Προικίζουν τον τουρισμό σε βάρος της βιομηχανίας

Αλλη μία απόδειξη για το «δηλητήριο» που εκχύνει συστηματικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην ελληνική οικονομία καταστρέφοντας την υφιστάμενη παραγωγική μηχανή της χώρας. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ λοιπόν, μείωση 2% παρουσίασε ο Γενικός Δείκτης Βιομηχανικής Παραγωγής τον Μάιο του 2025 σε σύγκριση με τον αντίστοιχο μήνα του 2024. Αν δε αναλογιστούμε ότι ο Μάιος του 2024 είχε καταγράψει αύξηση 6,8% σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του 2023, τότε εύκολα βγάζουμε το συμπέρασμα της κατάρρευσης.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο Μάιος είναι ο μήνας που εκκινεί η τουριστική περίοδος και η βιομηχανία τροφίμων στη χώρα μας είναι πολύ κραταιά. Αρα, σε συνθήκες αύξησης των τουριστικών ροών πώς δικαιολογείται τέτοια πτώση; Την κατάσταση είναι σαφές ότι δεν σώζει ούτε η οριακή αύξηση στο πεντάμηνο της τάξης του 0,4%.

Τις πταίει;

Μόλις πριν από δέκα ημέρες ο αρμόδιος υπουργός Ανάπτυξης Τάκης Θεοδωρικάκος μιλώντας ενώπιον των μελών του Συνδέσμου Εξαγωγέων ανέφερε: «Το 80% των χρημάτων που πληρώνει σήμερα το υπουργείο Ανάπτυξης για προηγούμενους αναπτυξιακούς νόμους πηγαίνει στον τουρισμό». Ποιοι όμως είναι οι αναπτυξιακοί νόμοι που ακόμη πληρώνουν; Αυτό δεν το ανέλυσε ο υπουργός Τ. Θεοδωρικάκος.

Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Από το 2019 η κυβέρνηση Μητσοτάκη (είναι οι αναπτυξιακοί που ακόμη χρηματοδοτούν επιχειρήσεις) συνειδητά καταστρέφει την παραγωγή και επενδύει στη μονοκαλλιέργεια του ευάλωτου από γεγονότα τουρισμού.

Ούτε λίγο ούτε πολύ ο αρμόδιος υπουργός έδειξε τον υπεύθυνο. Είναι ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης και οι πολιτικές του που από το 2019 ευθύνονται για το γεγονός ότι έχουν κλείσει 18 εργοστάσια, ενώ το παραγωγικό κενό (έλλειψη επενδύσεων σε μέσα παραγωγής) παραμένει σταθερά κοντά στα 100 δισεκατομμύρια ευρώ. Ας μην ξεχνάμε ότι και τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης κατευθύνονται σε αστικά ακίνητα (συμπεριλαμβανομένων των ξενοδοχείων) με σκοπό την πράσινη μετάβαση των υποδομών τους.

Νόμοι μονοκαλλιέργειας

Ας μείνουμε όμως στους αναπτυξιακούς νόμους για να καταλάβουμε την επερχόμενη καταστροφή, αφού οι βιομήχανοι αρνούνται να επενδύσουν σε εκσυγχρονισμό των παραγωγικών δομών τείνοντας το χέρι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη η οποία τους βοηθά συντρίβοντας τα εισοδήματα των μισθωτών. Από το 2015 και έπειτα έχουν ψηφιστεί οι εξής βασικοί αναπτυξιακοί νόμοι στην Ελλάδα:

2016 Ο 4389 και ο 4399. Ο μεν πρώτος είχε έμφαση στη μεταποίηση, την τεχνολογική και ψηφιακή ανανέωση, την πράσινη ενέργεια, ο δε δεύτερος στην προώθηση της καινοτομίας, της έρευνας, της ψηφιακής οικονομίας. Ακόμη κι αν κατηύθυνε κονδύλια στον τουρισμό, αυτά ήταν η μειονότητα και σίγουρα εν έτει 2025 έχουν αποπληρωθεί.

2019 Ο 4622 είχε κύριο στόχο τη στήριξη μεγάλων επενδύσεων, την ενίσχυση της παραγωγικότητας και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

2020 Ο 4664 πρόσφερε φορολογικές ελαφρύνσεις, επιδοτήσεις και χρηματοδοτήσεις σε επιχειρήσεις που επένδυσαν σε βιώσιμα έργα, ψηφιακή αναβάθμιση, καινοτομία και πράσινη ενεργειακή μετάβαση.

2022 Ο 4887 είχε στόχο την προσέλκυση επενδύσεων σε ψηφιακές και πράσινες ενεργειακές λύσεις και τον μεταποιητικό τομέα.

Εύκολα λοιπόν προκύπτει το συμπέρασμα εκ της δηλώσεως του υπουργού Τ. Θεοδωρικάκου ενώπιον των Ελλήνων εξαγωγέων ότι παρά τις αναφορές στους νόμους για τη μεταποίηση και την παραγωγικότητα, τα κονδύλια κατευθύνθηκαν στον τουρισμό.

Τώρα, ο προσφάτως ψηφισθείς νέος αναπτυξιακός νόμος δήθεν θα κατευθυνθεί στη βιομηχανική παραγωγική μηχανή που δείχνει όμως να έχει ήδη καταρρεύσει.