Πως είναι να είσαι "Ανεπίδεκτη Διόρθωσης";

Μία θεατρική παράσταση που εξελίσεται πότε ως δημοσιογραφικό ντοκουμέντο, πότε ως παζλ αναμνήσεων και ιστορικών τραυμάτων και πότε ως ποίημα με προκαθορισμένο τέλος. Με εργαλείο την έρευνα της δημοσιογράφου Άννα Πολιτκόφσκαγια (που δολοφονήθηκε από το ρωσικό καθεστώς), τα δικά της γραπτά, τις δικές της συνεντεύξεις και τις μαρτυρίες που απέσπασε τα τελευταία χρόνια της ζωής της, ο ιταλός θεατρικός συγγραφέας Στέφανο Μασίνι παραδίδει ένα εμπνευσμένο θεατρικό έργο, το οποίο μπορούμε να δούμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κοιλάκου και με τον ίδιο και την Τάνια Παλαιολόγου να ερμηνεύουν τους ρόλους. Με προσεγμένες ερμηνείες και άρτια σκηνοθεσία, αποκαλύπτεται ένα τολμηρό και δυνατό έργο. 

Η παράσταση περνάει από πολλά επίπεδα και προσφέρει τροφή για σκέψη στον θεατή που παρατηρεί και στοχάζεται πάνω σε πραγματικά γεγονότα. Η ζωή και το έργο μιας τολμηρής δημοσιογράφου, που ρίχνεται στο πεδίο της μάχης για να υπηρετήσει την αλήθεια και να την καταγράψει με κάθε κόστος. Δεν θέλει να συγκινήσει, να παρακινήσει και να προκαλέσει πολιτικές εξελίξεις με τα γραπτά της. Ψάχνει την αλήθεια με “γυμνά” μάτια και αυτή την αλήθεια δημοσιεύει και υπερασπίζεται στην εφημερίδα που εργάζεται. Πόσο ανεκτό όμως μπορεί να είναι αυτό από ένα αυταρχικό κράτος; 

Σε ένα κράτος που η αλήθεια ποδοπατάται, κουκουλώνεται, διαστρεβλώνεται, περνάει μέσα από παραμορφωτικούς καθρέφτες και έρχεται τελικά να υπηρετήσει σκοπούς, συμφέροντα και πολιτικές ηγεσίες. Η Άννα Πολιτκόφσκαγια, εντελώς μόνη στην άλλη άκρη της γης, παρακολουθεί αυτή την αλήθεια όπως τη βιώνει μέσα από τη φρίκη του πολέμου στην Τσετσενία, εκεί που η λογική παραμορφώνεται και οι άνθρωποι μπαίνουν σε λάκκους σκουπιδιών γιατί δεν έχουν ονόματα, ούτε μνήμες. Είναι απλώς αριθμοί. Δέκα νεκροί για κάθε Ρώσο στρατιώτη την ημέρα.

Με κεντρικό άξονα τον πόλεμο στην Τσετσενία, τις συνεντεύξεις της δημοσιογράφου με έναν τραυματισμένο γιατρό, έναν κυνικό ρώσο στρατιώτη, έναν άπληστο ανώτερο αξιωματικό, ξεδιπλώνεται σιγά σιγά ένα αιχμηρό δημοσιογραφικό ντοκουμέντο, με ηχητικές μαρτυρίες και εικόνες, που δείχνει την πορεία προς την ατομική πτώση (ή μήπως λύτρωση;). Οι πρώτες δημοσιογραφικές αποκαλύψεις, η ψυχολογική πίεση και οι εκβιασμοί για τη βία της άλλης πλευράς, τα φρικτά βασανιστήρια από τον ρωσικό στρατό, οι απειλές και τελικά η δολοφονία.

Η παράσταση έχει ποιητικές εξάρσεις που δένουν ιδανικά με το κείμενο και τις εικόνες και συγκινούν αληθινά, χωρίς να γίνονται μελοδραματικές. Παράλληλα με την ιστορία της Άννα Πολιτκόφσκαγια ξεδιπλώνεται μπροστά μας η φρίκη του πολέμου. Του κάθε πολέμου. Η κόντρα του ανθρώπου με τα πιο ζωώδη ένστικτά του, η μάχη για την αλήθεια και η σύγκρουση με τις αυταρχικές πολιτικές της εξουσίας. 

Οι μνήμες της ταραγμένης Ρωσίας, της χώρας που είναι άρρηκτα δεμένη με την σύγχρονη ανθρώπινη ιστορία, τόσο πολύ όσο καμία άλλη. Και παράλληλα, ο ρόλος του δημοσιογράφου σε μία ταραγμένη εποχή. Μπορεί να πάρει θέση; Θα τον αφήσουν να υπηρετήσει την αλήθεια; Ποιες είναι οι εσωτερικές συγκρούσεις που τον σκοτώνουν κάθε μέρα;

Η Άννα Πολιτκόφσκαγια είχε ονειρευτεί καιρό πριν τον θάνατό της. Αυτή είναι η συγκλονιστική φράση με την οποία ξεκινάει η παράσταση.

«Δε γράφω ούτε σχόλια, ούτε γνώμες, ούτε προσωπικές απόψεις. Πάντα πίστευα και συνεχίζω να πιστεύω ότι ο ρόλος μας δεν είναι να κρίνουμε. Είμαι δημοσιογράφος, όχι δικαστής. Αρκούμαι στο να διηγούμαι τα γεγονότα. Τα γεγονότα όπως συμβαίνουν, όπως είναι.»
– Άννα Πολιτκόφσκαγια