεί με σφοδρή κριτική απέναντι και στο ζήτημα των Τεμπών. Τότε μιλούσε για «θανατηφόρα» αθέτηση υποσχέσεων από την κυβέρνηση, κατήγγειλε την «ρουσφετολογική» επιλογή του σταθμάρχη και αναρωτιόταν γιατί βιάστηκαν να κλείσουν την εξεταστική επιτροπή χωρίς να ακουστούν όλοι οι μάρτυρες.

Ήταν ξεκάθαρος. «Φταίει ο σταθμάρχης, λέει. Και ποιος τον έβαλε; Ρουσφέτι ήταν. Εσύ τον έβαλες». Αυτά, όμως, θάφτηκαν κάτω από την ανάγκη μιας πολιτικής επιβίωσης με νέο χρώμα.

Όλα αυτά τότε φάνταζαν αδιαπραγμάτευτες αλήθειες. Σήμερα όμως, ο ίδιος άνθρωπος, αλλάζοντας απλώς καρέκλα, ανακαλύπτει ξαφνικά την πατριωτική, φιλελεύθερη, μεταρρυθμιστική Νέα Δημοκρατία.

Αυτή η ευκολία μεταπήδησης δεν αφορά μόνο τον ίδιο. Είναι το πιο ωμό παράδειγμα του πώς η πολιτική στην Ελλάδα μετατρέπεται σε παζάρι συμφερόντων.

Το αφήγημα της «σταθερότητας» που με τόσο ζήλο επικαλείται η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα σύνθημα/άλλοθι για να χωράει τους πάντες και τα πάντα. Σήμερα είσαι πολέμιος των καρτέλ, αύριο τους χειροκροτείς από τα έδρανα της κυβερνητικής παράταξης.

Και όμως, δεν είναι απλώς ατομική υποκρισία. Είναι συστημική. Η ίδια λογική που κλείνει βιαστικά εξεταστικές για τα Τέμπη «για να προχωρήσουμε μπροστά» είναι η ίδια λογική που μετατρέπει την πολιτική σε αγορά προσώπων και συμβολισμών.

Στην αγορά αυτή, δεν έχει σημασία η συνέπεια ούτε η αλήθεια. Έχει σημασία ποιος εξυπηρετεί την εικόνα της «σταθερότητας» και της «αξιοπιστίας» την κατάλληλη στιγμή.

Αν όλα χωράνε κάτω από την ομπρέλα της «σταθερότητας», τότε η λέξη χάνει το νόημά της. Σταθερότητα για ποιους; Για τα καρτέλ που μέχρι χθες ο Λοβέρδος κατήγγειλε; Για την καριέρα του κάθε βουλευτή που ψάχνει το καλύτερο «μαγαζί» να στεγαστεί;

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο η μεταπήδηση ενός πολιτικού από το ένα κόμμα στο άλλο. Είναι η πλήρης απαξίωση της ίδιας της πολιτικής ως πεδίου συνέπειας, ιδεών και κοινωνικής ευθύνης.

Και όσο αυτή η λογική κυριαρχεί, τόσο η πολιτική απομακρύνεται από την κοινωνία που υποτίθεται ότι υπηρετεί, αφήνοντας πίσω της μόνο δυσπιστία και απογοήτευση.