Στα τάρ­ταρα του ΟΟΣΑ η ελλη­νική παρα­γω­γι­κότητα

Αν δια­κρίνε­ται σε κάτι το ετήσιο πανη­γυ­ράκι που διε­ξήχθη για το 2026 την περα­σμένη εβδο­μάδα στους Δελ­φούς υπό τον τίτλο «Οικο­νο­μικό Φόρουμ των Δελ­φών», αυτό είναι το lobbying. Πολ­λοί και διάφο­ροι, μέσα από κύκλους συζη­τήσεων, παρέλα­σαν και φέτος στο διάστημα από 22 έως 25 Απρι­λίου ώστε να καλυ­φθούν οι παρα­σκη­νια­κές διερ­γα­σίες σε διάφορα επίπεδα.

Ας μείνουμε όμως στις συζη­τήσεις επί του προ­σκη­νίου και δη σε αυτή μεταξύ του αντι­προ­έδρου της κυβέρ­νη­σης Κωστή Χατζη­δάκη και του γενι­κού γραμ­μα­τέα του ΟΟΣΑ Ματίας Κόρ­μαν που αφο­ρούσε την παρα­γω­γι­κότητα της εργα­σίας. Πρόκει­ται για την αχίλ­λειο πτέρνα της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας, για την τρω­τότητα της οποίας ευθύνε­ται τα μέγι­στα ο Κ. Χατζη­δάκης με το ελα­στικό οκτάωρο που έδωσε τζάμπα υπε­ρω­ρίες και μία ευκαι­ρία στους βιο­μη­χάνους να μην επεν­δύσουν σε μέσα παρα­γω­γής.

Οι ευθύνες Μητσο­τάκη

Όπως ανα­κοι­νώ­θηκε μέσω της μεταξύ τους συζήτη­σης η κυβέρ­νηση και ο ΟΟΣΑ συμ­φώ­νη­σαν σε νέο πακέτο μεταρ­ρυ­θμίσεων για την οικο­νο­μία της επόμε­νης δεκα­ε­τίας, με έμφαση σε παρα­γω­γι­κότητα, μισθούς και επεν­δύσεις που θα υλο­ποι­η­θεί από το 2028. Για να μην ξεχνιόμα­στε, πρόκει­ται για την κυβέρ­νηση που, σύμ­φωνα με τον αρμόδιο υπουργό της Τάκη Θεο­δω­ρι­κάκο, έστρεψε από το 2019 το 80% των πόρων μέσω των ανα­πτυ­ξια­κών νόμων στον ξενο­δο­χειακό κλάδο και όχι στη μετα­ποίηση. Όπως παρα­δέχτη­καν, η Ελλάδα παρα­μένει χαμηλά σε σχέση με την Ευρώπη, με την παρα­γω­γι­κότητα της εργα­σίας να δια­μορ­φώ­νε­ται περίπου στο 64% του μέσου όρου των χωρών του ΟΟΣΑ.

Η απόσταση της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας από την ευρω­παϊκή κανο­νι­κότητα είναι μετρήσιμη και απο­κα­λυ­πτική. Η παρα­γω­γι­κότητα της εργα­σίας στην Ελλάδα δια­μορ­φώ­νε­ται μόλις στο 64% του μέσου όρου των χωρών του ΟΟΣΑ, όταν σε χώρες όπως η Πορ­το­γα­λία ξεπερνά το 75% και στην Ισπα­νία προ­σεγ­γίζει το 85%. Με απλά λόγια, ένας Έλλη­νας εργα­ζόμε­νος παράγει σχε­δόν ένα τρίτο λιγότερο από τον μέσο εργα­ζόμενο στον ανε­πτυγ­μένο κόσμο. Και αυτή η υστέρηση έχει συγκε­κρι­μένη πολι­τική υπο­γραφή.

Απαρ­χαι­ω­μένος εξο­πλι­σμός

Από το 2019 μέχρι σήμερα η κυβέρ­νηση Μητσο­τάκη δια­χει­ρίστηκε μια οικο­νο­μία που ανα­πτυσ­σόταν με ρυθμούς άνω του 2% ετη­σίως (με εξαίρεση την παν­δη­μία), αλλά απέτυχε να μετα­τρέψει αυτή την ανάπτυξη σε πραγ­μα­τική σύγκλιση. Τα στοι­χεία είναι αμείλι­κτα: η παρα­γω­γι­κότητα παρα­μένει 14% έως 18% χαμη­λότερη από τα επίπεδα του 2009, ενώ σε όρους δεκα­ε­τίας κατα­γράφε­ται πρα­κτικά μηδε­νική μετα­βολή. Την ίδια στιγμή ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ αυξήθηκε σωρευ­τικά πάνω από 10%.

Το πρόβλημα ξεκινά από τις επεν­δύσεις. Το ακα­θάρι­στο πάγιο κεφάλαιο στην Ελλάδα κινείται γύρω στο 13-14% του ΑΕΠ, όταν ο μέσος όρος της ευρω­ζώ­νης υπερ­βαίνει το 21%. Αυτό μετα­φράζε­ται σε λιγότερα μηχα­νήματα, λιγότερη τεχνο­λο­γία, χαμη­λότερη παρα­γω­γική ένταση. Ακόμη και τα κον­δύλια του Ταμείου Ανάκαμ­ψης δεν κατάφε­ραν να αλλάξουν τη δομή: σημα­ντικό μέρος κατευ­θύνθηκε σε κατα­σκευές και ενερ­γειακά έργα, όχι σε βιο­μη­χα­νική ανα­βάθμιση.

Παράλ­ληλα, το παρα­γω­γικό μοντέλο παρα­μένει εγκλω­βι­σμένο σε χαμη­λής αξίας δρα­στη­ριότη­τες. Ο του­ρι­σμός αντι­στοι­χεί άμεσα και έμμεσα σε πάνω από 20% του ΑΕΠ, αλλά με παρα­γω­γι­κότητα σημα­ντικά χαμη­λότερη της μετα­ποίη­σης. Στο εμπόριο και στην εστίαση η παρα­γω­γι­κότητα παρα­μένει έως και 30-40% χαμη­λότερη από τα προ κρίσης επίπεδα. Αυτό σημαίνει ότι η ανάπτυξη που κατα­γράφε­ται βασίζε­ται σε τομείς που δεν μπο­ρούν να στη­ρίξουν υψη­λούς μισθούς.

Το απο­τέλε­σμα απο­τυ­πώ­νε­ται στους μισθούς. Ο μέσος καθα­ρός μισθός παρα­μένει κοντά στα 1.100-1.200 ευρώ, όταν ο μέσος όρος της ευρω­ζώ­νης υπερ­βαίνει τα 2.000 ευρώ. Δεν πρόκει­ται για «στρέβλωση της αγο­ράς», αλλά για άμεση συνέπεια της χαμη­λής παρα­γω­γι­κότη­τας.

Μια οικο­νο­μία που παράγει λιγότερη αξία ανά εργα­ζόμενο δεν μπο­ρεί να πλη­ρώ­νει περισ­σότερα. Ύστερα από έξι χρόνια δια­κυ­βέρ­νη­σης, η ευθύνη είναι σαφής. Η κυβέρ­νηση Μητσο­τάκη δεν άλλαξε το παρα­γω­γικό υπόδειγμα, δεν αύξησε επαρ­κώς τις παρα­γω­γι­κές επεν­δύσεις και δεν αντι­με­τώ­πισε τις δομι­κές αδυ­να­μίες της αγο­ράς εργα­σίας. Αντίθετα, ανα­πα­ρήγαγε ένα μοντέλο ανάπτυ­ξης που ευνοεί τους αρι­θμούς του ΑΕΠ, αλλά αφήνει στάσιμη την πραγ­μα­τική οικο­νο­μία.

(Πηγή: Documento)

Διαβάστε επίσης:

Καταπέλτης ο Νίκος Φωτόπουλος κατά του Νίκου Ανδρουλάκη: «Ζητήσατε την παραίτηση Παναγόπουλου, τώρα τρέχετε να τον στηρίξετε»

Πυρκαγιά σε επιχείρηση ανταλλακτικών στο Ίλιον: Ο ιδιοκτήτης είχε πέσει θύμα απαγωγής το 2021

Hellenic Train: «Ινκόγκνιτο» έφτασε στην Πάτρα ο CEO της εταιρείας – Σιγή για Προαστιακό και Οδοντωτό

«Δριμύ κατηγορώ» της αντιπολίτευσης προς την κυβέρνηση μετά τις αποκαλύψεις για τον ρόλο Τζαβέλλα στις υποκλοπές

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr