Μαρτυρία φαντάρου για φόνους και απίστευτη βία στρατού, αστυνομίας κατά προσφύγων το 2020

Σοκαριστική μαρτυρία Φαντάρου για Φόνους και απίστευτη Βία Στρατού-Αστυνομίας-Φασιστών εναντίον των προσφύγων στον Έβρο το 2020

Σε μια σοκαριστική  αποκάλυψη προχώρησε το Δίκτυο Ελεύθερων Φαντάρων «Σπάρτακος», που  δημοσίευσε καταγγελία που του στάλθηκε από φαντάρο, για τα γεγονότα του Έβρου, κατά τον Φεβρουάριο του 2020. Συγκεκριμένα όπως αναφέρει στο δημοσίευμα του ο  «Σπάρτακος», «δεν διαθέτουμε ίδια γνώση πάνω στα ιδιαίτερα συγκεκριμένα περιστατικά και συνθήκες που περιγράφονται, εντούτοις επιλέγουμε να προχωρήσουμε στη δημοσίευση, με συνέπεια στην πάγια τακτική να δείχνουμε έμπρακτα αμέριστη εμπιστοσύνη στις καταγγελίες που λαμβάνουμε από συφάνταρους. Ταυτόχρονα έχουμε επίγνωση ότι τα καταγγελλόμενα αποτελούν άμεση και αναγκαία συνέπεια των όσων έγιναν γνωστά για την κρίση του 2020 μέσω των ΜΜΕ και καταγγελιών που λάβαμε, αλλά και τις εξελίξεις σε σχέση με την αυταρχικόποίηση και τον ρόλο του ελληνικού κράτους, έκτοτε», επισημαίνει το Δίκτυο Σπάρτακος.

Ακολουθεί αυτούσια, η καταγγελία φαντάρου:

Θητεία στον Έβρο: οι Καστανιές και η επιχείρηση επαναπροώθησης – φιάσκο, οι αδέσποτες σφαίρες, τα πτώματα στο ποτάμι κ.ά.

Με αφορμή την όξυνση της έντασης στα ελληνοτουρκικά, αναπτύσσεται και τείνει να παγιωθεί ως κυρίαρχο αφήγημα και στις δύο πλευρές του Αιγαίου, η προσέγγιση που αντιμετωπίζει τα προσφυγικά ρεύματα όχι απλά σαν «(πολιτισμική) απειλή» όπως συνέβαινε μέχρι πρότινος, αλλά πολύ περισσότερο σαν ένα από τα βασικά «όπλα» στο υβριδικό οπλοστάσιο του απέναντι κράτους, το οποίο μάλιστα –υποτίθεται- θα είναι και η αιχμή του δόρατος σε ένα ενδεχόμενο θερμό επεισόδιο. Εν όψει αυτού και ιδίως, των επαναλαμβανόμενων ειδήσεων για νεκρούς στον Έβρο –που συστηματικά απορρίπτει ως ψευδείς το ελληνικό κράτος-, ένιωσα την ανάγκη να μεταφέρω μια εικόνα όσων συμβαίνουν εκεί, ειδικά εν όψει ενός ενδεχόμενου θερμού επεισοδίου ή μιας κρίσης ανάλογης του Φλεβάρη – Μάρτη του ’20 στις Καστανιές. Κι αυτό γιατί σε κάθε περίπτωση που θα σηκωθεί όπλο, οι πρώτοι που θα βρεθούν στα στόχαστρα και των δύο πλευρών, θα είναι όσοι και όσες βρίσκονται εγκλωβισμένοι στα σύνορα.

Υπηρέτησα στον Έβρο και όσα όσα γράφω παρακάτω είναι πράγματα που λίγο πολύ τα έχουμε δει και ακούσει, όχι μόνο όσοι έχουμε υπηρετήσει εκεί, αλλά και οι ίδιες οι τοπικές κοινωνίες, χωρίς όμως κανείς να έχει πάρει την πρωτοβουλία να μιλήσει για όλα αυτά και να σπάσει τη σιωπή που επικρατεί στη Θράκη. Βασικός δε στόχος, είναι να αποδομηθεί το προφίλ της «αθώας», «ειρηνικής» και «αμυνόμενης» Ελλάδας και να αποκαλυφθεί ο αδίστακτος, εν γένει τρομοκρατικός και δολοφονικός χαρακτήρας, τόσο του ελληνικού κράτους πλάι στο τουρκικό, όσο και των «εταίρων», της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ (που όσα θα περιγραφούν διαδραματίζονται κυριολεκτικά «στα πόδια του», δίπλα από τη βάση στην Αλεξανδρούπολη), που φυσικά γνωρίζουν. Και κάπως έτσι –ελπίζω- να γίνει αντιληπτό ότι τελικά το ελληνικό κράτος δεν είναι αυτό που «αναγκάζεται» να χτίζει στρατόπεδα συγκέντρωσης και φράχτες, αλλά εκείνο που –αναγκαστικά- προβάλλει τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους φράχτες, γιατί δεν μπορεί να τα κρύψει όπως τα υπόλοιπα τα οποία κάνει.

Η προσφυγική κρίση του 2020

Βασικό, αν όχι το βασικότερο, αντικείμενο διαστρέβλωσης στη βάση της οποίας χτίστηκε το προφίλ της «αμυνόμενης» και κατά τ’ άλλα «αγαθής» Ελλάδας, είναι η προσφυγική κρίση του 2020, η οποία συνοπτικά παρουσιάζεται επίσημα έκτοτε ως «έστειλε ο Ερντογάν τους μετανάστες με τη στρατοχωροφυλακή του, τα ΜΑΤ τους κράτησαν, η κατάσταση συνεχίστηκε με κάτι μικροδιενέξεις αφότου κινητοποιήθηκε ο Ελληνικός Στρατός (στο εξής Ε.Σ.) και η κρίση σταδιακά άρχισε να αποκλιμακώνεται ταυτόχρονα με την ανέγερση του φράχτη». Παρ’ όλα αυτά, τα πράγματα μόνο έτσι δεν ήταν και το ελληνικό αφήγημα κρατάει από την αληθινή ιστορία μόνο την αρχή της, ότι δηλαδή με άμεση εμπλοκή του τουρκικού κράτους και τη διάδοση fake news μια τεράστια μάζα προσφύγων, είτε εξαπατήθηκε ότι άνοιξαν τα ελληνικά σύνορα, είτε εξαναγκάστηκε με τη βία, για να μεταβεί στα ελληνοτουρκικά σύνορα στα τέλη του Φλεβάρη του 2020, γεγονός που απαντήθηκε από ελληνικής πλευράς με το κλείσιμο των συνόρων και την εμπλοκή μεγάλων δυνάμεων της ΕΛ.ΑΣ.

Η συνέχεια όμως είναι πολύ διαφορετική και φανερώνει τον αποκρουστικά εγκληματικό και καιροσκοπικό χαρακτήρα του ελληνικού κράτους: Η κρίση δεν συνεχίστηκε οξυνόμενη, αλλά μετά τις πρώτες μέρες με τη φράξη των συνόρων στο ύψος του τελωνείου των Καστανεών, είχε επέλθει μια ισορροπία, χωρίς –ακόμα- άμεση εμπλοκή των τουρκικών Ε.Δ. Αυτό άλλωστε επβεβαιώνεται από τα ρεπορτάζ των καθεστωτικών ΜΜΕ ως τις 5-6 Μαρτίου 2020, τα οποία εστίαζαν στις «υπεράνθρωπες προσπάθειες των ανδρών της ΕΛ.ΑΣ», χωρίς ιδιαίτερες αναφορές σε κινητικότητα των τουρκικών Ε.Δ. Τί μεσολάβησε λοιπόν και η κρίση δεν σταμάτησε εκεί;

Μεσολάβησε η απόφαση του ελληνικού κράτους μετά την πρώτη εβδομάδα της κρίσης, να εκμεταλλευτεί την τελευταία και όχι μόνο να μην επιτρέψει την είσοδο στους αιτούντες άσυλο, αλλά και να «απαλλαγεί» από μερικές χιλιάδες ψυχές που βρίσκονταν σε κέντρα κράτησης. Έτσι στις αρχές Μαρτίου (πιθανότατα με αποκορύφωμα τις 4 ή 5/3) μες στην νύχτα η ΕΛ.ΑΣ. σε συνεργασία με τον Ε.Σ. «φόρτωσε» κατά κυριολεξία, συνολικά περίπου 4.500 πρόσφυγες και μετανάστες από κοντινά κέντρα κράτησης σε φορτηγά και λεωφορεία, και μέσω κρυφών περασμάτων στη συνοριογραμμή, τους «πέταξε» στην Τουρκία, μιας και λόγω της προϋφιστάμενης συγκέντρωσης χιλιάδων ανθρώπων στην περιοχή, δεν θα γινόταν –στα χαρτιά- αισθητή, ακόμα και μια τόσο μεγάλης κλίμακας, επιχείρηση επαναπροώθησης. Όμως έγινε. Ένας τέτοιος κουτοπόνηρος επιχειρησιακός σχεδιασμός, φυσικά δεν είναι ούτε ρεαλιστικός, ούτε υλοποιήσιμος, οπότε πολύ γρήγορα έγινε αντιληπτός, με αποτέλεσμα τα όσα μετέδωσε το πρωί της 6/3/2020 η Καθημερινή: κινητοποίηση της τουρκικής Στρατοχωροφυλακής, Αστυνομίας και Στρατού, μαζικές ρίψεις δακρυγόνων από την τουρκική πλευρά κι κάθετη όξυνση της κρίσης.

Τα κλεμμένα, πραγματικά πυρά

Εδώ είναι που εντοπίζεται ένα ακόμα σημείο διαστρέβλωσης: η ελληνική αντίδραση στην «κλιμάκωση» της κρίσης από την Τουρκία. Το κυρίαρχο αφήγημα είναι ότι από ελληνικής πλευράς υπήρχε «άριστος επαγγελματισμός» και οι όποιες βολές ήταν με αβολίδωτα πυρά, και όταν χρησιμοποιήθηκαν πραγματικά, ήταν πάντοτε στον αέρα και πάντοτε απαντούσαν σε προηγούμενες τουρκικές ευθείες βολές. Όμως η ομοιότητες στις απαντήσεις που έδωσαν για το συγκεκριμένο θέμα τρεις (3) μόνιμοι του Ε.Σ., οι οποίοι κλήθηκαν από τις πρώτες μέρες στον Έβρο, δεν αφήνει περιθώριο αμφιβολίας για το τί πραγματικά συνέβη και πολύ περισσότερο, τέτοιο περιθώριο δεν αφήνει η άνεση με την οποία μιλούσαν γι’ αυτό δεξιά κι αριστερά:

-Στον αέρα ρίχνατε;
-Καλά, είσαι μαλάκας; Επίσημα μας είχαν πει όχι, αλλά εννοείται τους ρίχναμε κι εμείς κανονικά, όχι στον αέρα, αφού έριχναν κι αυτοί.
-Μα μετά στον έλεγχο δεν έλειπαν πυρομαχικά; Δεν μπορούσαν να το βρουν ότι ρίχνατε με κανονικά;
-Ε, σιγά μη μας έβρισκαν, αφού όλοι μας έχουμε την καβάτζα μας για τέτοιες περιπτώσεις ή για να μη γίνει μπλέξιμο αν χάσει κανάς φαντάρος καμιά σφαίρα σε περίπολο.
-Καλά, κι αυτά πώς δεν έχουν βρεθεί ποτέ;
-Αν κρατήσεις από βολές ή άσκηση και αντί για 20 ρίξεις 10, ποιός θα το προσέξει; Τέλος πάντων, αν θες βρίσκεις τρόπο.

Μιλούσαν πολύ και με τόση άνεση, οπότε φρόντισα να καταγράψω τη συγκεκριμένη στιχομυθία, την ίδια κιόλας μέρα.

Το άφθονο ξύλο στον φράχτη

Από την άλλη, σε ό,τι αφορά τις συμπλοκές επί του φράχτη, η στάση των ελληνικών δυνάμεων παρουσιάζεται ως καθαρά αμυντική και «πολιτισμένη», με μόνο σκοπό να αποτραπεί η παραβίαση του φράχτη και να καταστεί δυνατή η επί τόπου επισκευή του από το Μηχανικό. Ούτε σε αυτό, όμως, ήταν ακριβώς έτσι τα πράγματα. Και για μια ακόμα φορά, την αλήθεια τη λένε χωρίς ιδιαίτερες αναστολές ή διακριτικότητα, οι ίδιοι οι ΕΠΟΠ που έτυχε να βρεθούν εκεί, οι στρατιωτικοί που κλήθηκαν από το ελληνικό κράτος για να χτυπήσουν αμάχους. Μεικτές ομάδες στρατού και ΜΑΤ στέλνονταν στα σημεία όπου ο φράχτης είχε παραβιαστεί, τα ΜΑΤ σε ρόλο κάλυψης με τις ασπίδες, οι στρατιωτικοί –με εντολή- να ρίξουν αλύπητο ξύλο σε ό,τι έβλεπαν να εξέχει από τον φράχτη.

Κατέγραψα τα παρακάτω λόγια ενός ΕΠΟΠ, γιατί αν και άκομψα, θέτουν το πράγμα στην πραγματική του διάσταση: «Ό,τι περνούσε έσπαγε∙ χέρια, πόδια, είδα ακόμα και κεφάλι να ανοίγει σαν καρπούζι και να τον μαζεύουν δύο μετά. Του δίναμε να καταλάβει στα κατσιβέλια. Τις πρώτες μέρες όλοι γουστάραμε στον φράχτη, μετά από λίγο κουραζόμασταν όμως να φοράμε συνεχόμενα πόσες ώρες τις αντιασφυξιογόνες, αλλά δόξα των Θεώ μας άφηναν εκεί όσο έπρεπε, όχι παραπάνω». Λες και πήγαιναν εκδρομή.

Η λύσσα όσων έστελνε η ΕΛ.ΑΣ. στον Έβρο

Ειδικά σε ό,τι αφορά το ρόλο της Αστυνομίας, λύσσα με την οποία στέλνονταν τα ΜΑΤ στον Έβρο για να αντιμετωπίσουν τις προσφυγικές ροές ήταν τόσο ανεξέλεγκτη που στράφηκε ακόμα και κατά του ντόπιου πληθυσμού, καταλήγοντας σε περιστατικά όπως εκείνα που εξελίχθηκαν στην πλατεία της Ορεστειάδας το βράδυ της 12/9/2020: μεθυσμένοι ΜΑΤατζήδες με πολιτικά, αφού κάποιοι από αυτούς επιτέθηκαν απρόκλητα σε παρευρισκόμενους στην πλατεία πετώντας τους τραπεζοκαθίσματα που ξήλωσαν από τα γύρω μαγαζιά που είχαν στο μεταξύ κλείσει, ειδοποίησαν τους υπόλοιπους που έμεναν σε κοντινό ξενοδοχείο. Οι τελευταίοι κατέβηκαν αμέσως με πολιτικά -αλλά φορώντας και την υπηρεσιακή εξάρτηση- και κάνοντας χρήση του ατομικού τους οπλισμού έδειραν όποιον βρισκόταν στην πλατεία, επιστρατεύοντας ακόμα και την κλούβα που τους μετέφερε για να φράξουν την έξοδο από την πλατεία. Σχετικά με τη μανία τους να δουν αίμα, μιλούν και πάλι οι ΕΠΟΠ που βρέθηκαν στο Ποτάμι μαζί με δυνάμεις της ΕΛ.ΑΣ. κατά τη διάρκεια της κρίσης του 2020: «Να ‘ναι καλά τα παιδιά από τα ΕΚΑΜ, όσο εμείς ήμασταν στον φράχτη με τα ΜΑΤ, είχαμε πίσω στα παρατηρητήρια κάμποσους ελεύθερους σκοπευτές από αυτούς να μας καλύπτουν. Καλά παιδιά, αλλά όσο επαγγελματίες και ψύχραιμοι ήταν πάνω, άλλο τόσο γκρίνιαζαν κάθε φορά που κατέβαιναν (από το παρατηρητήριο) επειδή δεν έριξαν». Σαν να επρόκειτο για σαφάρι.

Και κάπως έτσι, μπορεί να δοθεί μάλλον απάντηση και για είδηση για νεκρό 22χρονο πρόσφυγα από ελληνικά πυρά στις 2/3/2020 (τρομακτικές οι ομοιότητες στην είδηση και την επικοινωνιακή διαχείρισή της, με πρόσφατη παρόμοια είδηση για νεκρό σε νησίδα του Έβρου), όπως τη μετέδωσαν ελληνικά και ξένα πρακτορεία (Channel 4,DW,Spiegel κ.ά.).

Το ντόπιο παρακράτος

Απέναντι στους πρόσφυγες και μετανάστες δεν βρέθηκαν μόνο οι Ένοπλες Δυνάμεις του ελληνικού κράτους (και άλλων Ευρωπαϊκών κρατών) στη διάρκεια της κρίσης, αλλά και το παρακράτος, τους ίδιους που ως «Εθνοφύλακες» έχουν από ένα G3 στο σπίτι τους. Ή όπως –τόσο αθώα- οι ντόπιοι τους περιγράφουν ως «τα παιδιά που πήραν από μια καραμπίνα και ήρθαν στο ποτάμι να βοηθήσουν». Πολλοί θυμόμαστε από εκείνο το διάστημα τα καλέσματα μίσους από ακροδεξιούς κύκλους όλης της Β. Ελλάδας, που καλούσαν για «βοήθεια στους υπερασπιστές του Έβρου», άλλοτε με υλικά και προμήθειες, άλλοτε με την προσέλευση και έμπρακτη «συνδρομή», πλάι στις Ε.Δ. Όπως π.χ. αποτυπώθηκε στο βίντεο –που όλοι θα θυμόμαστε καθώς αναπαράχθηκε από όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ- με το τρακτέρ που στις 8/3/2020 ψέκαζε τους πρόσφυγες που βρίσκονταν στην πίσω πλευρά του φράχτη, σε μια κατά τ’ άλλα αποκλεισμένη περιοχή από τον Ε.Σ. Περισσότερο όμως σοκάρουν, για μια ακόμα φορά, οι διηγήσεις των μονίμων που βρέθηκαν εκεί,, των οποίων τα λεγόμενα –αν και σε μεγάλη χρονική απόσταση μεταξύ τους και σε ανύποπτο χρόνο- μοιάζουν τρομακτικά, με πιο χαρακτηριστικές τις διηγήσεις για τους κυνηγούς: «Όσοι κυνηγάνε πάπιες ξέρουν πολύ καλά το ποτάμι και τα περάσματα. Με το που ξεκίνησαν οι ιστορίες, κάποιοι πήγαν και πιάσαν τα περάσματα και αντί 4άρια και 5άρια (βλήματα για μικρά θηράματα όπως πτηνά κ.ά.) που βαρούσαν τα παπιά, βάζανε δράμια (βλήματα για μεγάλα θηράματα όπως αγριογούρουνα κ.ά.) και βάραγαν αν έβλεπαν κάποιον να πάει να περάσει το ποτάμι από απέναντι». Όλα αυτά στα κατά τ’ άλλα «αποκλεισμένα σύνορα», δηλαδή με τη γνώση και ανοχή, αν όχι ανεπίσημη καθοδήγηση του ελληνικού κράτους.

Ο έλεγχος της πληροφορίας

Αφελώς, τα στελέχη του Ε.Σ. απάντησαν σε ανύποπτο χρόνο και στο πώς συνέβη, τίποτα από τα παραπάνω να μην έχει δει ποτέ το φως της δημοσιότητας. Σύμφωνα με αυτούς λοιπόν, αυτό έγινε χάρη στον απόλυτο έλεγχο της ροής των πληροφοριών που έφευγαν από τις Καστανιές εκείνες τις μέρες, για την οποίο στήθηκε ολόκληρη επιχείρηση με κέντρο εγκαταστάσεις κοντά στο Παρατηρητήριο 1 του Φυλακίου των Καστανιών, εκεί δηλαδή όπου εκτυλίσσονταν τα γεγονότα. Στις εγκαταστάσεις αυτές, σύμφωνα με τις διηγήσεις στρατιωτικών , μαζεύονταν κάθε μέρα οι –εγκεκριμένοι να εισέλθουν στην αποκλεισμένη περιοχή επιχειρήσεων- δημοσιογράφοι και τους ανακοινωνόταν από «τουλάχιστον δύο κυρίους» (μάλλον στελέχη της ΕΥΠ) το τί ακριβώς από όσα είχαν δει και ακούσει το τελευταίο 24ωρο, μπορούσαν να μεταδώσουν. Έτσι εξηγείται και το παράδοξο, από μια «εμπόλεμη περιοχή» όπου συγκεντρώθηκαν δεκάδες δημοσιογράφοι, να έρχονται τόσο λίγες ανταποκρίσεις, οι οποίες μάλιστα αφορούν και τα ίδια συγκεκριμένα περιστατικά. Προφανώς αυτά πέρασαν από το κόσκινο.

Η κατάσταση 2 χρόνια μετά

Δύο χρόνια μετά την κρίση του 2020, η κατάσταση στον Έβρο αγγίζει, χωρίς υπερβολές, τα όρια της διαστροφής. Ηχητικά κανόνια, που όσοι γνωρίζουν, χαρακτηρίζουν τον ήχο που παράγουν ως «αποκρουστικό»∙ αναφορές στη διάρκεια της εκπαίδευσης για «νάρκες προσωπικού και στις 2 πλευρές του ποταμιού», παρ’ όλο που είναι απαγορευμένες∙ η αρρωστημένη χαρά των στελεχών που πηγαίνουν για εποχούμενο περίπολο στο ποτάμι και η διαστροφική επιθυμία τους να πετύχουν στη διάρκεια του περιπόλου κανένα πρόσφυγα ή μετανάστη ή ακόμα καλύτερα, να χρειαστεί να εμπλακούν και να κάνουν χρήση των όπλων, μαχαιριών ή πτυσσόμενων γκλομπ τους∙ οι «κατασχέσεις» προσωπικών ειδών των συλληφθέντων που μεταφέρονται κυριολεκτικά ως λάφυρα στο τέλος του περιπόλου. Το πόσοι περιμένουν να πάνε περίπολο για να κατασχέσουν κάτι και να το κάνουν «δώρο» στα παιδιά ή τις γυναίκες τους σε κάποια γιορτή (τις περισσότερες φορές κινητά τηλέφωνα, ρολόγια και μαχαίρια). Η ακόμα χειρότερα, το «πανηγύρι» που στήνεται κάποιες φορές όταν συλλαμβάνεται κόσμος να περνάει τα σύνορα, στο οποίο περίπολα του Ε.Σ. και της ΕΛ.ΑΣ. από τη γύρω περιοχή, ακόμα και αν το περιστατικό δεν είναι στον τομέα ευθύνης τους, για να συμμετάσχουν: να χτυπήσουν, να ξεγυμνώσουν, να εξευτελίσουν και ποιος ξέρει τί άλλο.

Αλλά και τα πιο «ιδιωτικά πανηγύρια», των οποίων διοργανωτές είναι συνήθως τα περίπολα των Ειδικών Δυνάμεων και που κοντά σε ένα από αυτά έτυχε να βρεθώ στη διάρκεια υπηρεσίας: Μες στη νύχτα μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά που βρισκόμασταν στο φυλάκιο, αρχίσαμε να ακούμε κραυγές και κλάματα ανθρώπων μέσα από το δάσος, σε σημείο που, νωρίτερα εκείνη τη μέρα, είχαμε μάθει ότι θα κατασκήνωνε περίπολο των Ειδικών Δυνάμεων που βρισκόταν στην περιοχή. Οι κραυγές κράτησαν αρκετή ώρα και επίσημα δεν μάθαμε ποτέ τί συνέβη, αν και ρωτήσαμε επανειλημμένα. Αυτό που μας είπαν όμως και τα στελέχη ήταν ότι «συμβαίνει συχνά όταν βγαίνουν οι ειδικοδυναμίτες» και «παίζουν οι ειδικές δυνάμεις», προφανώς με κάποιο θήραμα που πιάσανε στο ποτάμι. Σαν αγέλη που βγαίνει για κυνήγι και αφού πιάσει το θήραμα, παίζει μαζί του για να «εκπαιδεύσει» τα νεότερα μέλη της.

Οι Θάνατοι

Το χειρότερο όμως στη διάρκεια της θητείας στον Έβρο, είναι ο θάνατος και η εξοικείωση με την ιδέα του, κάτι που πραγματικά κανείς δεν περιμένει σε αυτό το βαθμό, ακριβώς γιατί είναι εντελώς διαφορετική η εικόνα που υπάρχει για όλα αυτά στον έξω κόσμο. Δεν ξεχνιούνται π.χ. οι ιστορίες μετά από την επιστροφή περιπόλων ότι «βρήκαμε – πάλι- σκαούλες», μαύρες σακούλες με –όχι πάντα ολόκληρα- πτώματα, πεταμένες δίπλα στο ποτάμι ή μέσα σε κοντινά χωράφια (άραγε από ποιόν;). Δεν ξεχνιέται το γεγονός ότι όταν ο Έβρος κατεβάζει νερό και ανακατεύεται η λάσπη στον πυθμένα του από τα ρέυματα, στην επιφάνεια αναδύονται πτώματα. Δεν ξεχνιούνται επίσης περιστατικά, όπως τότε που στη διάρκεια περιπόλου βρέθηκε να επιπλέει στο ποτάμι ένα πτώμα, το οποίο, επειδή είχε μείνει μόνο ένα ζευγάρι πλαστικά γάντια –που μπορεί να τα χρειαζόταν για κάτι πιο σημαντικό- στο στέλεχος της ΕΛ.ΑΣ. που έφτασε για να το περισυλλέξει, το έσπρωξε με ένα ξύλο προς την απέναντι πλευρά του ποταμού, για να το μαζέψουν εκείνοι. Λίγο παρακάτω, το πτώμα το έστειλαν πίσω στην ελληνική πλευρά και το πέρα δώθε του νεκρού ΑΝΘΡΩΠΟΥ κράτησε αρκετή ώρα, μέχρι που απ’ ότι μάθαμε, κάποια από τις δύο πλευρές το άφησε απλά να το παρασύρει το ποτάμι, κάμποσα χιλιόμετρα παρακάτω.

Τέλος δεν ξεχνιούνται οι φωτογραφίες και τα βίντεο με πτώματα να επιπλέουν στο ποτάμι, που κυκλοφορούν στα κινητά στρατιωτικών σαν να πρόκειται για κάποιο αστείο ή λάφυρο, ακολουθούμενες και από τα αντίστοιχα σχόλια. Όπως σε μια συζήτηση έξι στελεχών που έγινε μπροστά μας, για το «πόσοι την πέρασαν από ένα χέρι πριν πεθάνει» και «θα ‘χε φάει αυτή πολύ, αυτές γεννάνε σαν σκύλες», δείχνοντας στο κινητό γύρω από το οποίο είχαν μαζευτεί, τη φωτογραφία μιας γυναίκας που επέπλεε νεκρή στο ποτάμι.

Επίλογος

Για να κλείνω λοιπόν. Στον Έβρο είδα ένα κράτος που προετοιμάζεται εντατικά, ανυπομονεί και έχει ήδη ξεκινήσει να δολοφονεί αμάχους. Η απάντηση λοιπόν στο αν υπήρξαν νεκροί στην προσφυγική κρίση του 2020, είναι ότι πραγματικά, δεν γίνεται να μην υπήρξαν. Και πιθανότατα υπήρξαν και άλλα πολλά που δεν έτυχε να δω ή να μάθω, κι άλλα τέρατα, όπως η λειτουργία black site στον Έβρο, για την οποία έγραψαν οι NY Times τον Ιούλιο του 2020 και την οποία –φυσικά- αρνήθηκε η Ελλάδα.

Στέλνω όλα τα παραπάνω στον Σπάρτακο, γιατί πρέπει επιτέλους να γίνουν γνωστά και ξέρω ότι ο Σπάρτακος είναι ο μόνος που έχει αποδείξει ότι δεν θα τα αγνοήσει.

Υποκλοπές: Νέα πυρά Βενιζέλου κατά της κυβέρνησης- «Μίζερη, αδιέξοδη και μάταιη κυβερνητική γραμμή»

Υποκλοπές: Νέα πυρά Βενιζέλου κατά της κυβέρνησης- «Μίζερη, αδιέξοδη και μάταιη κυβερνητική γραμμή»

Απόλυτος στη σφοδρή κριτική κατά της κυβέρνησης για το σκάνδαλο των υποκλοπών, εμφανίζεται ο Ευάγγελος…

To Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες καταγγέλλει τον θάνατο 5χρονης στη νησίδα του Έβρου

To Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες καταγγέλλει τον θάνατο 5χρονης στη νησίδα του Έβρου

Την παρέμβαση των ελληνικών αρχών για τη διάσωση ομάδας προσφύγων που έχουν εγκλωβιστεί σε νησίδα…