Ρεβεγιόν στη φυλακή

Το «Εθνος της Κυριακής», βρέθηκε στο σωφρονιστικό κατάστηµα του Κορυδαλλού, όπου ζουν σήµερα 125 γυναίκες- οι περισσότερες μητέρες- και κατέγραψε τις μαρτυρίες για το πώς βιώνουν αυτές  τις ημέρες των εορτών. Πίσω από τις βαριές πόρτες και τα κάγκελα αρκετές εξ αυτών µοιράστηκαν τις ιστορίες τους, και συγκλονίζουν.

 «Θα ήθελα να κάνω Χριστούγεννα µε το 6χρονο παιδάκι µου, περισσότερο για να του δώσω την αγάπη που στερήθηκα εγώ ως παιδί» εξηγεί µητέρα που κρατάει τον Μίκι µε την ίδια ευλάβεια και φροντίδα που θα κρατούσε το δικό της αγόρι. Οι περισσότερες γυναίκες κάνουν για πρώτη φορά γιορτές στη φυλακή, καθώς ο Κορυδαλλός είναι κατάστηµα υποδίκων. Μία από αυτές είναι η κρατούµενη η οποία είναι υπεύθυνη στην κουζίνα της φυλακής: «Μεγάλωσα µόνη µου το αγοράκι µου, καθώς είµαι χωρισµένη µητέρα. Τους εννέα µήνες που είµαι φυλακή το παιδί µεγαλώνει µε τους γονείς µου. Μου λείπει πολύ, καθώς έχω να το δω από την ηµέρα που φυλακίστηκα. ∆εν του είπα ποτέ ότι είµαι εδώ. Ξέρει ότι βρίσκοµαι εκτός, για δουλειά. Φοβήθηκα ότι θα του δηµιουργήσω ψυχολογικό πρόβληµα εάν του πω την αλήθεια. Ηταν µια δύσκολη απόφαση, καθώς από τότε είµαι µακριά του».

Στη φυλακή βρέθηκε για υπόθεση ναρκωτικών. Στην ερώτηση εάν έχει µετανιώσει, απαντά: «Πάρα πολύ. Γιατί δεν το άξιζε το παιδί µου αυτό που έκανα. Είναι η τελευταία σκέψη που κάνω πριν κοιµηθώ. Πιστεύω ότι από όλο αυτό θα βγω πιο δυνατή και θα µπορέσω να µεγαλώσω το παιδί µου πιο σωστά».

Η διαχείριση των συναισθηµάτων όταν κλείνουν οι σιδερένιες πόρτες των κελιών είναι το δυσκολότερο κοµµάτι του εγκλεισµού. «Ιδιαίτερα τις γιορτινές ηµέρες που διανύουµε µου βγήκε θυµός. Οχι στενοχώρια. Θυµός. Εχω δύο παιδιά και αισθάνοµαι ότι η τιµωρία µου ήταν παρά πολύ αυστηρή. Η αλήθεια είναι ότι το 50% του προβλήµατος το περνάµε εµείς που είµαστε µέσα και το άλλο µισό οι δικοί µας άνθρωποι. Για εµένα ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Σκεφτείτε ότι είµαι ένας άνθρωπος που δεν είχα πάει ούτε σε αστυνοµικό τµήµα. Θέλω να σας πω ότι πολλές γυναίκες καταλήγουν πίσω από τα σίδερα εξαιτίας κάποιου άνδρα. Συµβαίνει να κάνουν κάτι παράνοµο και να παρασύρουν τη γυναίκα τους» λέει κρατούµενη, η οποία µέχρι την προφυλάκισή της είχε µια καλή δουλειά και µια φυσιολογική ζωή. Η νότα αισιοδοξίας για εκείνη ήταν ότι η φυλακή που βρήκε ήταν πιο ανθρώπινη από αυτήν που είχε στο µυαλό της.

Οι γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού είναι ένα µικρό κατάστηµα, µε συνέπεια να ευνοείται η ανάπτυξη στενών διαπροσωπικών σχέσεων. Κρατούµενες και προσωπικό γνωρίζονται µε τα µικρά τους ονόµατα. Μία από τις γυναίκες που «έµπλεξε» σε υπόθεση ναρκωτικών εξηγεί ότι η φυλακή για εκείνη «δεν είναι τίποτα», καθώς η ζωή της στον έξω κόσµο ήταν το ίδιο σκληρή: «Από παιδί είναι σαν να είµαι σε φυλακή. Γεννήθηκα στον Αγιο ∆οµίνικο. Η µάνα µου µε πάντρεψε σε ηλικία 12 ετών µε έναν πολύ µεγαλύτερο άνδρα. Ηρθα στην Ελλάδα νιώθοντας ότι δραπετεύω από µια “φυλακή”. Ηθελα να σπουδάσω και να κάνω παιδιά. Τελικά παντρεύτηκα πριν από εννέα χρόνια έναν Ελληνα, κάναµε ένα παιδί, που κλείνει τώρα τα έξι χρόνια, και στη συνέχεια χωρίσαµε. Ενιωσα ότι µε θέλανε µόνο για να τους κάνω ένα παιδί, το οποίο τελικά µου το πήραν και δεν το βλέπω. Αυτό είναι που δεν µπορώ να αντέξω».

«Εδώ δεν κρίνουμε κανέναν»

Η οικογένειά της πλέον είναι οι άνθρωποι της φυλακής, οι οποίοι το πρώτο πράγµα που λένε είναι ότι «εδώ δεν κρίνουµε κανέναν». Το ίδιο ισχύει και για συγκρατούµενή της, η οποία «ξέσπασε» όταν πέρασε για πρώτη φορά τη βαριά σιδερένια πόρτα της οδού Σολωµού: «Ηρθα πολύ φοβισµένη. Η υπάλληλος που µε παρέλαβε είδε ότι ήµουν σε άσχηµη κατάσταση, έτοιµη να κλάψω. Μου είπε “µην ανησυχείς” και µου άνοιξε την αγκαλιά της. Τότε ήταν που ξέσπασα σε κλάµατα. Ανακουφίστηκα όταν µου είπε ότι “εδώ δεν θα σε κρίνουµε”. Αυτό που αντίκρισα ήταν µια µεγάλη αντίθεση σε σχέση µε την εικόνα που είχα στο µυαλό µου για τη φυλακή». Το παράπονό της είναι ότι η δίκη της αργεί και ότι έχει ήδη ξοδέψει πολλά χρήµατα χωρίς αντίκρισµα: «Η πιο δύσκολη στιγµή µου ήταν όταν συνειδητοποίησα ότι πέφτουν στο κενό οι προσπάθειές µου για να ενηµερωθώ για την εξέλιξη της υπόθεσής µου. Οι δίκες στην Ελλάδα αργούν. Εύχοµαι να είχα συλληφθεί σε άλλη χώρα για να είχε τελειώσει γρήγορα όλο αυτό. Εχω πληρώσει πολλά χρήµατα σε δικηγόρους. Κρέµεσαι πάνω τους και στο τέλος καταλαβαίνεις ότι αυτό δεν έχει νόηµα». Το θετικό, όπως προσθέτει, είναι ότι γνώρισε ανθρώπους τους οποίους θα επέλεγε να έχει δίπλα της και στην κανονική ζωή της.

Πηγή: Εθνος