TOP 10 ελληνικής δισκογραφίας 2019 – Νο 7: Ερασμία Μάνου «Τι να σου μοιάσει»

Με το άλμπουμ «Τι να σου μοιάσει» ουσιαστικά έχουμε ένα τολμηρό δισκογραφικό project, αν βέβαια θεωρείται τόλμη – εγώ θα το έλεγα χρέος – εκ μέρους των καλλιτεχνών να υπερασπίζονται αυτονόητα ανθρώπινα δικαιώματα. Θα πρόσθετα για το ίδιο project ότι είναι και ρηξικέλευθο ή και μοναδικό μεσ’ στην «πολιτικά ορθή» ετεροφυλόφιλη δισκογραφία, αν σκεφτεί κανείς πως η δημιουργός μελοποίησε ποιήματα της Monique, μιας διεμφυλικής αξιόλογης στιχουργού και ποιήτριας, της οποίας η ποιητική συλλογή με τίτλο «Λοίσθια» κυκλοφόρησε ταυτόχρονα με το δίσκο και, σίγουρα, θα μας απασχολήσει σε ένα ξεχωριστό άρθρο. 

Όλα τα παραπάνω, βέβαια, σαφώς κάνουν ένα άλμπουμ ξεχωριστό ή ενδιαφέρον εκ των πραγμάτων, δεν θα έφταναν όμως για να το αναδείξουν και σε ένα από τα κορυφαία για τη χρονιά που μας αφήνει σε λίγες μέρες. Εδώ μπαίνουν οι μουσικές της Ερασμίας Μάνου που δανείζονται πολλά και ετερόκλητα στοιχεία (λαϊκότροπα, βαλς, rock, μπαλάντες) για να οδηγήσουν σε ένα άκρως ευαίσθητο συνολικό αποτέλεσμα, στο περιθώριο των μεγάλων δισκογραφικών εταιρειών (ναι, υπάρχουν και τέτοιες ακόμη) ή και, γενικώς, στο…περιθώριο! Κι επειδή εγώ σέβομαι κι αγαπώ πολύ το περιθώριο με την ευρεία έννοια, θεωρώ πως το τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου με τίτλο «Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ», για το οποίο πολύς λόγος γίνεται τελευταία, δεν απέχει ιδιαίτερα από τον «Γαλήνιο χορό» της Ερασμίας Μάνου και της Monique: Ο Θανάσης άντλησε την έμπνευση του απ’ την τραγική ιστορία δύο «λαθρομεταναστών» που έχασαν άδικα τη ζωή τους βοηθώντας δύο Έλληνες. Τα δύο κορίτσια, πάλι, άντλησαν τη θεματολογία του τραγουδιού τους από την περιρρέουσα ομοφοβία, δείγμα κι αυτή της έξαρσης των ακραίων ρατσιστικών φαινομένων της εποχής μας. Να, λοιπόν, πως το ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο, που οι πολλοί θα το χαρακτήριζαν ακτιβισμό, στις συγκεκριμένες δύο περιπτώσεις γίνεται αιτία για τη δημιουργία τραγουδιού με κοινωνικό και σαφές πολιτικό περιεχόμενο! 

Στα άλλα κομμάτια του «Τι να σου μοιάσει», συναντάμε πρωτότυπα μουσικά «παντρέματα», όπως στη «Γεροντοκόρη», με το μπουζούκι και το σαξόφωνο σε ρυθμούς swing, κάτι που παραπέμπει στις εργασίες του αείμνηστου Στέλιου Βαμβακάρη. Στα ακόλουθα «Παιδικά μου όνειρα», η συμμετοχή του ηθοποιού και μουσικού Πασχάλη Τσαρούχα οδηγεί σε ένα rock μανιφέστο με το ηλεκτρικό βιολί σε πρώτο πλάνο και τους στίχους που ουσιαστικά περιγράφουν το επώδυνο πέρασμα στην ενηλικίωση. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το «Απόψε με λυτρώνω», ένα ηλεκτρικό ζεϊμπέκικο, με τη χρήση του μπαγλαμά να αντικαθιστά το μπουζούκι, προτού μπει το «Τι να σου μοιάσει», το ομότιτλο του δίσκου κομμάτι, μελαγχολική μπαλάντα με μία έξαρση δοξαστικού τύπου στο ρεφρέν. Μπαλάντα είναι και το «Σε ψάχνω», που δεν πρόκειται ακριβώς για τραγούδι, εφόσον η Ερασμία Μάνου απαγγέλλει τους στίχους κι από πίσω το ηλεκτρικό βιολί κεντάει πάνω στη μελωδία της. Το έργο φτάνει προς το τέλος του με ένα ηλεκτρονικό ρεμίξ του εναρκτήριου «Γαλήνιου χορού» (Queer Mix By Jorj Nazz), που και να έλειπε, δεν θα υπήρχε πρόβλημα, αν και κατανοώ πως φτιάχτηκε για πρόσβαση στα πιο mainstream ραδιόφωνα, ακόμη και τα κλαμπ. Τελευταίο τραγούδι είναι το «Παράξενο λουλούδι» που φλερτάρει με το low bap και που δίνει την ευκαιρία στη δημιουργό να εξηγήσει πώς η στροφή της στην τέχνη της μουσικής νίκησε όλες τις ανασφάλειες και φοβίες της. Απόλυτα σεβαστό, τουλάχιστον απ’ την άποψη των προθέσεων της. 

Η Ερασμία Μάνου είναι μια καλή τραγουδίστρια με ένα σπάνιο γρέζι στη φωνή της, που φαίνεται πόσο καλοχωνεμένο έχει μέσα της το ίδιο της το υλικό. Η Ερασμία Μάνου είναι, επίσης, κόρη της Σοφίας Βόσσου, αλλά δεν τη μάθαμε απ’ αυτό. Τη μάθαμε από τα τραγούδια της, τα οποία πασχίζει κυριολεκτικά μόνη της να τα περάσει σε ένα πιο διευρυμένο κοινό – αυτό των ακροατών με σκέψη και με κοινωνικό προβληματισμό. Τη στηρίζω ολόψυχα και κρίνοντας από το συνολικό ακρόαμα του «Τι να σου μοιάσει», το συμπεριλαμβάνω άνετα στα καλύτερα άλμπουμ του 2019. 

* Το άλμπουμ «Τι να σου μοιάσει» της Ερασμίας Μάνου σε ποίηση Monique κυκλοφορεί από την Music Art Lab.