Sally Field: Η ηθοποιός που πάλεψε απέναντι στην κακοποίηση και «ξέφυγε» μέσα από την υποκριτική

Η Sally Field είναι ένας άνθρωπος διακριτικός, σχεδόν αθόρυβος. Όχι εύθραυστος, ούτε απόμακρος. Απλώς ένας άνθρωπος που, ύστερα από έξι δεκαετίες στη βιομηχανία του θεάματος, έχει μάθει να γνωρίζει ακριβώς τι θα πει, πώς θα το πει και κυρίως πότε θα το πει.

Τον Νοέμβριο κλείνει τα 80. Και δεν μοιάζει να αναζητά πλέον την επιβεβαίωση κανενός.

Ίσως γι’ αυτό, όταν ανέβηκε στη σκηνή του Peacock Theater στο Λος Άντζελες για να παραλάβει το τέταρτο Emmy της, ήξερε ακριβώς τι ήθελε να πει. Με τη βράβευσή της για την ερμηνεία της στο Remarkably Bright Creatures, η Field έγινε η γηραιότερη ηθοποιός που κερδίζει στην κατηγορία Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία.

Ευχαρίστησε τους παραγωγούς, το Netflix και τον Καναδά, όπου γυρίστηκε η παραγωγή.

«Ευλογημένος Καναδάς! Οι γείτονές μας, οι φίλοι μας», είπε, προκαλώντας ενθουσιώδες χειροκρότημα από το κοινό. Η αναφορά της δεν ήταν τυχαία: ο Καναδάς, η χώρα όπου γυρίστηκε η ταινία, βρίσκεται τα τελευταία χρόνια στο επίκεντρο μιας ολοένα πιο τεταμένης σχέσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Και τότε η Field έστρεψε τη συζήτηση εκεί όπου, όπως φαίνεται, θέλει πλέον να βρίσκεται η δική της φωνή.

«Εμείς είμαστε οι Τέχνες. Έχουμε σημασία. Οι φωνές μας έχουν σημασία, η διαφορετικότητά μας έχει σημασία, οι μοναδικές ιστορίες που αφηγούμαστε έχουν σημασία. Δεν μπορούμε να αφήσουμε αυτές τις φωνές να φιμωθούν ή να υπονομευθούν».

Ύστερα από δύο Όσκαρ και δύο Χρυσές Σφαίρες, η Field έχει αποδεχθεί έναν ρόλο που δεν της χαρίστηκε: εκείνον της έμπειρης φωνής μιας ολόκληρης γενιάς καλλιτεχνών. Μιας γυναίκας που αισθάνεται πλέον ότι ανήκει πραγματικά στον χώρο στον οποίο εργάζεται από παιδί και που χρησιμοποιεί τη δημόσια παρουσία της για να υπερασπιστεί ζητήματα στα οποία πιστεύει.

Χρειάστηκε να περάσουν πολλές δεκαετίες για να φτάσει εκεί. Και η διαδρομή της κάθε άλλο παρά εύκολη υπήρξε.

Μια ζωή μεγαλωμένη από γυναίκες

Η Sally Field μεγάλωσε στην Πασαντίνα, βόρεια του Λος Άντζελες, μέσα σε ένα περιβάλλον σχεδόν αποκλειστικά γυναικείο.

Οι γονείς της χώρισαν όταν ήταν μόλις τριών ετών. Εκείνη και ο μεγαλύτερος αδελφός της πήγαν να ζήσουν με τη μητέρα της, τη γιαγιά της, τη θεία της και την προγιαγιά της.

Όπως έχει περιγράψει τόσο σε συνεντεύξεις της όσο και στην αυτοβιογραφία της In Pieces, που κυκλοφόρησε το 2018, η ζωή της διαμορφώθηκε μέσα σε μια οικογένεια όπου κυριαρχούσαν οι γυναίκες. Οι άνδρες μπήκαν στη ζωή της αργότερα — και όχι πάντα με τον καλύτερο τρόπο.

Ο πρώτος άνδρας που σημάδεψε τη ζωή της ήταν ο πατέρας της.

Όταν εκείνος πέθανε, η Field γύριζε το Mrs. Doubtfire, την ταινία που θα αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της καριέρας της τη δεκαετία του ’90. Ο συμπρωταγωνιστής της, Robin Williams, που υποδυόταν τον πρώην σύζυγό της, κατάλαβε αμέσως ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.

Όταν του είπε πως ο πατέρας της είχε πεθάνει, ο Williams απαίτησε να αλλάξει το πρόγραμμα των γυρισμάτων ώστε εκείνη να μπορέσει να επιστρέψει στην οικογένειά της.

«Μπορούσα να γυρίσω στο σπίτι, να τηλεφωνήσω στον αδελφό μου και να κανονίσουμε τα πάντα», έχει πει η Field. «Αυτή ήταν μια πλευρά του Robin που ελάχιστοι γνώριζαν. Ήταν εξαιρετικά ευαίσθητος και διαισθητικός».

Ο άνθρωπος που έγινε πατριός της

Μετά τον βιολογικό της πατέρα, στη ζωή της μπήκε ο πατριός της, Jock Mahoney, κασκαντέρ και σύζυγος της μητέρας της, Margaret Field.

Η Margaret ήταν ηθοποιός, μια εντυπωσιακή γυναίκα που όμως περιορίστηκε κυρίως σε μικρούς ρόλους. Ο Mahoney, σύμφωνα με όσα αποκάλυψε αργότερα η Sally Field, την κακοποιούσε σεξουαλικά επί χρόνια, μέχρι εκείνη να γίνει 14 ετών.

Η Field μίλησε για την κακοποίηση πολλά χρόνια αργότερα. Χρειάστηκε, όπως έχει περιγράψει, να γεράσει πολύ η μητέρα της για να βρει το θάρρος να της το αποκαλύψει.

Η συγγραφή της αυτοβιογραφίας της χρειάστηκε περισσότερα από επτά χρόνια. Εκεί, η Field περιέγραψε μια εμπειρία που κουβαλούσε για δεκαετίες.

Η ίδια δεν προσπάθησε να δικαιολογήσει τον πατριό της. Ταυτόχρονα, όμως, αποτύπωσε με τρόπο ιδιαίτερα σύνθετο το πώς ένα παιδί μπορεί να προσπαθεί να κατανοήσει την κακοποίηση που υφίσταται και να την εντάξει στην αντίληψή του για την αγάπη.

Στα 17 της έμεινε έγκυος

Στις αρχές της δεκαετίας του ’60, όταν η Field έφτασε στην εφηβεία, η κακοποίηση από τον πατριό της σταμάτησε. Οι δυσκολίες όμως δεν τελείωσαν.

Το 1964, σε ηλικία μόλις 17 ετών, έμεινε έγκυος και αποφάσισε να κάνει έκτρωση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες η άμβλωση ήταν τότε παράνομη.

Ταξίδεψε περίπου 300 χιλιόμετρα μέχρι τα σύνορα με το Μεξικό και υποβλήθηκε σε επέμβαση στην Τιχουάνα. Η εμπειρία, όπως την έχει χαρακτηρίσει, ήταν «φρικτή». Έγινε χωρίς αναισθησία και, όπως έχει περιγράψει, ο τεχνικός την παρενοχλούσε κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.

Το 2024, σε βίντεο που δημοσίευσε στο Instagram ενόψει των αμερικανικών εκλογών, η Field μίλησε ξανά για εκείνη την εμπειρία. Παραδέχτηκε ότι ακόμη αισθάνεται «πολύ ντροπιασμένη» για την άμβλωση, επειδή μεγάλωσε στη δεκαετία του ’50 και, όπως είπε, «αυτό έχει μείνει μέσα μου».

Το βίντεο έκλεινε με ένα ξεκάθαρο μήνυμα:

«Σας παρακαλώ. Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω».

Από το Gidget στο πρώτο Όσκαρ

Μερικούς μήνες αργότερα, η Field έγινε ένα από τα αγαπημένα πρόσωπα της αμερικανικής τηλεόρασης μέσα από τη σειρά Gidget. Η σειρά δεν σημείωσε τεράστια επιτυχία, της έδωσε όμως την ευκαιρία να περάσει στον ρόλο που θα την έκανε ευρύτερα γνωστή: εκείνον της Sister Bertrille στο The Flying Nun, το 1967.

Έφτασε μάλιστα στο σημείο να ηχογραφήσει και άλμπουμ.

Σύντομα, όμως, ένιωσε ότι είχε εγκλωβιστεί σε συγκεκριμένο τύπο ρόλων. Ήθελε κάτι περισσότερο. Σπούδασε με τον Lee Strasberg στο περίφημο Actors Studio του Λος Άντζελες και, στα μέσα της δεκαετίας του ’70, άρχισε να παίρνει τους δραματικούς ρόλους που πραγματικά επιθυμούσε.

Για την ίδια, η υποκριτική ήταν κάτι περισσότερο από επάγγελμα.

Ήταν ένας τρόπος διαφυγής από τον πόνο.

Στα 30 της είχε ήδη έναν γάμο πίσω της. Είχε παντρευτεί τον Steven Craig το 1968, όταν ήταν μόλις 19 ετών. Μαζί απέκτησαν δύο γιους, τον Peter, σεναριογράφο των Gladiator II και Top Gun: Maverick, και τον Eli, σκηνοθέτη ταινιών τρόμου.

Οι άνδρες που προσπάθησαν να της πουν ποια πρέπει να είναι

Ο γάμος της με τον Craig έληξε φιλικά. Στη ζωή της όμως είχαν ήδη υπάρξει και άλλα περιστατικά κακοποίησης.

Το 1968, ο τραγουδιστής και στιχουργός Jimmy Webb, σύμφωνα με την Field, της επιτέθηκε μετά από χρήση κάνναβης. Η ίδια έχει γράψει ότι δεν πιστεύει πως είχε «κακόβουλη πρόθεση», αλλά θεωρούσε ότι ήταν εκτός ελέγχου από τις ουσίες.

Το 1976, ο σκηνοθέτης Bob Rafelson φέρεται να της είπε μετά από μια οντισιόν ότι δεν μπορούσε να προσλάβει μια γυναίκα που «δεν φιλάει αρκετά καλά».

Η Field γράφει ότι τον φίλησε.

«Μάλλον ήταν αρκετά καλό», σημειώνει στην αυτοβιογραφία της.

Ο Webb, σε επικοινωνία του με τους New York Times, περιέγραψε το περιστατικό ως χαρακτηριστικό της εποχής και δήλωσε ότι είχε μεγάλη εκτίμηση για τη Field. Ο Rafelson, από την πλευρά του, αρνήθηκε κατηγορηματικά την καταγγελία.

Η Norma Rae και η στιγμή που βρήκε τα πόδια της

Το 1976 ήρθε ο ρόλος της στο Sybil, μια ερμηνεία που της χάρισε το πρώτο της Emmy.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, ήρθε η Norma Rae.

Η ταινία, στην οποία υποδυόταν μια ανύπαντρη μητέρα που εργάζεται σε εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας, της χάρισε το πρώτο της Όσκαρ, το 1980.

Εκείνη την περίοδο ήταν ζευγάρι με τον Burt Reynolds, με τον οποίο γύρισε τέσσερις ταινίες μέσα σε τέσσερα χρόνια.

Η σχέση τους ήταν, όπως έχει πει η ίδια, «πολύ περίπλοκη».

«Υπήρχαν πλευρές του Burt που ήταν υπέροχες και αξιαγάπητες. Και υπήρχαν πλευρές του που ήταν πραγματικά τρομακτικές. Ήταν πολύ σαν τον πατριό μου», έχει δηλώσει.

Ο Reynolds δεν ήθελε να παίξει η Field στη Norma Rae. Την αποθάρρυνε, αμφισβήτησε τον χαρακτήρα που θα υποδυόταν και προσπάθησε να την κάνει να αλλάξει γνώμη.

Δεν τα κατάφερε.

«Ήθελε να με ελέγχει», έχει πει η Field. «Και επειδή αντιστεκόμουν, μου είπε: “Αφήνεις αυτό να σε καταβάλει”. Και του απάντησα: “Αυτό είναι το καλύτερο κομμάτι του εαυτού μου”».

Συναντήθηκε με τον σκηνοθέτη Martin Ritt και έκανε την ταινία.

«Ήταν η αρχή του να πατάω στα δικά μου πόδια», έχει πει.

Ο Reynolds προσπάθησε επίσης να την αποτρέψει από το να ταξιδέψει στις Κάννες για την προώθηση της ταινίας. Δεν πήγε μαζί της στην τελετή των Όσκαρ και, σύμφωνα με τη Field, της είπε:

«Δεν πιστεύεις ότι θα κερδίσεις κάτι, έτσι δεν είναι;»

Κέρδισε.

Μια καριέρα που δεν χωράει σε μία λέξη

Μετά τη Norma Rae ακολούθησαν κι άλλες μεγάλες επιτυχίες.

Το Places in the Heart της χάρισε το δεύτερο Όσκαρ της, το 1985. Ακολούθησαν οι Steel Magnolias, το Mrs. Doubtfire, το Forrest Gump, όπου υποδύθηκε τη μητέρα του Tom Hanks παρότι ήταν μόλις δέκα χρόνια μεγαλύτερή του, το αμφιλεγόμενο Not Without My Daughter, το Legally Blonde 2 και η σειρά ER, για την οποία κέρδισε ακόμη ένα Emmy το 2001.

Στο μεταξύ παντρεύτηκε ξανά.

Το 1984 παντρεύτηκε τον παραγωγό Alan Greisman. Τρία χρόνια αργότερα απέκτησαν τον Sam.

Όταν ο Sam ήταν μόλις 11 μηνών, η οικογένεια επέστρεφε από το Άσπεν του Κολοράντο στο Λος Άντζελες με ιδιωτικό αεροσκάφος. Το αεροπλάνο έχασε ύψος, αλλά κατάφερε να προσγειωθεί με ασφάλεια. Οι επιβάτες υπέστησαν μόνο ελαφρά τραύματα.

Ο γάμος της Field με τον Greisman τελείωσε το 1988, χωρίς δημόσιες εντάσεις.

Και σχεδόν τέσσερις δεκαετίες αργότερα, ο Sam βρέθηκε ξανά στο πλευρό της μητέρας του, συνοδεύοντάς την στο Emmy, περπατώντας μαζί της στο μπλε χαλί.

Η γυναίκα που δεν σταμάτησε ποτέ να δουλεύει

Τα τελευταία 25 χρόνια, η Field δεν σταμάτησε να εργάζεται.

Ο ρόλος της μητριάρχη στη σειρά Brothers & Sisters της χάρισε ακόμη ένα Emmy, το 2007. Ως Aunt May στις ταινίες The Amazing Spider-Man και The Amazing Spider-Man 2, απέκτησε μια νέα γενιά θαυμαστών.

Η ερμηνεία της ως Mary Todd Lincoln, δίπλα στον Daniel Day-Lewis στην ταινία Lincoln του Steven Spielberg, της χάρισε την πιο πρόσφατη υποψηφιότητά της για Όσκαρ.

Έχει παίξει σε μίνι σειρές, κωμωδίες και θεατρικές παραστάσεις στη Νέα Υόρκη. Έχει το δικό της αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ και έχει τιμηθεί με το βραβείο συνολικής προσφοράς του Screen Actors Guild.

Έγραψε την αυτοβιογραφία της.

Και, παράλληλα, άρχισε να χρησιμοποιεί όλο και πιο ανοιχτά τη δημόσια φωνή της.

Από την υποκριτική στην ακτιβιστική δράση

Ήδη από τη δεκαετία του ’90, η Field μιλούσε δημόσια για τη θέση των γυναικών στο Χόλιγουντ.

Σε συνέντευξή της στο EL PAÍS στη Μαδρίτη, το 1996, είχε περιγράψει την κατάσταση ως μια αργή διαδικασία αλλαγής.

«Δεν υπήρξαν τεράστια άνω των 40 ήταν τυχερή αν κατάφερνε να κάνει μία ταινία τον χρόνο. Αργότερα, γυναίκες όπως η Goldie Hawn, η Jessica Lange, η Jane Fonda και η Barbra Streisand δημιούργησαν τις δικές τους εταιρείλματα», είχε πει. «Τρία βήματα μπροστά και δύο πίσω».

Σύμφωνα με την ίδια, όταν ξεκίνησε την καριέρα της, μια γυναίκα άνω των 40 ήταν τυχερή αν κατάφερνε να κάνει μία ταινία τον χρόνο. Αργότερα, γυναίκες όπως η Goldie Hawn, η Jessica Lange, η Jane Fonda και η Barbra Streisand δημιούργησαν τις δικές τους εταιρείες παραγωγής και άνοιξαν δρόμους που προηγουμένως δεν υπήρχαν.

«Ήταν καινοτόμο και ήταν ο μόνος τρόπος να δουλέψουμε», είχε πει.

Η Field δεν περιορίστηκε όμως στα ζητήματα της βιομηχανίας.

Το 2004 ταξίδεψε στη Ciudad Juárez του Μεξικού μαζί με τη φίλη της Jane Fonda και άλλους καλλιτέχνες και συγγραφείς, συμμετέχοντας σε διαμαρτυρία για τη βία κατά των γυναικών.

Το 2019, οι δύο γυναίκες βρέθηκαν ξανά μαζί σε διαδήλωση στην Ουάσιγκτον, αυτή τη φορά για την κλιματική αλλαγή. Και οι δύο συνελήφθησαν.

Η σύλληψη δεν αποδυνάμωσε το μήνυμα. Το έκανε πιο ορατό.

Η δύναμη της διακριτικότητας

Η Sally Field υπήρξε ηθοποιός. Υπήρξε βραβευμένη ηθοποιός. Υπήρξε σταρ.

Αλλά ίσως ποτέ δεν υπήρξε ακριβώς αυτό που συνήθως εννοούμε όταν λέμε «σταρ».

Δεν χρειάστηκε να είναι η πιο θορυβώδης παρουσία στο δωμάτιο. Δεν χρειάστηκε να διεκδικεί διαρκώς τα φώτα. Δεν χρειάστηκε να φωνάζει για να ακουστεί.

Η πορεία της στο Χόλιγουντ μοιάζει, τελικά, να επιβεβαιώνει κάτι διαφορετικό: ότι η δύναμη μπορεί να βρίσκεται και στη διακριτικότητα.

Στα 79 της, λίγο πριν κλείσει τα 80, η Sally Field εξακολουθεί να εργάζεται, να μιλά και να διεκδικεί χώρο για τον εαυτό της και για τις φωνές που θεωρεί ότι πρέπει να ακούγονται.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας της.

Δεν χρειάστηκε ποτέ να γίνει η πιο δυνατή φωνή.

Αρκούσε να είναι μια φωνή που, ύστερα από έξι δεκαετίες, ξέρει πότε αξίζει να μιλήσει.

Πηγή: El Pais

Διαβάστε επίσης:

Qatargate: Ούτε τώρα θα μιλήσει ο Αβραμόπουλος – Υπόμνημα στη Βουλή για την άρση της ασυλίας του

Βουλή: Απορρίφθηκαν τα αιτήματα αναβολής για την άρση ασυλίας Κωνσταντοπούλου και Αβραμόπουλου

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr