Ψάχνεις; Αναρωτιέσαι; Είσαι συνεργός!

Κεντρικός στόχος τους η Αριστερά, που την παρουσιάζουν ως συγγενή χώρο των ένοπλων οργανώσεων. Αλλοτε την Ακρα Αριστερά, άλλοτε την κοινοβουλευτική Αριστερά. Βασικό επιχείρημά τους είναι ότι τα κόμματα του συνταγματικού τόξου οφείλουν να αντιμετωπίζουν με την ίδια αποφασιστικότητα τον φασισμό, τον ναζισμό, τον κομμουνισμό (η «θεωρία των δύο άκρων»), καθώς και όλες τις τρομοκρατικές οργανώσεις, ανεξαρτήτως της ιδεολογίας τους και της πρακτικής τους. Στον ίδιο κατάλογο βάζουν τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, τη RAF, τη «17 Νοέμβρη», τη βασκική ΕΤΑ, τον IRA, την Αλ Κάιντα, τον ISIS. Από αυτές τις οργανώσεις παραμένουν ενεργές μόνο οι δύο τελευταίες. Οι υπόλοιπες είτε έχουν διαλυθεί είτε έχουν εγκαταλείψει την ένοπλη πάλη (ΕΤΑ, IRA). Το απόλυτο τσουβάλιασμα. Βολικοί συμψηφισμοί. Οι διαφορές όμως είναι πολλές.

Μια σύγκριση ανάμεσα στην τρομοκρατία που εκκινεί από θρησκευτικά κίνητρα και στην τρομοκρατία που έχει ως σημείο αναφοράς μια κοσμική ιδεολογία επικυρώνει την κατηγοριοποίηση. Το μίσος και ο φανατισμός είναι τα στοιχεία που ανιχνεύονται και στα δύο είδη. Μίσος για τον αλλόθρησκο ή τον ταξικό εχθρό και απόλυτη πίστη στο δίκαιο του αγώνα. Αλλά και εδώ διακρίνουμε μια ποιοτική διαφορά. Στον αποφασισμένο φονταμενταλιστή δεν υπάρχει περιθώριο για δεύτερη σκέψη. Εφόσον πιστεύει ότι είναι όργανο για να εκπληρωθεί το θεϊκό θέλημα δεν αμφισβητεί ούτε αυτόν που του δίνει την εντολή -είναι ο εκπρόσωπος του Θεού- ούτε βεβαίως τη σκοπιμότητα της πράξης του. Χτυπάει στα τυφλά. Ενοχοι είναι όλοι οι αλλόθρησκοι και οι αιρετικοί. Του είναι αδιάφορο αν βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας και επιρροής ή αν είναι απλοί άνθρωποι χωρίς διασυνδέσεις με τους κρατικούς μηχανισμούς. Εδώ έχουμε την εφαρμογή στην πράξη της θεωρίας της συλλογικής ευθύνης. Οπως λέει ο Ε. Σαΐντ, «όταν υπηρετείς τυφλά κάποιον θεό, όλοι οι δαίμονες βρίσκονται στην απέναντι πλευρά».

Ο πολιτικός τρομοκράτης συμμετέχει με πάθος στην υπόθεση της ανατροπής, αλλά όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, είτε γιατί η κοινωνία δεν ανταποκρίνεται στις εκκλήσεις του για εξέγερση, είτε γιατί οι διωκτικοί μηχανισμοί έχουν επιτυχίες στον τομέα της εξάρθρωσης, η πίστη του αρχίζει να κλονίζεται και τότε οι δρόμοι που υπάρχουν μπροστά του είναι αυτός της παραίτησης, αυτός της επιστροφής στη νόμιμη πολιτική δράση, αυτός της συνεργασίας με το κράτος. Υπάρχει όμως και ο ψυχολογικός παράγοντας. Ο ζηλωτής είναι απελπισμένος. «Θεωρεί ότι όλες οι έξοδοι κινδύνου είναι παγιδευμένες. Υπάρχει δηλαδή μέσα από τη βία, όταν δεν μπορεί να υπάρχει διαφορετικά» (Φ. Τσαλίκογλου «Τα Νέα» 17-9-1988). Γι’ αυτό και είναι έτοιμος να θυσιάσει τη ζωή του, η οποία άλλωστε στον γήινο κόσμο δεν μπορεί να πραγματωθεί σε όλη την ουσία της. Ο πολιτικός τρομοκράτης δεν είναι ένας απελπισμένος άνθρωπος. Είναι οργισμένος, είναι θυμωμένος, αλλά δεν θέλει να αυτοκτονήσει. Τον ενδιαφέρει το σήμερα και το αύριο και όχι η «μετά θάνατον ζωή».

Δεν βαράει αδιακρίτως. Δεν θέλει να τρομοκρατήσει τους πάντες, αλλά μόνο εκείνους που θεωρεί ότι κινούν τα νήματα και είναι υπεύθυνοι για τις ανισότητες και τις αδικίες. Οι στόχοι του είναι συγκεκριμένοι. Το αφήγημα της Δεξιάς είναι απλό: καταγγέλλεις χωρίς να ψάχνεις. Κάθε λογική ανάλυση και αναζήτηση αιτίων αποκρούεται ως μη αρμόζουσα στα συναισθήματα θλίψης που ακολούθησαν την τρομοκρατική πράξη και ακόμη χειρότερα ως στάση ανεκτικότητας ή και αποδοχής της τρομοκρατίας. Ομως με αφορισμούς, ιδεοληπτικές ταμπέλες και ισοπεδωτικές προσεγγίσεις δεν προχωράει η δημόσια συζήτηση. Θα αιφνιδιάζεσαι από τα γεγονότα τη στιγμή που θα συμβαίνουν, αφού θα αδυνατείς να τα κατανοήσεις.

Ανάγωγα

Η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν υπάρχει σήμερα η διάκριση Δεξιάς-Αριστεράς. Τη θεωρεί παρωχημένη και παλιομοδίτικη. Δεν μας λέει όμως τίποτα για την κατάργηση της διάκρισης Δεξιάς-Aκρας Δεξιάς, την οποία υπηρετεί με φανατισμό.

Πηγή: Efsyn

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr