TOP 10 ελληνικής δισκογραφίας 2019 - Νο 8: Κορίνα Λεγάκη «Νέος Κόσμος»

Κάθε μέρα, μέχρι την εκπνοή του 2019, θα αναρτάται το ΤΟΠ 10 της ελληνικής δισκογραφίας από τον Αντώνη Μποσκοΐτη για το Κουτί της Πανδώρας. Στο Νο 8 ο νέος προσωπικός δίσκος της Κορίνας Λεγάκη που σηματοδοτεί την επιστροφή του συνθέτη Γιώργου Ανδρέου και την επένδυση με στίχους παλαιότερων οργανικών θεμάτων του Νίκου Ξυδάκη. 

Αντώνης Μποσκοΐτης 24/12/2019 | 10:49

Εφτά τραγούδια του Γιώργου Ανδρέου και άλλα έξι του Νίκου Ξυδάκη περιλαμβάνει ο «Νέος Κόσμος» της Κορίνας Λεγάκη βασισμένα σε στίχους του Μάνου Ελευθερίου, της Κικής Δημουλά, του Διονύση Καψάλη, του Θοδωρή Γκόνη και του Ανδρέου. Τα κομμάτια του Ανδρέου είναι πρωτότυπα, του Ξυδάκη πάλι έχουν αποσπαστεί από παλιότερα έργα του, η εκ νέου όμως «ανάγνωση» τους ως τραγούδια πλέον επιτρέπει να μιλάμε για νέες ή ανανεωμένες έστω συνθέσεις. Θα έλεγα μάλιστα ότι το να παίρνεις οργανικά κομμάτια ενός εν ενεργεία δημιουργού και να τα επενδύεις με αξιόλογους στίχους, κάνοντας τα αυτόνομα τραγούδια, είναι συνθήκη σχετικά πρωτότυπη

Καταρχάς ο δίσκος σηματοδοτεί την επιστροφή στη δισκογραφία ενός δημιουργού που είχε καιρό να δώσει νέα τραγούδια, δεν έπαψε όμως να δίνει το στίγμα του κυρίως μέσα από το team της Μικρής Άρκτου. Αναφέρομαι στον Γιώργο Ανδρέου, που με την ενορχηστρωτική του επιμέλεια κυκλοφόρησαν αρκετοί δίσκοι νέων δημιουργών από την εταιρεία του Παρασκευά Καρασούλου. Παρόλα αυτά, το 2015 είχαμε κι έναν κύκλο παιδικών τραγουδιών του Ανδρέου, το «Ποιος μου χάλασε το τραίνο;», σε στίχους των Παρασκευά Καρασούλου - Γιάννη Βασιλόπουλου, με πολλούς ερμηνευτές, από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τη Δήμητρα Γαλάνη μέχρι τη Δήμητρα Σελεμίδου και την Κορίνα Λεγάκη! Με το σημερινό «Νέο Κόσμο» η σχέση του συνθέτη με το πρωτογενές υλικό του τραγουδιού επαναπροσδιορίζεται, τουλάχιστον έτσι όπως τον μάθαμε μέσα από την εργασία του από τη δεκαετία του 1990 και μετά. 

Η φωνή της Κορίνας Λεγάκη μου αρέσει, μου άρεσε για την ακρίβεια απ' την πρώτη στιγμή που την άκουσα σε δισκογραφημένο υλικό! Είναι αυτό που λέμε καθάρια, ξέρει να υπηρετεί άψογα τις λέξεις, τον λόγο, και όπου χρειάζεται να γίνεται ορμητική, απόλυτα ενταγμένη στη ρυθμική φύση των εκάστοτε κομματιών. Αν συνυπολογίσεις και την πάντα φρέσκια ματιά του Ανδρέου σε ρόλο είτε συνθέτη, είτε ενορχηστρωτή, με το «Νέο Κόσμο» έχουμε μια σειρά τραγουδιών, αρκετά μακριά απ' ότι ορίζουμε ως «έντεχνο» και με δεδομένο πως θα μπορούσαν να σταθούν ακόμη και με αγγλικούς στίχους - όπως συμβαίνει, π.χ., με το υπέροχο αγγλόφωνο νανούρισμα «The goldfish - A lullaby» σε δικούς του στίχους, που είχε προηγηθεί του άλμπουμ για ακτιβιστικούς λόγους. 

Τα τραγούδια του «Νέου Κόσμου» είναι, πραγματικά, το ένα ωραιότερο απ' το άλλο και δεν υπερβάλλω καθόλου! Δεν υπάρχει «κονταροχτύπημα» μεταξύ Ανδρέου και Ξυδάκη, καθώς οι μουσικές τους εναλλάσσονται και ο ακροατής εισπράττει το λόγο σημαντικών ποιητών και στιχουργών - ακούστε πως από τη ρυθμική μπαλάντα «Όλο μου» του Ανδρέου, ντουέτο της Λεγάκη με τον Gautier Βελισσάρη, περνάμε στη «Γιορτή» και «Της αγάπης» (κλασικός αγαπημένος Ξυδάκης). Στο ομότιτλο του δίσκου τραγούδι, έχουμε ένα πανέμορφο ερωτικό στιχούργημα του Μάνου Ελευθερίου, που ο Ανδρέου μελοποίησε σε λαϊκότροπους δρόμους. Με τη μελοποίηση του Ανδρέου στα «Πάθη της βροχής» της Δημουλά που επίσης είχε προηγηθεί της έκδοσης του άλμπουμ, ο δίσκος χωρίζεται στο δεύτερο πιο χαμηλότονο μέρος του, καθώς ακολουθούν η ενδοσκοπική «συνομιλία» ενός κοριτσιού με τον πατέρα του («Ένα κορίτσι κι ο μπαμπάς του») και το συγκινητικό «Μακρινό καράβι» των Νίκου Ξυδάκη - Διονύση Καψάλη. Στο «Από το μέρος της καρδιάς» με την τρομπέτα του Mark Nieuwenhuis και το βιμπράφωνο του Χρήστου Ραφαηλίδη έχουμε ένα ευφυές στιχούργημα του Θοδωρή Γκόνη, στο οποίο ο Ανδρέου κλείνει το μάτι στις πιο jazzy καταβολές του. Όσο για το τραγούδι «Ποιος άνεμος» με τους στίχους του Διονύση Καψάλη, προερχόμενο από μία πανέμορφη σύνθεση του Ξυδάκη, αποτελεί και μία από τις ωραιότερες στιγμές του δίσκου, καθώς φτάνει προς το τέλος του με το προαναφερόμενο «The goldfish - A lullaby».  

Όλα τα τραγούδια είναι γενναιόδωρα ενορχηστρωμένα με ένα πολυπρόσωπο cast μουσικών και φαίνεται να αφουγκράζονται τα σύγχρονα μουσικά ρεύματα. Αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, το μεγαλύτερο προσόν ενός δίσκου και των συντελεστών του, να προτείνουν δηλαδή το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι που επιμένει «μουσικά» και «ποιητικά», επειδή οι ίδιοι προφανώς δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς και εξακολουθούν να τραβάνε τον προσωπικό τους, μάλλον μοναχικό δρόμο, κλείνοντας τα αυτιά και τα μάτια τους στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη της τρέχουσας επικαιρότητας. Έχω την αίσθηση, τέλος, πως ο τίτλος «Νέος Κόσμος» δεν επιλέχθηκε τυχαία κι ας προέρχεται από το ποίημα του Ελευθερίου. Ο «Νέος Κόσμος» της Κορίνας Λεγάκη στην πραγματικότητα δεν αλλάζει και πολύ τα πράγματα, απλώς έρχεται να προστεθεί σαν ακόμη ένας λίθος στο βαρύ οικοδόμημα του ελληνικού τραγουδιού. Ως εκ τούτου, αξίζει να ανακαλυφθεί και να ακουστεί!