Σίφνος: Η αγέρωχη Κυκλαδίτισσα

Τρίτη 17 Ιουλίου, λιμάνι Πειραιά. Συναντιόμαστε για να φύγουμε με το πλοίο της γραμμής για Σίφνο. Δεν έχουμε ξαναπάει εκεί αλλά έχουμε ακούσει περιγραφές. Φτάνουμε στις Καμάρες. Είναι η πρώτη μας επαφή με το νησί. Σιγά σιγά αρχίζει να ξετυλίγεται η κυκλαδίτικη μαγεία. Τα λευκά πανέμορφα σπιτάκια, οι μπουκαμβίλιες, οι χαμογελαστοί και πάντοτε εξυπηρετικοί κάτοικοι. Ανεβαίνουμε προς την Απολλωνία, όπου και έχουμε κλείσει δωμάτια. Η τοποθεσία αναδίδει μια περίεργη ενέργεια. Από τη μια ηρεμία και χαλαρότητα και από την άλλη διάθεση να ρουφήξεις τις ομορφιές του νησιού και την κάθε στιγμή.

Τα στενά σοκάκια προσδίδουν μια άλλη γοητεία. Ενα συναίσθημα διαφορετικό το οποίο είναι δύσκολο να αποτυπώσει κανείς με λέξεις. Αν και προορισμένη περισσότερο για εκείνους που αποζητούν τη χαλάρωση στις διακοπές τους, η Σίφνος δεν απογοητεύει τους λάτρεις της νύχτας. Γεμάτη μικρά και ατμοσφαιρικά μπαρ τα οποία «συνωστίζονται» σ’ έναν και μόνο δρόμο, το αποκαλούμενο Στενό, μοιάζει ιδανική ακόμη και για εκείνους που προτιμούν να πηγαίνουν για ύπνο μετά την ανατολή του ηλίου. Μια ανατολή που σε κάθε περίπτωση αξίζει κανείς να περιμένει για να δει!

Τα λαξευμένα κυκλαδίτικα σκαλοπάτια οδηγούν έξω από την Απολλωνία στα γύρω χωριά Αρτεμώνα και Εξάμπελα. Χωριά όμορφα και γραφικά όπου μπορεί κανείς να καθίσει και να απολαύσει παραδοσιακές σιφνέικες συνταγές όπως η ρεβιθάδα και το μαστέλο. Ακόμη όμως και να δει το σπίτι του Νίκου Τσελεμεντέ, ο οποίος καταγόταν από το νησί. Οι διαδρομές σε ταξιδεύουν στο παρελθόν. Νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε άλλη εποχή. Σε ένα παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο μια γιαγιά μας ευχαριστεί που αγοράσαμε γλυκά. Στον τοίχο του μαγαζιού μια φωτογραφία δείχνει την ίδια να παρασκευάζει τις υπέροχες αυτές δημιουργίες, πιστές στην παράδοση της Σίφνου.

Εκπληκτικής ομορφιάς είναι το μεσαιωνικό χωριό Κάστρο. Η θέα μοναδική και τα σπίτια που βρίσκονται εκεί συνθέτουν μια περίεργη αρμονία με το τοπίο. Από κάτω αντικρίζουμε το απέραντο γαλάζιο, το χιλιοτραγουδισμένο Αιγαίο. Ο νους ταξιδεύει και ταυτόχρονα η ψυχή αγαλλιάζει. Από κάτω ακριβώς βρίσκεται το εκκλησάκι της Επταμαρτύρου. Χτισμένο πάνω στον βράχο, μερικά μέτρα πάνω από τη θάλασσα, μοιάζει με ζωγραφιά που μόνο θεϊκό χέρι θα μπορούσε να έχει δημιουργήσει.

Την κυκλαδίτικη μαγεία συμπληρώνουν οι θάλασσες της Σίφνου. Τα νερά της Χρυσοπηγής φαίνονται εξωτικά, ενώ λίγα μέτρα πιο κει δεσπόζει το κατάλευκο μοναστήρι της Παναγίας της Χρυσοπηγής, κτισμένο κάπου στα 1650 μ.Χ. Η όμορφη Χερόνησος, ένα ψαροχώρι στην πιο απόμερη γωνιά του νησιού, μπορεί δίχως υπερβολή να σε ταξιδέψει σ’ εποχές αλλοτινές, φτάνει να παρατηρήσεις τους ψαράδες που κάτω από τον καυτό ήλιο μαζεύουν τα δίχτυα τους με χέρια και πρόσωπα φαγωμένο από τον ήλιο και το αλάτι. Στον αντίποδα ο Πλατύς Γιαλός, ίσως η δημοφιλέστερη παραλία του νησιού, όπου μπορεί κανείς να βρει beach bars και να παραμείνει μέχρι αργά πίνοντας κοκτέιλ δίπλα στο κύμα, το Βαθύ, μια σχετικώς απομακρυσμένη ακτή με ταβερνάκια, ή η παραλία στις Καμάρες όπου συγκεντρώνεται η νεολαία του νησιού, συχνά για ένα τελευταίο μπάνιο πριν από την αναχώρηση. 

– Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Docville της εφημερίδας Documento τον Ιούλιο του 2018.