Tο ποδόσφαιρο ως όχημα κατά της ομοφοβίας

Σ’ έναν χώρο γεμάτο ματσίλα και προκαταλήψεις, η Τζανέλι Φαρίας βγαίνει μπροστά και παίζει μπάλα για όλα εκείνα που μετρούν.

Θάνος Σαρρής 07/05/2021 | 12:34

«Η οικογένειά μου με αρνήθηκε επειδή ήμουν γκέι. Ήταν μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου. Έχασα το πάθος για τη ζωή, το πάθος για τα πάντα». Στα 31 της, η Φαρίας έχει μια καριέρα στο υψηλότερο επίπεδο του ποδοσφαίρου γυναικών του Μεξικού, φοράει το εθνόσημο και πάνω από όλα, μιλάει. Για όλα εκείνα που έκαναν την ίδια να ζει στη δυστυχία και την απόρριψη. Η πορεία της θυμίζει σενάριο ταινίας και αποδεικνύει πως η τεράστια θέλησή της, είναι ικανή να αλλάξει το τοπίο. 

Το ποδόσφαιρο και η ομοφοβία

Η Τζανέλι Φαρίας γεννήθηκε το 1990 στη Σάντα Άνα της Καλιφόρνια. Γεννήθηκε στην Αμερική, από Μεξικανούς γονείς, οι οποίοι πέρασαν τα σύνορα αναζητώντας μια καλύτερη μοίρα. Ο πατέρας της αγαπούσε το ποδόσφαιρο και η Τζανέλι κόλλησε το μικρόβιο από τα τέσσερα. Ήταν, όμως, μια εποχή που το ποδόσφαιρο θεωρούταν κατεξοχήν αγορίστικο άθλημα και οι γονείς της δεν ήταν ιδιαίτερα θερμοί. Εκείνη έπαιζε με τα αδέρφια της και τα παιδιά στη γειτονιά, μέχρι που μπήκε σε κανονικό γήπεδο, φόρεσε εξάταπα και είδε ότι η σχέση της με την μπάλα ήταν αμοιβαία. Στα 16 κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική ομάδα του Μεξικού και στα 17 έκανε το ντεμπούτο της απέναντι στη δεύτερη πατρίδα της, τις ΗΠΑ. Το 2006 έπαιξε στο Μουντιάλ Κ-20 της Ρωσίας. Δύο χρόνια αργότερα, ούσα στην πρώτη της σχέση με κοπέλα και πασχίζοντας να κάνει τους γονείς της να καταλάβουν, τραυματίστηκε στο γόνατο. Ήταν η πιο δύσκολη περίοδος της ζωής της.

Ένα κορίτσι 18 ετών, που τα έβρισκε με τη σεξουαλικότητά της, είχε να αντιμετωπίσει τον μεγαλύτερο αντίπαλο. Την απόρριψη από την οικογένειά της. Όπως γράφει η ίδια σε άρθρο της στο Advocate, μια μέρα ο πατέρας της είπε τις πιο επίπονες λέξεις που μια κόρη μπορεί να ακούσει: Ότι δεν ήταν πια παιδί του. Τα αδέρφια και η μητέρα της ήταν επίσης επικριτικές. Η Τζανέλι σταμάτησε το ποδόσφαιρο, έπεσε σε κατάθλιψη, πάλεψε με την αϋπνία και τη νευρική ανορεξία, ενώ δεν κρύβει ότι είχε και αυτοκτονικές σκέψεις. Μαζί με την οικογένειά της, παράτησε και το αγαπημένο της ποδόσφαιρο, ενώ παράλληλα προσπαθούσε να απαντήσει στο ερώτημα που της είχε επιβάλει ο περίγυρος: «Γιατί μου αρέσουν τα κορίτσια;».

Ρίχνοντας γέφυρες

Σύντομα και έχοντας την υποστήριξη της ομάδας της, η Φαρίας κατάλαβε πως δεν έχει κάνει κάτι λάθος. Πως το πρόβλημα δεν ήταν η ίδια, αλλά ο κόσμος, που έπρεπε να εκπαιδευτεί και να εκτεθεί περισσότερο στην πραγματικότητα της LGBTQ κοινότητας. Η γέννηση του ανιψιού της ήταν η αιτία για να αλλάξει η οπτική της, ως προς την οικογένεια. Βρήκε το θάρρος να τους μιλήσει, να τους πει ότι ήταν το ίδιο άτομο που μεγάλωσαν και ότι έχει ανάγκη την αγάπη τους. Κατάλαβε ότι η αποδοχή της σεξουαλικής της ταυτότητας, ήταν και για τους ίδιους μια διαδικασία που απαιτούσε χρόνο, καθώς προέρχονταν από συντηρητικές οικογένειες. 

Αηδιασμένη από τα σεξιστικά συνθήματα στις κερκίδες και από τις προκαταλήψεις στο χώρο του ποδοσφαίρου, αποφάσισε να επιστρέψει στο παιχνίδι που λάτρεψε περισσότερο από κάθε άλλο, χρησιμοποιώντας το παράλληλα ως όχημα για να δώσει τη δική της μάχη απέναντι στην ομοφοβία, απέναντι στις προκαταλήψεις. Ήταν στα μέσα της τρίτης δεκαετίας της ζωής της, όταν έσφιξε τα δόντια και επέστρεψε στο ποδόσφαιρο. Το 2015 παρακολούθησε από κοντά τις προσπάθειες της εθνικής γυναικών και κατάλαβε ότι είναι αυτό που θέλει να κάνει στη ζωή της. Να παίξει επαγγελματικά. Ήξερε, όμως, ότι ο δρόμος θα ήταν δύσβατος, κυρίως από τη στιγμή που είχε τόσα χρόνια εκτός χώρου. «Έφτιαξα ένα σχέδιο», τονίζει σε συνέντευξή της στον Guardian, για την ανάγκη να βάλει χρήματα στην άκρη. «Είχα πολλές δουλειές. Ήμουν παράλληλα γυμνάστρια, προπονήτρια ποδοσφαίρου, αθλητική διευθύντρια».

Έπειτα από τρία χρόνια, στα οποία μοίραζε το χρόνο της σε προπονήσεις και δουλειές γύρω από αυτές, είχε πια το οικονομικό υπόβαθρο για να αφοσιωθεί στο παιχνίδι. Το 2019 έκανε το ντεμπούτο της στο μεξικανικό πρωτάθλημα με τη φανέλα της Σίβας και πλέον, φορώντας τη φανέλα της Κλουμπ Αμέρικα, αποτελεί μια από τις πιο γνωστές γυναίκες στο ποδόσφαιρο της χώρας. 

Στη μάχη κατά των διακρίσεων

Το πρώτο σκέλος του ονείρου είχε πλέον επιτευχθεί, οπότε η στιγμή για το δεύτερο είχε φτάσει. «Κάπου στη διάρκεια του δρομολογίου, κατάλαβα ότι έχω αυτή την πλατφόρμα και ότι πρέπει να τη χρησιμοποιήσω, γιατί υπάρχουν τόσοι και τόσοι άνθρωποι εκεί έξω που μένουν στη σιωπή». Το προαναφερθέν άρθρο της στo Advocate, το οποίο δημοσιεύτηκε το 2019 με αφορμή μια πολύ γνωστή σεξιστική βρισιά που χρησιμοποιείται στα γήπεδα του Μεξικού, είχε μεγάλο αντίκτυπο, όμως η Φαρίας δεν έμεινε στο coming out και στο κείμενο αυτό. Χρησιμοποίησε τα Social Media για τον σκοπό της, δημιούργησε Podcast, στο οποίο μιλάει για τα δικαιώματα των γυναικών και της LGBTQ κοινότητας, ενώ έφτασε να κάνει διάλεξη στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Οι τοποθετήσεις της γίνονται συχνά θέμα σχολιασμού και πλέον έχει αρκετούς ακόλουθους, που ασπάζονται τις απόψεις της. Πρόσφατα, η αντίδραση του Κάρλος Σαλσέδο της Τίγκρες, ο οποίος αντίκρισε δεύτερη κίτρινη κάρτα και έγραψε «παιχνίδια για Barbies. Στο ποδόσφαιρο υπάρχει επαφή…» έφερε τη δική της απάντηση.

«Αυτή η ευκολία της χρησιμοποίησης της «θηλυκότητας» για κοροϊδία και προσβολή ανάμεσα στους άντρες πρέπει να σταματήσει και είναι ένα από τα προβλήματα που έχουμε ως κοινωνία. Είτε το αποκαλείς «παιχνίδι για Barbies» είτε «παιχνίδι για γυναίκες» σε αυτό το πλαίσιο είναι ακριβώς το ίδιο και αποτελεί ένα από τα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε», έγραψε χαρακτηριστικά. Η Φαρίας μιλά και για άλλα ζητήματα, όπως τα χαμηλά συμβόλαια στο ποδόσφαιρο γυναικών και την έλλειψη επαγγελματισμού. Θαυμάζει τη Μέγκαν Ράπινο και τον κοινωνικό ακτιβισμό της στις ΗΠΑ και ευελπιστεί κάποια στιγμή, να αποκτήσει περισσότερους συμμάχους στη μάχη που δίνει για τη βελτίωση των συνθηκών και τη μάχη κατά των διακρίσεων στο Μεξικό. Είναι αποφασισμένη να το πετύχει. Η επιστροφή της στην Εθνική, δείχνει πως δεν παρατά καμιά μάχη. Με μότο «ό,τι κι αν κάνεις, κάντο με αγάπη», συνεχίζει να εντυπωσιάζει εντός κι εκτός γηπέδων…

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr