Σάντι Καθόρλα: Ένα αληθινό παραμύθι

Το όνειρο πριν τον εφιάλτη

Ο Σάντι Καθόρλα έφτιαξε το όνομά του στη Βιγιαρεάλ, στην οποία εντάχθηκε πριν κλείσει τα 18 και εξελίχθηκε σε παίκτη-κλειδί. Ήταν κομβικός για τη δεύτερη θέση στην Ισπανία τη σεζόν 2007-08, έπαιξε με τη φανέλα της στην Ευρώπη, μπήκε στο στόχαστρο της Ρεάλ Μαδρίτης και αρκετών ακόμα μεγάλων συλλόγων. Μολονότι έχασε το Μουντιάλ του 2010 λόγω τραυματισμού, «ανάγκασε» τη Μάλαγα να δαπανήσει 21 εκατομμύρια για να τον αποκτήσει, σε μια εποχή που τα πετροδόλαρα στην ομάδα της Ανδαλουσίας έφεραν αρκετά ονόματα στο «Ροσαλέδα». Βοήθησε τη Μάλαγα να βγει Champions League κι έπειτα πήρε το δρόμο για την Premier League, μιας και ο Αρσέν Βενγκέρ επιθυμούσε διακαώς την απόκτησή του. Ήταν τη χρονιά που ο Ρόμπιν Φαν Πέρσι αποχωρούσε για την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να ασχολούνται με τους αντικαταστάτες του στη γραμμή κρούσης. 

Ο μικρόσωμος μεσοεπιθετικός πήγε στο Λονδίνο χωρίς φανφάρες και κατάφερε να γίνει ένας από τους αγαπημένους των φιλάθλων. Στην πρώτη του χρονιά σκόραρε μέσα στην έδρα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αλλά και στο ντέρμπι με την Τότεναμ και έκλεισε τη σεζόν με 12 γκολ και 14 ασίστ σε 28 ματς. Αναδείχθηκε παίκτης της χρονιάς για την Άρσεναλ. Συνέχισε να εντυπωσιάζει και να προσφέρει λύσεις σε όποια θέση του ζητήθηκε, αποτελώντας, μετά και τη δεύτερη σεζόν, τον «εγκέφαλο» στο χώρο της μεσαίας γραμμής. Ο Βενγκέρ χαμογελούσε ευχαριστημένος στον πάγκο, χωρίς να φαντάζεται ότι ο εφιάλτης είχε ξεκινήσει.

Ο Γολγοθάς ενός ποδοσφαιριστή

Ήταν Σεπτέμβριος του 2013, με την Ισπανία να αντιμετωπίζει σε φιλική αναμέτρηση τη Χιλή και τον Σάντι Καθόρλα να είναι έτοιμος για μια ακόμα καλή σεζόν με τη φανέλα της Άρσεναλ. Μια φαινομενικά αθώα κλοτσιά στο φιλικό με την ομάδα της Νότιας Αμερικής θρυμμάτισε ένα μικρό κόκαλο στον αστράγαλο. Οι μήνες περνούσαν κι ο Ισπανός συνέχισε να αγωνίζεται κανονικά, όμως ο πόνος αντί να υποχωρεί, γινόταν ολοένα και πιο έντονος. Έμαθε να ζει και να αγωνίζεται με αυτόν. Τον Νοέμβριο του 2015 τραυματίστηκε και στο γόνατο, μένοντας εκτός αγωνιστικής δράσης σχεδόν μέχρι το τέλος της σεζόν. Ακόμα κι όταν ο χιαστός του ήταν πια καλά, οι πόνοι στον Αχίλλειο δεν του επέτρεπαν να μπει σε ρυθμούς αγώνα. Κάθισε στον πάγκο σε δύο ματς και έπαιξε με την Άστον Βίλα στο φινάλε. Το πρόβλημα συνεχιζόταν. Στην αναμέτρηση του Champions League με την Λουντογκόρετς, τον Οκτώβριο του 2016, η κατάσταση έγινε αφόρητη. Ο Ισπανός αντικαταστάθηκε στο 56′. Τη νύχτα εκείνη, έκλαψε για πρώτη φορά.

Ο Σάντι έβγαλε τα εξάταπα και αποφάσισε να λύσει το πρόβλημα. Δύο μέρες μετά, έγινε η πρώτη επέμβαση. Μπήκε στο χειρουργείο πιστεύοντας ότι θα βγει έτοιμος να αγωνιστεί. Δεν φανταζόταν ότι θα ακολουθήσουν άλλες δέκα επεμβάσεις, ότι θα πάθει γάγγραινα και ότι θα τεθεί σε αμφιβολία όχι μόνο το αν θα παίξει ξανά, αλλά και το αν θα ξαναπερπατήσει. Το αν θα συνεχίσει να ζει έχοντας δύο πόδια. Ο γιατρός του είπε ότι αν καταφέρει να βαδίσει και πάλι στον κήπο παρέα με τον γιο του, θα έπρεπε να είναι ευχαριστημένος. Το πρόβλημα δεν ήταν ένα σπασμένο κόκκαλο, ή ένας σχισμένος σύνδεσμος. Μέσα στο χειρουργείο εισέβαλε στον αστράγαλό του ένα βακτήριο, από την ανοιχτή πληγή της εγχείρησης. Δεν έμαθαν ποτέ πιο βακτήριο ήταν. Όταν τον έραψαν, φυλάκισαν μέσα στον οργανισμό του έναν αόρατο εχθρό που έμελλε να βάλει σε κίνδυνο τα πάντα. Για την ακρίβεια, ήταν δύο βακτήρια στον τένοντα και ένα στο κόκαλο. H πληγή δεν μπορούσε να κλείσει, εκκρίνοντας ένα κίτρινο υγρό. Τον έραβαν και μετά άνοιγε ξανά. Η μόλυνση επεκτεινόταν και το βακτήριο κατέτρωγε σταθερά τον Αχίλλειο τένοντα. Οι γιατροί στην Αγγλία του έδωσαν αντιβιοτικά για την καταπολέμηση της μόλυνσης, όμως όχι εκείνα που χρειαζόταν για την καταπολέμηση του συγκεκριμένου βακτηρίου. Όταν πήγε στην Ισπανία για να εξεταστεί από τον γιατρό που τελικά κατάλαβε τι συνέβαινε, είχαν φαγωθεί δέκα εκατοστά από τον τένοντα! 

Ο Μικέλ Σάντσεθ, ο γιατρός που κατάφερε να κάνει και πάλι λειτουργικό τον Σάντι, έλεγε πως η περίπτωσή του θα διδάσκεται στα βιβλία ιατρικής του μέλλοντος. Ο ίδιος θυμάται να του λένε πως δεν έχουν ξαναδεί τόσο ακραία κατάσταση τραυματισμού. Ο Αρσέν Βενγκέρ, πρώην προπονητής της Άρσεναλ, έκανε λόγο για τον χειρότερο τραυματισμό που έχει δει στη ζωή του, αλλά δεν εγκατέλειψε τον παίκτη του. Του πρόσφερε επέκταση συμβολαίου για έναν χρόνο, παρότι γνώριζε ότι δεν μπορεί να υπολογίζει στις υπηρεσίες του. «Υπήρξαν πολλές στιγμές που έφτασα στο σημείο να πω ότι δεν έχω πια δύναμη να συνεχίσω. Αλλά οι άνθρωποι που ήταν στο πλευρό μου με έκαναν να αλλάξω γνώμη, επειδή πίστευαν ότι θα παίξω ξανά», θυμάται ο ίδιος. Οι γιατροί στην Αγγλία ήταν σίγουροι. Αντίθετα, οι Ισπανοί δεν το έβαλαν κάτω. Πάλεψαν μαζί του. Και αφού κατάφεραν να καταπολεμήσουν τα βακτήρια, δούλεψαν με μοσχεύματα και πλάκες για να φτιάξουν ξανά το πόδι του. «Παζλ», χαρακτηρίζει ο ίδιος τον εαυτό του, καθώς του πήραν μόσχευμα από το χέρι για τον τένοντα, το οποίο αντικατέστησαν με αντίστοιχο από τον μηρό. Χρειάστηκαν δύο χρόνια, όμως τα κομμάτια ταίριαξαν.

Αληθινό παραμύθι

«Δεν θα παίξεις ξανά ποδόσφαιρο;», τον ρωτούσε ο γιος του, Έντσο, όταν κατάφερε να κλοτσήσει μαζί του μπάλα στον κήπο. «Ναι, ναι, φυσικά και θα παίξω», αποκρίθηκε. «Με αυτό το πόδι; Δείχνει λίγο παράξενο», του απάντησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο μικρός. «Λοιπόν, είναι διαφορετικό. Καλύτερα να μην το κοιτάζεις και τόσο». Ο Έντσο ήταν στις κερκίδες, με μια κίτρινη φανέλα που έγραφε «Μπαμπάς», στην πρώτη συμμετοχή του πατέρα του με τη Βιγιαρεάλ, που του έδωσε ξανά την ευκαιρία. «Με κάνει πολύ χαρούμενο να τον βλέπω στην κερκίδα», έλεγε ο Καθόρλα στον Guardian. Η επιστροφή του στο «Madrigal» έγινε με τέτοιο τρόπο, ώστε να μοιάζει μαγική. Μια άδεια διαφανής προθήκη στη μέση του γηπέδου, ένας ταχυδακτυλουργός μπροστά της και καπνός. Όταν ο καπνός έφυγε, μέσα στην προθήκη στεκόταν ο Σάντι με την φανέλα της Βιγιαρεάλ. «Απλά ξύπνησα μία μέρα και είπα ότι θα το κάνω. Θα ξαναπαίξω. Το φοβερό είναι ότι δεν θυμάμαι καν ποια μέρα ήταν αυτή. Δεν είχε σημασία. Εκείνο που μετρούσε, ήταν το συναίσθημα της πίστης. Ότι υπάρχουν τα παραμύθια κι εγώ μπορώ να είμαι μέρος μία όμορφης ιστορίας με χαμογελαστό τέλος. Απλά κοίταξα το τατουάζ στο χέρι με το όνομα της κόρης μου, ΙΊτια και αμέσως μετά εκείνο με το όνομα του γιου μου, Εντσο. Μόνο που αυτό είχε πλέον χαθεί από τις ουλές. Ήταν πάνω στο χτύπημα. Ήρθε κοντά μου ο μικρός, το χάιδεψε και τότε σκέφτηκα πως θα πρέπει να το ξαναφτιάξω. Αφού όμως πρώτα σκοράρω», έλεγε ο ίδιος.

Και το έκανε. Με αντίπαλο τη «μεγάλη» Ρεάλ Μαδρίτης, την ομάδα που όταν τα όνειρά του βρίσκονταν ακόμα σε στάδιο δημιουργίας, είχε ενδιαφερθεί για την απόκτησή του. Τίποτα πια δεν είχε σημασία. Ούτε οι ουλές, ούτε οι κομμένοι τένοντες, ούτε οι επεμβάσεις, ούτε οι 635 μέρες μακριά από το χορτάρι. Είχε πια επιστρέψει. Η «ασπρόμαυρη θεά» ήταν εκείνη που του χάραξε δρόμο, φώτισε το σκοτάδι στα δύσκολα, τον έκανε να σφίξει τα δόντια και να παλέψει για να ζήσει ξανά το μοναδικό συναίσθημα. «Τώρα βλέπω το ποδόσφαιρο διαφορετικά. Πριν, δεν εκτιμούσα στιγμές όπως η διαδρομή με το πούλμαν προς το γήπεδο, το ξενοδοχείο με τα παιδιά πριν τα ματς. Όμως πάλεψα σκληρά για δύο χρόνια για να ζήσω ξανά αυτές τις στιγμές. Προσπαθώ να το απολαμβάνω και να εκμεταλλεύομαι κάθε λεπτό, γιατί δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει», έλεγε. Δεν επέστρεψε απλά. Έγινε ξανά σημαντικός. Η Marca τον συμπεριέλαβε στην 11άδα της χρονιάς για την Primera Division, καθώς σε 40, συνολικά, εμφανίσεις, σημείωσε 15 γκολ.

Το φινάλε γράφτηκε στο 4-0 επί της Εϊμπάρ. Η πανδημία φρόντισε ώστε να μην υπάρξει μαζικό χειροκρότημα μετά το πέσιμο της αυλαίας. Όσοι, πάντως, βρέθηκαν στο γήπεδο σηκώθηκαν και τον αποχαιρέτησαν συγκινημένοι. Οι δυο ομάδες τον τίμησαν στο ημίχρονο και οι συμπαίκτες του τον πέταξαν ψηλά στον αέρα. Στα 35 του, με το πόδι κατεστραμμένο και φτιαγμένο ξανά, ο Σάντι συνεχίζει, καθώς ο μεγάλος Τσάβι, που βρίσκεται στην τεχνική ηγεσία της Αλ Σάαντ του Κατάρ, έσπευσε να τον αποκτήσει. Οι φήμες λένε πως αν δεν ήταν ο κορονοϊός, η Άρσεναλ θα του έκανε πρόταση για να κλείσει την καριέρα του στο Λονδίνο. Δεν έχει, τελικά, και τόση σημασία. Το παραμύθι του Καθόρλα συνεχίζεται.