Τέμπη: Καλά δεν ξέρουν ότι το 80% είναι διπλάσιο του 40%

«Δεν σημαίνει ότι οι πολλοί έχουν πάντα δίκιο». Με αυτά τα λόγια, ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης απέρριψε τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών που θεωρεί πως υπήρξε συγκάλυψη στο έγκλημα στα Τέμπη.

Το 72% των ερωτηθέντων σε δημοσκοπήσεις εκφράζει την πεποίθηση πως η κυβέρνηση προσπάθησε να αποκρύψει ευθύνες, αλλά, σύμφωνα με τον υπουργό, αυτό δεν έχει σημασία, διότι, όπως υπονοεί, η κοινή γνώμη μπορεί να κάνει λάθος.

Ωστόσο, όταν στις εκλογές ένα 41% έδωσε στην κυβέρνηση τη νομιμότητα να σχηματίσει πλειοψηφία, τότε η λαϊκή βούληση ήταν αλάνθαστη και απόλυτα σεβαστή.

Η δημοκρατία, μας λένε, είναι το πολίτευμα όπου η βούληση του λαού αποτελεί τον υπέρτατο κανόνα. Οι εκλογές, υποτίθεται, είναι η απόλυτη έκφραση αυτής της βούλησης, η οποία πρέπει να γίνεται σεβαστή.

Ωστόσο, φαίνεται ότι για την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, η λαϊκή ετυμηγορία ισχύει μόνο όταν εξυπηρετεί την ίδια.

Όταν στις εκλογές το 41% των πολιτών έδωσε στην κυβέρνηση το δικαίωμα να σχηματίσει πλειοψηφία στη Βουλή, το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: «Η δημοκρατία μίλησε, ο λαός επέλεξε, σεβαστείτε την απόφαση των πολιτών».

Και πράγματι, η κυβέρνηση επικαλείται συνεχώς την εκλογική της νίκη για να νομιμοποιήσει κάθε της κίνηση – από τις οικονομικές πολιτικές μέχρι την αντιμετώπιση των κοινωνικών αντιδράσεων.

Όμως, όταν σχεδόν 80% των πολιτών δηλώνει ότι θεωρεί την κυβέρνηση υπεύθυνη για την τραγωδία στα Τέμπη, ξαφνικά αυτή η ίδια λαϊκή βούληση μετατρέπεται σε «παραπλανημένη μάζα», η οποία δεν ξέρει τι λέει.

Οι δημοσκοπήσεις που δείχνουν – και είναι πολλές – ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών βλέπει συγκάλυψη στην υπόθεση, απορρίπτονται με επιχειρήματα όπως «δεν σημαίνει ότι οι πολλοί έχουν πάντα δίκιο» και «η έννοια της συγκάλυψης είναι προσβλητική».

Τέμπη: Δημοκρατία αλά καρτ

Πώς γίνεται, λοιπόν, η λαϊκή βούληση να έχει αξία μόνο όταν δίνει λευκή επιταγή στην κυβέρνηση, αλλά να αγνοείται όταν καταδικάζει τις πράξεις της;

Πώς γίνεται η δημοκρατία να λειτουργεί τέλεια όταν ο λαός ψηφίζει Νέα Δημοκρατία, αλλά να μετατρέπεται σε «παραπληροφόρηση» όταν απαιτεί δικαιοσύνη για τους 57 νεκρούς των Τεμπών;

Η απάντηση είναι απλή: η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τον λαό όταν τη συμφέρει και τον ακυρώνει όταν της γίνεται ενοχλητικός. Αν οι πολίτες είχαν κάνει λάθος στην εκτίμησή τους για το έγκλημα των Τεμπών, τότε θα μπορούσαν να έχουν κάνει λάθος και στην εκλογική τους απόφαση.

Αλλά η κυβέρνηση δεν αμφισβητεί τις εκλογές, παρά μόνο τη λαϊκή δυσαρέσκεια που τη φέρνει σε δύσκολη θέση.

Η πραγματική δημοκρατία δεν λειτουργεί μόνο κάθε τέσσερα χρόνια με μια κάλπη. Αντίθετα, περιλαμβάνει τη συνεχή λογοδοσία και την αποδοχή της λαϊκής κριτικής.

Το να θεωρείται ο λαός σοφός μόνο όταν ψηφίζει «σωστά» και παραπλανημένος όταν εκφράζει οργή, είναι μια επικίνδυνη αντίληψη που μετατρέπει τη δημοκρατία σε επικοινωνιακό εργαλείο της εξουσίας.

Αν η κυβέρνηση αποδέχεται το εκλογικό αποτέλεσμα ως απόδειξη της νομιμοποίησής της, τότε οφείλει να αποδεχθεί και τη λαϊκή οργή ως απόδειξη της αποτυχίας της.

Διαφορετικά, αυτό που ζούμε δεν είναι δημοκρατία, αλλά μια χειραγωγημένη ερμηνεία της, όπου ο λαός υπάρχει μόνο ως άλλοθι για την εξουσία.