ΑΚ
Αναστασία Κουμίδου
19/12/2018, 19:59

Στο Κολόμπους με πανέμορφα ελάφια και ινδιάνικες σπηλιές

Με πλησίασε ένας νεαρός φωτογράφος εκπαιδευόμενος στους New York Times. «Ο τόπος μας είναι εκεί που δε μας υποτιμούν, εκεί που μας αγκαλιάζουν, εκεί που αισθανόμαστε ότι ανήκουμε». Έβγαλε την κάμερα του και άρχισε να φωτογραφίζει.

Αναστασία Κουμίδου 19/12/2018 | 19:59

Πρώτη μνήμη. Αρχές Ιουλίου 1992. Βρίσκομαι στον 11ο όροφο του Λίνκολν Τάουερ, σε ένα κουλ αλλά ασφυκτικά μικρό δωμάτιο φοιτητικής εστίας. Είναι νύχτα, δεν ξέρω τι ώρα είναι. Πάω στο παράθυρο, τα μάτια μου ταράζονται στη θέα μιας έντονα πορτοκαλί λάμπας δρόμου, είναι ένα φως όπως στο «Σολάρις», που εξαφανίζει κάθε λεπτομέρεια κίνησης στο έτσι κι αλλιώς άδειο οπτικό πεδίο.

«Τι κάνω εγώ εδώ; Πώς θα είναι οι άνθρωποι; Πώς θα περάσει ένας χρόνος»; Εκείνη τη νύχτα ούτε το τζετ λαγκ, ούτε η πρώτη απώθηση που ένοιωσα μ’ άφησαν να κοιμηθώ.

Μικρογραφία

Μισοξαπλωμένη στο κρεβάτι, με όρθια την πλάτη, έφτιαχνα καραβίσιους καφέδες όλη νύχτα, χωρίς να χρειάζεται να σηκωθώ αφού στο δωματιάκι μπορούσες να έχεις πρόσβαση στα πάντα από αυτό το σημείο. Την επόμενη μέρα δεν την θυμάμαι, μπορεί να κοιμόμουν όλο το 24ωρο μπορεί και όχι αλλά δεν καταγράφηκε στη μνήμη μου.

Πέντε χρόνια μετά. 14 Φεβρουαρίου 1997. Ξύπνησα με μια χαρά και μια αγωνία. Τάισα τα ψαράκια μου στο ενυδρείο, ήπια τον καφέ μου στο βικτωριανό μπαλκόνι του σπιτιού που μοιραζόμασταν με τη συγκάτοικό μου, και πήρα το ποδήλατο μου για να πάω στο Thurber Theatre. Όπως κάθε μέρα, διέσχισα τον ποταμό Ολεντάντζι, πέρασα από το ασφυκτικό δωμάτιο που άφησα τις πρώτες μου ερωτήσεις όταν έφτασα σ’ αυτήν την πόλη και ήμουν έτοιμη να μπω στο θέατρο όταν χτύπησε το κινητό μου. Ήταν ο φίλος μου: «Go get them, gal. It’s been a bumpy journey but you made it. Kudos, sweetie» (Ορμα τους κοπελιά. Ηταν ένα δύσκολο ταξίδι αλλά τα κατάφερες. Μπραβο, γλύκα!).

Μικρογραφία

Κάθισα στο γρασίδι, δεν με άγγιζε το κρύο του Φεβρουαρίου, και εκεί μέσα στο ποτάμι ξαναείδα όλες τις ηλιόλουστες και τις συννεφιασμένες στιγμές μου στο Κολόμπους.

Με πλησίασε ένας νεαρός φωτογράφος εκπαιδευόμενος στους New York Times, που ήρθε για να τραβήξει τις μεταπτυχιακές μας παραστάσεις. «Τι έργο θα δούμε από σένα» με ρώτησε «Μια μουλτιμίντια διασκευή της Εβραίας του Μπρεχτ», του είπα. «Μοιάζεις λίγο με Εβραία. Ρωσίδα Εβραία», μου είπε γελώντας. «Γεννήθηκα στην Ελλάδα, αλλά θα μπορούσα να είμαι από οπουδήποτε. Μπορεί να έχω και εβραϊκό και ινδιάνικο και τσιγγάνικο αίμα μέσα μου». «Σωστά» μου είπε «άλλωστε ο τόπος μας είναι εκεί που δε μας υποτιμούν, εκεί που μας αγκαλιάζουν, εκεί που αισθανόμαστε ότι ανήκουμε». Έβγαλε την κάμερα του και άρχισε να φωτογραφίζει.

Μικρογραφία

Τρία χρόνια μετά. Μιλένιουμ. Οι αγροτικοί δρόμοι του Χόκινγκ Χιλς κρύβουν εκπλήξεις. Ελάφια πανέμορφα, ινδιάνικες σπηλιές μέσα σε δάση με καταπράσινα δέντρα, ξύλινα οικολογικά σπίτια κι ένας ουρανός με ανεπανάληπτη προοπτική. Μόλις έχω τελειώσει την πρόβα μου στο Ονειρο Καλοκαιριάτικης Νύχτας και το σκηνικό που διασχίζω για να πάω στο ειδυλλιακό μας σπίτι, είναι σαν φυσική συνέχεια του θεάτρου στη ζωή. Εκείνα τα ερωτήματα, της πρώτης μου μέρας σ’ αυτήν τη χώρα, ξανά μέσα στην σκέψη μου, αλλά αλλιώς. «Μ’ αρέσει πολύ εδώ με όλες τις φυλές του κόσμου, γιατί η ζωή μου έγινε μια αγκαλιά και ο νους μου υψιπετής». Κοιτάζω στον καθρέφτη τον γιο μου στο πίσω κάθισμα, χαμογελάει σε ένα ελάφι καθώς το δαχτυλάκι του ζωγραφίζει κάτι στο τζάμι…

Μικρογραφία

- Η Αναστασία Κουμίδου είναι σκηνοθέτις

 

To koutipandoras.gr θεωρεί δικαίωμα του κάθε αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, τονίζουμε ρητά ότι δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν τον εκάστοτε χρήστη και μόνο αυτόν. Παρακαλούμε πολύ να είστε ευπρεπείς στις εκφράσεις σας. Τα σχόλια με ύβρεις θα διαγράφονται, ενώ οι χρήστες που προκαλούν ή υβρίζουν θα αποκλείονται.