Τα ρεκόρ της ντροπής

To πανελλήνιο ρεκόρ στην αλλοπρόσαλλη, ανεπαρκή και ντροπιαστική για τη χώρα εκπροσώπηση το κατείχε, μέχρι την περασμένη Τρίτη, η κυβέρνηση Σαμαρά. Και το θεωρούσαμε ακατάρριπτο.

Όταν απεβίωσε ο Νέλσον Μαντέλα, τον Δεκέμβριο του 2013 ο απίθανος αυτός άνθρωπος θεώρησε πρέπον να στείλει στην κηδεία ως εκπρόσωπο της Ελλάδας τον Δημήτρη Αβραμόπουλο.

Δίπλα στους 91 εν ενεργεία και 15 πρώην αρχηγούς κρατών, στους Ομπάμα, στους Κάμερον, στους Ολάντ, στους Κάστρο, στους Μπαν-Κι Μουν και στις Μέρκελ, στάθηκε για λογαριασμό της ψωροκώσταινας ο υπουργάκος της Άμυνας, ο πρώην δημαρχάκος της Αθήνας.

Ακόμα και αν ο Αβραμόπουλος ήταν κάτι παραπάνω από «κύριος τίποτε», η απουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας (Κάρολος Παπούλιας) ή του πρωθυπουργού από το κατευόδιο της σημαντικότερης προσωπικότητας του 20ού αιώνα ήταν ένα όνειδος.

Και αν οι ψηφοφόροι του Σαμαρά δυσκολεύονται να ερμηνεύσουν τη στριφνή λέξη, τη γράφω σε απλά ελληνικά για να γίνει κατανοητή: ξεφτίλα.

Στις αρχές της εβδομάδας που διανύουμε, το ρεκόρ των Σαμαράδων γκρεμίστηκε με πάταγο. Η κυβέρνηση παρωδία του Κυριάκου Μητσοτάκη επέλεξε για εκπρόσωπό της στις εκδηλώσεις μνήμης στο Άουσβιτς τον Άδωνη Γεωργιάδη.

Τον ίδιο Άδωνη Γεωργιάδη, που εμπορευόταν από τηλοψίας βιβλία αρνητών του Ολοκαυτώματος, όπως ο πατήρ Πλεύρης.

Τον ίδιο Άδωνη Γεωργιάδη, που απειλούσε τραγουδιστά ότι θα ξαναγυρίσει με τους ομοίους του και θα τρέμει η γη.

Τον ίδιο Άδωνη Γεωργιάδη, που πλασάρει τριτοκοσμική «εκπαίδευση» ελληνοφρένειας μέσα από το φοβερό σχολείο του.

Τον ίδιο Άδωνη, που αποκαλεί σαρκαστικά τον Αντετοκούνμπο «Ακενοτούμπο» και τον θεωρεί Αφρικανό.

Τον Άδωνη Γεωργιάδη, που, για να μη μασάμε τα λόγια μας, είναι ακροδεξιός και ουδέποτε το έκρυψε. Αντιθέτως ζήτησε συγχώρεση για την πρότερη αντισημιτική στάση του.  

Υποθέτω ότι ήταν δύσκολο, να εντοπιστεί μέσα στο γκουβέρνο στέλεχος  αποστασιοποιημένο από την ακροδεξιά ρητορική και νοοτροπία.

Ποιον να έστελνε δηλαδή ο Μητσοτάκης, τον Βορίδη με το τσεκούρι του; Τον «ήπιο» Γεραπετρίτη που αποδίδει στην απλή αναλογική την αναρρίχηση του Χίτλερ στην εξουσία; Την Κεραμέως με τους μεσαιωνιστές ιεροδιδασκάλους της ;

Ή τον υιό Πλεύρη, για να στήσει κιόσκι έξω από το Άουσβιτς και να πουλάει στους Εβραίους επισκέπτες τα βιβλία του μπαμπά του;

Οι ενσωματωμένες στο μητσοτακικό τσίρκο ιστοσελίδες παρουσίασαν την επίσκεψη του Άδωνη στο Άουσβιτς ως «κίνηση υψηλού συμβολισμού» και είχαν απόλυτο δίκαιο.

Πράγματι, τίποτε άλλο δεν συμβολίζει την αναλγησία αυτής της κυβέρνησης όσο η αποστολή ενός ακροδεξιού υπουργού σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί.

Ποιον άλλον θα έστελνε στο Άουσβιτς ένα υπανάπτυκτο κράτος, αν όχι έναν υπουργό Ανάπτυξης που αναπτύσσεται με ανιστόρητους και οπισθοδρομικούς ελιγμούς;

Η κυβέρνηση των Κυριάκων και των Αδωναίων είναι καμωμένη κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση με τη νοοτροπία και την παιδεία ενός εκλογικού σώματος που πάσχει από ανίατο σύνδρομο Στοκχόλμης.

Όταν έχεις ερωτευτεί τον δήμιό σου, θα τον στείλεις υπερήφανος και στα κρεματόρια. Δεν σε νοιάζει, που γελάει με τα χάλια σου. Το καμάρι και η χαζοχαρούμενη άγνοια αποτελούν κλασσικά συμπτώματα της νόσου.

Δεν βλέπετε τον λαουτζίκο που πανηγυρίζει και προσφέρει στους Μητσοτάκηδες νέα παράσταση νίκης, την ίδια ώρα που η χώρα επιστρέφει πλησίστια στη δεκαετία του ’50; Τους αρκεί που ξεφορτώθηκαν το μουστάκι του Πολάκη.

Ας μη ζητάμε, λοιπόν, πολλά. Ο «μπουμπούκος» του Άουσβιτς δεν είναι παρά ο μέσος νεοέλληνας, ο νοικοκυραίος που διατυμπανίζει στα καφενεία ότι το Ολοκαύτωμα είναι συνωμοσία των Εβραίων και του Σόρος.

Δεν ταξίδεψε με δική του πρωτοβουλία στην Πολωνία, ο Άδωνης. Πέταξε σκαρφαλωμένος στις πλάτες αυτών που τον ψήφισαν.

Ίσως βέβαια οφείλουμε να γίνουμε επιεικέστεροι προς τον κυρ Παντελή της γειτονιάς, όταν ασκούμε κριτική στους εκλεγμένους εκπροσώπους του.

Σε πρόσφατο γκάλοπ που οργάνωσε κάποιος πανούργος προβοκάτορας στο Twitter, το 47% όσων συμμετείχαν ψήφισε «όχι» στην υποχρεωτική διδασκαλία των αραβικών αριθμών στα σχολεία.

Προφανώς 1.500 πατριωταράδες πίστεψαν ότι υφέρπει κάποιο ύπουλο σχέδιο εξισλαμισμού των μαθηματικών, με αραβοποίηση της άλγεβρας. Άδωνης και πολύς μας πέφτει.