Τελικά, είναι μίζερη επαρχία;

«Επαρχία; Α, αυτή η θλιβερή γωνιά του κόσμου όπου το ίντερνετ τρέχει σαν σαλιγκάρι και η ζωή θυμίζει αρνί στο φούρνο…»

Έχει ξεκινήσει μια μόδα τα τελευταία 3-4 χρόνια με συνεχή αστεία για την επαρχία και πόσο μίζερη είναι. Από βίντεο στο YouTube μέχρι σατυρικά άρθρα σχεδόν οποιοιδήποτε μέρος δεν λέγεται Αθήνα ή Θεσσαλονίκη είναι επαρχία και είναι μίζερο. Ισχύει όμως κάτι τέτοιο;

Ας ξεκινήσουμε προσπαθώντας να ορίσουμε ποια είναι τελικά αυτή η επαρχία γιατί σε λίγο θα καταλήξουμε να μιλάμε για τις ρωμαϊκές επαρχίες που διαβάζαμε στον Αστερίξ…

Επαρχία (η) : κάθε περιοχή της χώρας εκτός από την πρωτεύουσα

Μίζερος (ο) : που χαρακτηρίζεται από μιζέρια, από φτώχεια και κακομοιριά

Αν υποθέσουμε πως τα λήμματα γνωστού λεξικού ισχύουν ακόμα, τότε ως επαρχία ορίζουμε πόλεις όπως η Πάτρα, τα Γιάννενα, η Λάρισα αλλά και η Θεσσαλονίκη, πόλεις που δε νομίζω να θεωρεί κανείς «επαρχιακές», πόσο μάλλον μίζερες.

Άρα πλέον ο όρος ουσιαστικά φορά πιο μικρές πόλεις, πιο αποκεντρωμένες και, φυσικά, περισσότερο μίζερες.

Προφανώς η αναφορά έχει να κάνει με πόλεις μικρότερες, όπως η Καρδίτσα, μια πόλη που έχει περάσει 2 πλημμύρες, είναι από τους πιο φτωχούς νομούς και προσπαθεί να συνεχίσει να υπάρχει. Ή το Αγρίνιο ή η Πτολεμαΐδα. Πόλεις που αντιμετωπίζονται σαν πολιτιστική εξορία. Πόλεις οι οποίες παρουσιάζονται σαν «πόλεις-φαντάσματα» στο Φαρ Ουέστ, με μπάλες άχυρο να κυλούν στους άδειους δρόμους και λύκους να ουρλιάζουν…

Ποιος δεν έχει δει βίντεο που «σατιρίζουν» τη ζωή στο χωριό; Τύποι που μιλάνε με χοντρή προφορά, καταπίνουν τα μισά σύμφωνα και διασκεδάζουν μόνο με γλέντια και μπαλωμένα παπούτσια.

Τα άρθρα το πάνε ένα βήμα παραπέρα: παρουσιάζουν τους χωρικούς σαν άξεστους, κοινωνικά αμήχανους, ανίκανους να προσαρμοστούν στις σύγχρονες απαιτήσεις, αναβιώνοντας όλα τα στερεότυπα για τους «επαρχιώτες» της δεκαετίας του ’60.

Είναι όμως έτσι;

Σε μια, ακόμη, δύσκολη περίοδο, κυρίως οικονομικά, δεν είναι λίγοι οι οποίοι επιλέγουν την επιστροφή στην επαρχία κι ο λόγος είναι απλούστατος: η επαρχία δεν είναι μίζερη. Είναι ήσυχη.

Και πλέον η γενιά 35-45 αυτή την ηρεμία αναζητά. Κι εδώ γίνεται η μεγαλύτερή παρανόηση, καθώς οι περισσότεροι μπερδεύουν την καθημερινότητα με τη ρουτίνα. Δεν είναι λίγοι αυτοί που έχοντας ιεραρχήσει τις προτεραιότητες τους, επέστρεψαν αναζητώντας μια καλύτερη ποιότητα ζωής.

Σίγουρα οι ευκαιρίες για δουλειά και οι επιλογές για διασκέδαση είναι αρκετά περιορισμένες. Αλλά τι να την κάνει κάποιος την εξέλιξη και τον, οριακά, μεγαλύτερο μισθό όταν περισσότερες από 12 ώρες τρέχει να προλάβει κάτι; Και ποιος προλαβαίνει να διασκεδάσει στις μεγάλες πόλεις και σε πόσες από τις άπειρες επιλογές αντέχει, οικονομικά και ψυχικά, να πάει;

Την ώρα που ο «πρωτευουσιάνος» τρώει στο μποτιλιάρισμα για να πάει για δουλειά, ο «επαρχιώτης» απολαμβάνει το καφεδάκι του, γιατί η δουλειά του είναι ένα τέταρτο μακριά. Με τα πόδια.

Αλλά «η επαρχία είναι φτωχή». Η φτώχεια είναι η μεγάλη εξισορροπητική δύναμη της εποχής μας, είτε πρόκειται για πολυτελή πόλη, όπου το ενοίκιο είναι πιο ακριβό από το συνολικό εισόδημά, είτε στην επαρχία, όπου το σπίτι μπορεί να είναι φθηνότερο αλλά η δουλειά σπανίζει, ένα είναι σίγουρο: τα πορτοφόλια κλαίνε όλο και περισσότερο

Κι όμως, η αφήγηση επιμένει: «η φτώχεια στην πόλη είναι “σοφιστικέ”, τυλιγμένη σε Instagram-friendly φίλτρα». Μια φωτογραφία από ένα μικροσκοπικό, αλλά «minimal» διαμέρισμα ή ένα πιάτο με φθηνό street food μπορεί να παρουσιάζεται ως «αστική αυθεντικότητα», στην επαρχία, από την άλλη, η φτώχεια βαφτίζεται «κακομοιριά», λες και το ψυγείο που αδειάζει στην πόλη είναι διαφορετικό από εκείνο που αδειάζει στο χωριό. Είναι καιρός να δούμε τη φτώχεια με ανοιχτά μάτια κι αυτή δεν φοράει κοστούμι, ούτε έχει το προνόμιο της γεωγραφικής διάκρισης.

Είναι ίδια παντού. Η διαφορά είναι πως η επαρχία τη διαχειρίζεται με αξιοπρέπεια, ενώ η πόλη τη ντύνει με φανταχτερές βιτρίνες για να την κρύψει.

Η μεγαλύτερη φτώχεια της πρωτεύουσας, είναι αυτή του χρόνου, τρέχει και ποτέ δεν είναι αρκετός για τίποτα. Αυτό, σε συνδυασμό με τα αυξημένα έξοδα, γεννά το ερώτημα «μήπως στην πρωτεύουσα είναι πιο μίζερα τελικά;»

Ένα αέναο τρέξιμο γεμάτο δάνεια, απλήρωτους λογαριασμούς κι ένα κυνήγι ευκαιριών που μοιάζουν με χίμαιρες. Ένας διαρκής βόμβος ανησυχίας.

Από την άλλη, η επαρχία που δέχεται όλη αυτή τη χλεύη, γεμίζει σε κάθε ευκαιρία από «πρωτευουσιάνους» που αναζητούν τα πανηγύρια, τα γλέντια, το «φολκλόρ» αλλά και «λίγες μέρες ηρεμίας και χαλάρωσης» πριν αποχωρήσουν με αυτοκίνητα γεμάτα αυγά, τυριά και ζαρζαβατικά γιατί «όλα έχουν ακριβύνει».

Στην πραγματικότητα λοιπόν, η επαρχία προσφέρει αυτό που όλοι ψάχνουν: χώρο να αναπνεύσεις και χρόνο να ζήσεις.

Γιατί το παιδεύουμε; Η πόλη είναι ο προορισμός των «πολιτισμένων». Ποιος χρειάζεται την ησυχία της επαρχίας όταν μπορεί να ζει μέσα σε ατέλειωτη βαβούρα; Ποιος θέλει καθαρό αέρα όταν μπορεί να απολαμβάνει το ρομαντισμό της αιθαλομίχλης να φωτίζεται από τα φανάρια;

Η ζωή στην πόλη προσφέρει τα πάντα: από πρωτοποριακή ρύπανση μέχρι τον πιο δημιουργικό τρόπο να κάψεις το μισό σου μισθό για ένα καφέ «specialty». Εκεί, όπου το άγχος είναι στάτους. Γιατί αν δεν αγχώνεσαι, τι κάνεις με τη ζωή σου;

Πώς μπορείς να λες ότι ζεις, αν δεν τρέχεις να προλάβεις το λεωφορείο με την ελπίδα πως θα φτάσεις έγκαιρα στη δουλειά που μισείς; Στην επαρχία, λένε, οι άνθρωποι είναι «χαλαροί». Ε και;

Ποιος θέλει χαλάρωση όταν μπορεί να έχει κρίσεις πανικού για κάθε email που δεν απαντήθηκε αμέσως; Ας μείνουμε, λοιπόν, εδώ, στην καρδιά της «προόδου».

Παρέα με το στρες, τα δάνεια, τα ενοίκια που ανεβαίνουν σαν θερμόμετρο τον Αύγουστο, με τις ατελείωτες ουρές και τη μοναξιά ανάμεσα σε εκατομμύρια ανθρώπους. Γιατί τι να σου κάνει η επαρχία; Εκεί δεν υπάρχουν ουρανοξύστες να σε καταπιέζουν, ούτε πολυκαταστήματα να σου υπενθυμίζουν τι δεν μπορείς να αγοράσεις.

Ίσως, πλέον, να είμαστε πλασμένοι για την πόλη, να ζούμε γρήγορα, να ξοδευόμαστε πιο γρήγορα, και να πεθαίνουμε με την ικανοποίηση ότι τουλάχιστον δεν γίναμε ποτέ «χωριάτες».

Ειδήσεις σήμερα:

Ρωμανός: Η πρώτη αντίδραση μετά τη σύλληψή του – «Δεν έχω καμία εμπλοκή»

Αμαλιάδα: Η αστυνομία αναζητεί την Ειρήνη Μουρτζούκου για να τη συλλάβει – Προηγήθηκε μήνυση

Κασσελάκης: «Αν ήμουν ο Τσίπρας δεν θα έκανα δημοψήφισμα» – Όσα αποκάλυψε για το νέο κόμμα

Η νέα λίστα με τα παράνομα sites που απαγορεύεται να επισκέπτεστε: Βαριά πρόστιμα και ποινική δίωξη

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr