Τα γάντια της απελευθέρωσης

Το φοβισμένο κορίτσι που κοιμόταν με ένα σφυρί κάτω από το κρεβάτι, έγινε Ολυμπιονίκης στα ρινγκ. Η ιστορία της Νίκολα Άνταμς αποδεικνύει το πώς ο αθλητισμός μπορεί να λειτουργήσει ως καταφύγιο.

Θάνος Σαρρής 11/11/2021 | 20:59

H σκηνοθέτης και σεναριογράφος Έλενα Κόαν έψαχνε έναν τίτλο που να ταιριάζει στην ιστορία του ντοκιμαντέρ της. Έναν τίτλο, που να αντιπροσωπεύει τη μικρή που από τους σκοτεινούς δρόμους του Λιντς και τη βία, έγινε είδωλο της πυγμαχίας και πηγή έμπνευσης για τόσα και τόσα κορίτσια, αλλά και για την LGBT κοινότητα. Της έδωσε τον τίτλο «λέαινα». Στην αγέλη, το θηλυκό λιοντάρι έχει τον ρόλο του κυνηγού. Η Άνταμς δεν έπαψε ποτέ να κυνηγά. Την ισότητα, τη δίκαιη αντιμετώπιση, τη ζωή την ίδια.


Νίκολα Άνταμς: Η πρώτη Χρυσή Ολυμπιονίκης 


Το ντοκιμαντέρ που κυκλοφορεί από το Amazon Prime, καταγράφει την πορεία και την ανάδυση στον ανδροκρατούμενο χώρο της πυγμαχίας, μιας πρωταθλήτριας που, όσο κλισέ κι αν ακούγεται, η ζωή της μοιάζει με ταινία. Το 2012, η πυγμαχία γυναικών εντάχθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες και η Άνταμς ήταν η πρώτη αθλήτρια στην ιστορία που φορά το χρυσό μετάλλιο γύρω από το λαιμό της. Ακολούθησε ένα ακόμα, στο Ρίο το 2016, ενώ την ίδια χρονιά στέφθηκε πρωταθλήτρια σε όλα τα τουρνουά που πήρε μέρος.


Από το 2017 μέχρι το 2019 αγωνίστηκε ως επαγγελματίας, κατακτώντας τον τίτλο της παγκόσμιας πρωταθλήτριας και αποχωρώντας αήττητη. Σταμάτησε, καθώς έφτασε πολύ κοντά στο να χάσει το μάτι της. Η μυθική της πορεία την καθιέρωσε στο χώρο του μποξ, δίνοντας θάρρος σε περισσότερα κορίτσια να μπουν στο άθλημα. Όμως, δεν ήταν μόνο η πορεία της εντός ρινγκ που έκανε την Κόαν να δημιουργήσει ένα ντοκιμαντέρ με τη ζωή της.


Το σφυρί και το τούβλο


«Το ρινγκ ήταν λιγότερο επικίνδυνο από το σπίτι μου», λέει χαρακτηριστικά η «λέαινα» στο τρέιλερ της ταινίας, η οποία εστιάζει τόσο στα δύσκολα παιδικά της χρόνια, όσο και στον τρόπο με τον οποίο της συμπεριφέρονταν εκείνοι που έβλεπαν μια γυναίκα να τριγυρίζει στα λημέρια τους. Η Άνταμς αποκάλυψε πως μεγάλωσε μέα στη φτώχεια και με έναν βίαιο πατέρα, ο οποίος συχνά χτυπούσε τη μητέρα της. Κάποια στιγμή, έχοντας παρακολουθήσει μια τηλεοπτική σειρά που η οικογένεια δολοφονεί τον πατέρα για να γλιτώσει, πήγε αποφασισμένη και πρότεινε στη μητέρα της να κάνει το ίδιο. Τότε εκείνη συνειδητοποίησε ότι είχε έρθει ο καιρός για αλλαγή.


Ο εφιάλτης, ωστόσο, επέστρεψε στον επόμενο σύντροφο της μητέρας της, ο οποίος ήταν τόσο βίαιος, που η μικρή έκρυβε ένα σφυρί κάτω από το στρώμα της για να προστατευτεί σε περίπτωση ανάγκης. Μια φορά, επιστρέφοντας από το σχολείο, τον είδε να βγάζει έπιπλα έξω από το σπίτι και τη μητέρα της να ουρλιάζει. Άρπαξε το σφυρί και του είπε να φύγει πριν τον χτυπήσει. Στην ταινία, διηγείται μια ακόμα ιστορία, όταν πέταξε ένα τούβλο στο πίσω τζάμι του αυτοκινήτου ενός ακόμα βίαιου συντρόφου της μάνας της.


Το μποξ ως καταφύγιο


Το μποξ εξελίχθηκε στη δική της Ιθάκη, στην ψυχοθεραπεία της. «Η πυγμαχία μου έδωσε το θάρρος και με έκανε να σκεφτώ πως αν συμβεί κάτι ξανά, θα μπορώ να προστατεύσω τον εαυτό μου και την οικογένειά μου. Το μποξ, επίσης, έγινε ο ασφαλής χώρος μου, γιατί εκεί υπήρχε ένας προπονητής που έβλεπα κάθε μέρα. Ηταν σαν να είχα μια δεύτερη οικογένεια και κάποιον να μιλήσω. Από τη στιγμή που μπαίνεις στο γυμναστήριο, μπορείς να αφήσεις τα πάντα στην άκρη και να είσαι ο εαυτός σου», είπε χαρακτηριστικά σε συνέντευξή της στον Guardian. Έπαιξε τον πρώτο της αγώνα σε ηλικία 12 ετών και χρειάστηκε να περάσουν τέσσερα χρόνια για να βρει άλλη αντίπαλο. Η πυγμαχία ανάμεσα σε γυναίκες ήταν κάτι το σπάνιο στον καιρό της νιότης της, καθώς δεν επιτρεπόταν στις γυναίκες στη Βρετανία να αγωνίζονται επαγγελματικά. «Είχα να αντιμετωπίσω πολλή κριτική ως γυναίκα μποξέρ. Ήξερα ότι οι
περιορισμοί τους δεν ήταν δικοί μου. Απλώς δεν ήθελα να γίνει πράξη αυτό που φαντάζονται για το μέλλον με εμένα», λέει χαρακτηριστικά στο ντοκιμαντέρ.


Στην κορυφή


Σε ηλικία 20 ετών, η Νίκολα «κατέβηκε» στους πρώτους της πανευρωπαϊκούς αγώνες, στην Ουγγαρία. Το ταξίδι χρηματοδοτήθηκε από την ίδια και την προπονήτριά της. Κλήθηκε να αντιμετωπίσει μποξέρς με πολύ μεγαλύτερη εμπειρία και διάρκεια. Έπαιξε τέσσερις αγώνες και στέφθηκε πρωταθλήτρια. Το πρώτο δείγμα ήταν εκεί, αλλά οι δυσκολίες συνεχίστηκαν. Αναγκαζόταν να μοιράζεται τον εξοπλισμό της με συναθλήτριες, να ταξιδεύει σε άλλες ηπείρους χωρίς χρόνο προσαρμογής και να δίνει αγώνες με τζετ λαγκ. Κατάφερνε, όμως, να γίνεται ολοένα και καλύτερη ώστε στο Λονδίνο, στους ιστορικούς για το άθλημά της Ολυμπιακούς Αγώνες, να είναι πανέτοιμη για να γράψει ιστορία. Μια ιστορία, που ουσιαστικάάλλαξε εντελώς την πυγμαχία στη Μεγάλη Βρετανία. Το χρυσό μετάλλιο έριξε περισσότερο φως στα γυναικεία ρινγκ, έφερε μεγαλύτερη ισότητα, βοήθησε ώστε ο σεξισμός που κυριαρχούσε να κρυφτεί στις σκιές.


«Η πυγμαχία μου έδωσε μια καριέρα και την ευκαιρία να προστατέψω τον εαυτό μου, να βγάλω εμένα και την οικογένειά μου από τη φτώχεια. Αν δεν υπήρχε το μποξ, δεν ξέρω που θα ήμουν τώρα», αναπολεί η Άνταμς, η οποία ζει ευτυχισμένη με τη σύντροφο και το σκυλάκι τους. Παλεύει για μεγαλύτερη ισότητα στο αγαπημένο της άθλημα, ώστε να φτάσει στα επίπεδα του UFC σε επίπεδο συμπεριφοράς και αμοιβών. Παλεύει επίσης για μεγαλύτερη ισότητα στην κοινωνία. Η «λέαινα» είναι δηλωμένη λεσβία και το 2012, αναδείχθηκε από τον Independent ως η πιο επιδραστική προσωπικότητα της LGBT κοινότητας. Ήταν η πρώτη εκπρόσωπός της που κατακτά χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες, υψώνοντας ανάστημα στο κατεστημένο και βοηθώντας τη φωνή τους να ακουστεί περισσότερο. Τώρα, μέσα από την οθόνη, ευελπιστεί η ιστορία της να εμπνεύσει ακόμα περισσότερο κόσμο…

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr