Το πολιτικό σινεμά που είδαμε στις αίθουσες το 2025 – Ποιες ταινίες ξεχωρίσαμε

Το 2025 ήταν μια πυκνή κινηματογραφική χρονιά με τους θεατές να επιστρέφουν στις αίθουσες για να παρακολουθήσουν ταινίες, καθώς ήταν πολλές οι ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς.

Το 2025 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα κινηματογραφικό έτος με έντονο πολιτικό τόνο. Ο κινηματογράφος λειτουργεί ως χώρος σύγκρουσης ιδεών, αξιών και αφηγημάτων, φωτίζοντας τις σχέσεις ανάμεσα στο άτομο, την ιστορία και τους μηχανισμούς της εξουσίας. Από το σινεμά της στράτευσης μέχρι τις σύγχρονες πολιτικές βιογραφίες, το πολιτικό φιλμ επιχειρεί να επαναφέρει την πολιτική όχι ως επικοινωνιακό θέαμα, αλλά ως υπαρξιακό και ηθικό διακύβευμα.

Έτσι θα παρουσιάσουμε τις 5 ταινίες που θεωρούμε ότι επανέφεραν την πολιτική στον κινηματογράφο το 2025.

Berlinguer – La grande ambizione (2025)

Στο Berlinguer – La grande ambizione, ο Andrea Segre προσεγγίζει το πρόσωπο του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, μιας ιστορικής μορφής της Ιταλικής Αριστεράς. Το φιλμ εστιάζει στη δεκαετία του ’70 και στο εγχείρημα του «Ιστορικού Συμβιβασμού», αναδεικνύοντας μια πολιτική σκέψη που αντιλαμβάνεται τη δημοκρατία ως ηθική ευθύνη και όχι ως τακτικό παιχνίδι.

Στο σημερινό πλαίσιο της κρίσης εμπιστοσύνης και της μετα-πολιτικής επικοινωνίας, η ταινία αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα. Όχι ως νοσταλγία για το παρελθόν, αλλά ως υπενθύμιση ότι η πολιτική μπορεί να υπάρξει και ως πράξη νοήματος, ευθύνης και συλλογικής φαντασίας.

Μια μάχη μετά την άλλη – Paul Thomas Anderson (2025)

Η τελευταία ταινία του Paul Thomas Anderson, κινείται στα όρια του πολιτικού θρίλερ και της μαύρης κωμωδίας, σε μια προσπάθεια να αναδείξει την αντίσταση σε κάθε μορφή εξουσίας, αλλά και τον βαθύ ταξικό διχασμό που κυριαρχεί στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Μια τολμηρή ταινία που δεν αρκείται σε ένα καταγγελτικό ύφος. Η αφήγηση ακολουθεί μια σειρά από αποτυχημένες ή ημιτελείς «μάχες», προσωπικές, οικογενειακές και πολιτικές, σκιαγραφώντας έναν κόσμο όπου η αντίσταση δεν είναι πια ηρωική, αλλά κουρασμένη, αμφίθυμη και βαθιά τραυματισμένη. Με φόντο τον σουρεαλισμό, το χιούμορ και την υπερβολή, ο Άντερσον εξερευνά τι απομένει από την έννοια της επανάστασης όταν η Ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται χωρίς λύτρωση.

Χωρίς ρομαντικοποίηση, δείχνει την κοινωνία της κόπωσης, αλλά και την ανάγκη για συλλογική δράση προκειμένου να ανατραπεί η υπάρχουσα κατάσταση των πραγμάτων.

Η φωνή της Χιντ Ρατζάμπ – Κάουτερ Μπεν Χάνια (2025)

Η ταινία αναπαριστά ένα αληθινό γεγονός: η 5χρονη Χιντ Ρατζάμπ, εγκλωβισμένη σε ένα αυτοκίνητο που δέχτηκε βροχή από σφαίρες Ισραηλινών στρατιωτών, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν και οι έξι συγγενείς της που επέβαιναν σε αυτό, καλεί για βοήθεια στο τηλεφωνικό κέντρο της παλαιστινιακής Ερυθράς Ημισελήνου. Το κορίτσι βρέθηκε νεκρό μέσα στο γαζωμένο από τις σφαίρες όχημα, πολλές ημέρες αργότερα.

Μεταξύ του ντοκιμαντέρ και του δράματος καθώς χρησιμοποιούνται τα ηχητικά ντοκουμέντα του πεντάχρονου κοριτσιού, η ταινία είναι ένα τεστ αντοχής απέναντι στο έγκλημα και την βία. Η ταινία της τυνήσιας Κάουτερ Μπεν Χάνια καταχειροκροτήθηκε για 23 ολόκληρα λεπτά στο Φεστιβάλ Βενετίας,αφήνοντας ένα κενό και ένα μούδιασμα τον θεατή.

Τα χιλιάδες παιδιά που έχουν δολοφονηθεί από το Ισραήλ δεν πρόκειται να επιστρέψουν. Όμως το γεγονός ότι ήρθε στην μεγάλη οθόνη μια τέτοια ταινία, δείχνει ότι η γενοκτονία στην Γάζα δεν πρόκειται να ξεχαστεί.

Νυρεμβέργη – Τζέιμς Βάντερμπιλτ

Η ταινία μετατρέπει τη δικαστική διαδικασία σε πολιτική και ηθική διερώτηση: τι σημαίνει να δικάζεις ανθρώπους για απερίγραπτα εγκλήματα, πώς αντιμετωπίζεται η ευθύνη του ατόμου έναντι της κρατικής δομής και πώς η δικαιοσύνη προσπαθεί να επουλώσει τις βαθιές ρωγμές που άφησε πίσω της μια ολόκληρη εποχή βίας. Παρά τις χολυγιουντιανές υπερβολές, η συγκεκριμένη ταινία αποτελεί ιστορικό τεκμήριο, αναδεικνύοντας ζητήματα που άλλαξαν τον νομικό πολιτισμό της Ευρώπης και την έννοια της ηθικής.

Ταυτόχρονα η ανάδειξη των ψυχικών και ψυχολογικών προεκτάσεων του ναζισμού και της εξουσίας, συνθέτουν όλο το τοπίο της κοινοτοπίας του κακού.

Ένα απλό ατύχημα (Τζαφάρ Παναχί)

Ο βραβευμένος με Χρυσό Φοίνικα, Τζαφάρ Παναχί, που πλέον είναι και φυλακισμένος από το Ιρανικό καθεστώς, σκηνοθετεί μια ταινία που δεν περιορίζεται στα όρια που θέτει το καθεστώς.

Η ιστορία επικεντρώνεται στον Βαχίντ, έναν πρώην πολιτικό κρατούμενο που μετά από ένα ατύχημα με αυτοκίνητο αναγνωρίζει τον ήχο της προσθετικής του πατερίτσας έναν άντρα που πιστεύει ότι ήταν ένας σαδιστής ανακριτής που τον βασάνισε στο παρελθόν, αποφασίζει να τον απαγάγει.
Μαζί με άλλους που έχουν υποστεί παρόμοια τραύματα, ο Βαχίντ προσπαθεί να επιβεβαιώσει την ταυτότητα του άντρα και να αντιμετωπίσει το παρελθόν του. Καθώς η ένταση αυξάνει, η ταινία μετατρέπεται σε μια ηθική και πολιτική αναμέτρηση γύρω από την εκδίκηση, τη δικαιοσύνη και τη συγχώρεση, ενώ η γραμμή ανάμεσα στην αλήθεια και την αυταπάτη γίνεται ολοένα πιο δυσδιάκριτη.

Είναι αναγκαίο το σινεμά να δείχνει το αθέατο, το ανοίκειο καθώς και η ίδια η πραγματικότητα δεν είναι μόνο όσα βλέπουμε, αλλά και όσα δεν βλέπουμε.

Μέσα από φωνές, μαρτυρίες και προσωπικούς αγώνες, το πολιτικό σινεμά του 2025 υπενθυμίζει ότι η πολιτική δεν είναι απλώς σκηνικό ή ιδεολογία, αλλά συλλογική εμπειρία, ηθική επιλογή και πράξη μνήμης, που απαιτεί από τον θεατή να αναρωτηθεί για τη δική του θέση απέναντι στην Ιστορία και στον κόσμο που διαμορφώνουμε καθημερινά.

Διαβάστε επίσης:

Πλακιάς σε Άδωνι: «Αν τα βρούμε με την Καρυστιανού θα πουλάς ξανά βιβλία»

Ξέσπασε η Ανθή Βούλγαρη: «Για όνομα του Θεού ρε παιδιά εκεί στις τράπεζες»

Αγρότες: Η απορία του Γιάννη Πρετεντέρη που έκανε έξαλλη τη Ράνια Τζίμα

5 αγαπημένοι καλλιτέχνες διαλέγουν τις ταινίες που τους σημάδεψαν από την ντουλάπα του Criterion Collection

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr