Συγκίνηση στο ΑΠΘ: «Δεν σας ξεχνάμε, θα γίνουμε η φωνή σας» – Μνημείο με τα ονόματα των 13 φοιτητών που χάθηκαν στα Τέμπη

Τα αποκαλυπτήρια ενός συγκλονιστικού μνημείου, έκαναν δεκάδες φοιτητές και φοιτήτριες στα γρασίδια της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ, κρατώντας φωτογραφίες με εικόνες από το μοιραίο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη για τους 13 αδικοχαμένους νέους, που κάποτε μοιράζονταν τα ίδια έδρανα.

Υπενθυμίζεται ότι ανάμεσα στους 57 νεκρούς του σιδηροδρομικού δυστυχήματος βρίσκονταν 13 φοιτητές από το ΑΠΘ, το ΠΑΜΑΚ και το ΔΙΠΑΕ.

Μέλη φοιτητικών συλλόγων του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης συγκεντρώθηκαν τονίζοντας ότι «δύο μήνες μετά το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη οι συμφοιτητές σας δεν σας ξεχνάμε».

Οι συγκεντρωμένοι τήρησαν ενός λεπτού σιγή για τα θύματα της τραγωδίας των Τεμπών κατά τη διάρκεια της τελετής στο μνημείο, το οποίο βρίσκεται στον προαύλιο χώρο του κτιρίου της Φιλοσοφικής Σχολής.

Το «παρών» στην εκδήλωση έδωσαν συγγενείς των αδικοχαμένων φοιτητών ορισμένοι εκ των οποίων δεν κατάφεραν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους.

«Η οργή μας και η θλίψη μας εκφράστηκαν μέσα από τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις», αναφέρουν οι φοιτητές επισημαίνοντας παράλληλα ότι «καταφέραμε να γίνουμε η φωνή των νεκρών και κάναμε ξεκάθαρο πως το δεν πρόκειται να τους ξεχάσουμε, αλλά και πως δεν θα επιτρέψουμε να συγκαλυφθεί το έγκλημα». Επίσης, προβλήθηκε βίντεο με κινητοποιήσεις των φοιτητικών συλλόγων στη Θεσσαλονίκη λίγο καιρό μετά το συγκλονιστικό σιδηροδρομικό δυστύχημα που συγκλόνισε την Ελλάδα.

«Δυο μήνες έχουν περάσει από τη μέρα που 57 συνάνθρωπο μας, 13 φοιτητές δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους, με εισιτήριο χωρίς επιστροφή. Πήραμε όρκο να γίνουμε η φωνή των νεκρών συναδέλφων μας, να μην επιτρέψουμε αλλα Τεμπη. Είδαμε σκεπές να πέφτουν στην οδοντιατρική, φοιτητής να πέφτει από το παράθυρο της Νομικής..» δήλωσε ο πρόεδρος του φοιτητικού Συλλόγου Μαθηματικού Γιώργος Θεοδωρίδης.

Η προεδρος του ΔΣ του Φοιτητικού Συλλόγου χημικού Χριστίνα δήλωσε ότι «το έγκλημα αυτό συνεχίζει να μένει στα μυαλά μας, μας γέμισε με θλίψη αλλά και με οργή. Όλοι οι συμφοιτητές μας δώσαμε όρκο ότι δε θα ξεχάσουμε ποτέ τους συμφοιτητές μας με τους οποίους μοιραζόμασταν τα ίδια έδρανα».