Το τέλος της εποχής Corbyn

Ένας καθαρός ευρωσκεπτικιστής αναγκάστηκε να ταχθεί υπέρ του remain πριν το δημοψήφισμα και στη συνέχεια να ταχθεί υπέρ 2ου δημοψηφίσματος. 

Υπήρχαν λόγοι φυσικά που δεν  τόλμησε να αγνοήσει τους remainers και να βγει ανοιχτά υπέρ του Brexit. Ο ένας είναι η πίεση που δεχόταν από τη δεξιόστροφη μπλερική μερίδα του κόμματος. Ο άλλος ήταν πως και η ίδια η επιτυχία του Corbyn δεν οφειλόταν μόνο στην παραδοσιακή σοσιαλιστική βάση ψηφοφόρων. Ο Corbyn είχε και “δανεικές” ψήφους από πιο μοντέρνες και λιγότερο πολιτικά συνειδητοποιημένες ομάδες π.χ. Momentum. Σε κάθε περίπτωση, η στάση του στο Brexit ήταν αυτό που του στοίχισε το αξίωμα του κομματικού ηγέτη και πιθανότατα και του Πρωθυπουργού. 

Παρά την άσχημη κατάληξη, η εποχή Corbyn έπαιξε ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην ιστορία της Αριστεράς. Ξεχωρίζω 2 θετικά στοιχεία τα οποία θεωρώ ως πιο σημαντικά.

Το πρώτο θετικό είναι πως τόσο η επιτυχία όσο και η αποτυχία του Jeremy Corbyn, απέδειξαν πως το «old Labour» επιβιώνει στις συνειδήσεις του κόσμου. Γι’αυτό τον ψήφισαν 2 φορές ως ηγέτη, αλλά και γι’αυτό καταψήφισαν 2 φορές το κόμμα οδηγώντας τον σε παραίτηση. Μπορεί το λεγόμενο “red wall” (δηλαδή οι έδρες που κατείχαν οι Εργατικοι για 50 και 100 χρόνια) να μην άντεξε όπως υποστήριζαν διάφοροι αναλυτές, απέδειξε όμως πως η εποχή του tribal loyalty έχει τελειώσει και όποιος παραβιάζει βασικές αρχές θα τιμωρείται. Αυτό είναι μια γερή προειδοποίηση για όσους επιδιώκουν επιστροφή στον μπλερισμό.

Μια τάση που ξεκίνησε να κεντρίζει το ενδιαφέρον και να κερδίζει έδαφος μετά την πανωλεθρία των τελευταίων εκλογών είναι το «Blue Labour» του Λόρδου Maurice Glasman. Η προσέγγιση αυτή φαίνεται να ταιριάζει περισσότερο στην περίπτωση των κοινοτήτων που αποτελούσαν το “red wall” και καθόλου στη μπλερική μερίδα ή σε ομάδες όπως το Momentum. Συνδιάζει την ριζοσπαστικότητα και την παράδοση (radical conservatism), προβάλλοντας ένα ριζοσπαστικό σοσιαλιστικό οικονομικό μοντέλο παράλληλα με την αξία της κοινότητας και της παραδοσιακής μορφής οικογένειας. Το πόσο θα προχωρήσει αυτή η τάση θα φανεί στη συνέχεια. Το σίγουρο είναι πως πλέον υπάρχει και αυτή η φωνή και είναι ζήτημα χρόνου να μεταφερθεί σε άλλα Αριστερά κόμματα.

Συγκυριακά, ο οικονομικός και κοινωνικός φιλελευθερισμός φαίνεται να καταρρέει. Ιδιαίτερα στις μέρες αυτές που η πανδημία του κορωνοϊού και οι συνέπειες της ίδιας αλλά και πολλών εκ των μέτρων που παίρνονται για αντιμετώπιση της, δείχνουν την αναποτελεσματικότητα, τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα και των 2 μορφών φιλελευθερισμού. Αυτή η κατάρρευση κάνει την εξελισσόμενη διαμόρφωση της παγκόσμιας Αριστεράς πιο κρίσιμη από ποτέ. Και σίγουρα το ότι προηγήθηκε η εποχή Corbyn καθιστά τις υγιείς τάσεις εντός της Αριστεράς, αρκετά πιο ενδυναμωμένες, προετοιμασμένες και συνειδητοποιημένες για αυτή τη νέα κατάσταση. 

Έστω και αν αυτές οι τάσεις έχουν αρκετές αποκλίσεις μεταξύ τους. Για αιώνες τώρα ο Σοσιαλισμός “ψάχνεται” εντός και εκτός διαφόρων εθνικών συνόρων. “Ψάχνεται” από κυβερνήσεις, καθεστώτα, φιλόσοφους και επαναστάτες. Ίσως ήρθε η ώρα να κατασταλάξει. Και ίσως την τελική διαμόρφωση να την κάνουν οι ψηφοφόροι, οι κοινωνικές ομάδες για τις οποίες άρχισε κάποτε η σοσιαλιστική ιδεολογία. Αυτό είναι το δεύτερο θετικό στοιχείο που αφήνει πίσω του ο Jeremy.

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr